Türkiye’yi bekleyen fırsatlar



Yüklə 332.89 Kb.
səhifə3/7
tarix22.02.2016
ölçüsü332.89 Kb.
1   2   3   4   5   6   7

36 yıl önce, aynı yerde

Tüpraş’ın 25. yıldönümü, geleneksel “Kıdem Armağanları Dağıtım Törenleri” ve eski-yeni Tüpraşlıları buluşturan resepsiyonlarla 14 Kasım’da İzmir ve Kırıkkale rafinerilerinde, 15 Kasım’da Batman Rafinerisi’nde, 17-18 Kasım’da Genel Müdürlük ve İzmit Rafinerisi’nde kutlandı.

İzmit’teki ilk törende 5, 10, 15, 20, 25 ve 30 yıllık personele kıdem armağanları dağıtıldı. Koç Holding Yönetim Kurulu Başkan Vekili ve Tüpraş Yönetim Kurulu Başkanı Ömer M. Koç, Enerji Grubu Başkanı Erol Memioğlu, Tüpraş Genel Müdürü Yavuz Erkut, İzmit Rafineri Müdürü Uğur Turhan, İzmir Rafineri Müdürü Mesut İlter, Kırıkkale Rafineri Müdürü Hadi Erbeyoğlu, Batman Rafineri Müdürü fiahin Çalbıyık ile Petrol İş Sendikası Genel Başkanı Mustafa Öztaşkın’ın katıldığı törende proje ödülleri de verildi. Tüpraş Tanıma Takdir ve Ödüllendirme Sistemi kapsamında “İşbirliği Geliştirenler ve Müşteri Mutluluğu Yaratanlar” kategorisinde Batman, “Yaratıcı ve Girişimciler”de İzmit, “Başarılı Proje Takımları”nda İzmit, İzmir ve Kırıkkale rafinerileri ekipleri ödüle hak kazandı.

Tüpraşlılar ve konukları akşam saatlerinde, şirketin çeyrek asırlık yaşını İzmit Sosyal Tesisleri’nin açılışıyla kutladı. Kurdeleyi, Koç Holding fieref Başkanı Rahmi M. Koç’un “Açılışı zarif bir hanımefendi yapsın ve sosyal tesisimizin bereketi bol olsun” çağrısı üzerine Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa V. Koç’un eşi Caroline Koç kesti. Kurdelenin küçük bir parçasını yakasına takarak tesisi gezen ve çalışanlarla sohbet eden Rahmi M. Koç’u bir sürpriz bekliyordu. Genel Müdür Yavuz Erkut, yollarının yıllarca önce kesiştiğini belirterek Rahmi M. Koç’a 1972 tarihli bir fotoğraf sundu. Fotoğraftaki üç kişi, bugünkü tesislerin bulunduğu yer olan İpraş Sosyal Tesisleri’nde dönemin Genel Müdürü (Caltex) F. W. Brian Harris, Aygaz Yönetim Kurulu Başkanı Vehbi Koç, İpraş Genel Müdürü Hasan Göker idi.

Resepsiyona Mustafa V. Koç ve eşi Caroline Koç, Ömer M. Koç, Koç Holding Yönetim Kurulu Başkan Vekili ve Tüpraş Yönetim Kurulu Üyesi Temel Atay, CEO Dr. Bülent Bulgurlu, Enerji Grubu Başkanı Erol Memioğlu, Denetim Kurulu Üyesi İbrahim Murat Çağlar, Opet Yönetim Kurulu Başkanı Fikret Öztürk, Opet Yönetim Kurulu Üyesi Nurten Öztürk, Opet Genel Müdürü Cüneyt Ağca ve Aygaz Genel Müdürü Müjdat Altıntaş da katıldı.

Kutlamaların son durağı yine İzmit’ti. Genç Tüpraşlılar ile emektar Tüpraşlılar, sıcak ve coşkulu bir yemeğin ardından bir sonraki yıl yeniden buluşmak dileğiyle ayrıldılar.




Divan Oteli yenileniyor
Uzun yıllar edebiyatçılar, gazeteciler ve oyuncuların ‘evi’ olarak İstanbul’un entelektüel hayatına mekân oldu. Türk turizmcilerinin ilk okulu sayıldı. “Türk sermayesiyle kurulan ilk otel” olan Divan İstanbul, çağdaş bir yüzle dönmek üzere aramızdan ayrılıyor. Yeni Divan Oteli’nin 2010 yılında İstanbul’un kültür başkentliğine tanıklık etmesi edefleniyor
Semahat Arsel, en mutlu gününü yaşadığı, çalışma mekânı olarak kullandığı, hayatının neredeyse yarısını geçirdiği Divan Oteli’ne veda ederken, bir evlada veda eder gibi hüzünlü. Ama bir yandan da o evladın daha güçlü, daha çağdaş, daha güzel geri döneceğini bilmenin mutluluğu içinde. Kararlılıkla otelin yenilenmesi taraftarı.

Çağdaş Türk turizmi için başlangıç gibi algılanan, adeta bir turizm okulu, İstanbul ve dolayısıyla Türkiye’nin entelektüel hayatının unutulmaz bir aktörü Divan Oteli, yenilenmek üzere yıkılıyor. Turizm Grubu Yönetim Kurulu Başkanı ve Koç Holding Yönetim Kurulu Üyesi Semahat Arsel tutkuyla sevse de artık Divan’ın yenilenme vaktinin geldiğini söylüyor. Koç Holding fieref Başkanı Rahmi Koç da, her müessesenin doğup büyüdüğünü ve yaşlanıp ömrünün sona erdiğini hatırlatıyor ve şöyle diyor:

“Divan da bugünkü rekabete ayak uydurmak için kendini baştan yenilemeli, yeniden dünyaya gelmeliydi. Kalbimizle değil aklımızla düşünmemiz lazımdı. Yeni Divan çok daha güzel, çok daha anlamlı ve bugünün tekniğine çok daha uygun olacak. Bittikten sonra, eminim bütün eski Divancılar, yerli ve yabancı turistler, İstanbul halkı ve aile fertleri de onu benimseyecek ve sevecektir.”
Mutlu bir açılış

5 Ocak 1956 günü İstanbul’un kalbindeki pırıl pırıl, yepyeni binada heyecanlı bir telaş sürüyordu. Genç bir çift dünya evine giriyordu; Semahat Koç ve Nusret Arsel. Divan Oteli 5 Ocak 1956 Perşembe günü rüya gibi bir düğünle hizmete girmişti. Düğün otelin açılışından evvel gerçekleştirilmiş, uzaktan gelen misafirler de otelin ilk konutları olmuşlardı. 16 Ocak 1956 Pazar günü ise resmi açılış yapılmıştı. Semahat Arsel resmi açılış törenindeki katılımı ve ambiyansı anlatıyor: “Devrin Başbakanı Adnan Menderes, kabinenin birçok üyesi, Vali Fahrettin Gökay, Lütfi Kırdar, yazarlarımızdan Burhan Felek, Hüseyin Cahit, Yahya Kemal, Falih Rıfkı Atay gibi önemli isimler de açılışa katılmıştı. Münir Nurettin ve korosu, Ayla Erduran, Müzeyyen Senar ve Cemal Reşit Rey gösterileriyle davetli topluluğunu şenlendirmişlerdi.”

“Eşim ile benim, Sevgi ile Doğan’ın ve ailemizin birçok hatırasının geçtiği bu güzel otel sayısız yakınımızın mutlu günlerine sahne oldu” dedikten sonra Divan Oteli’nin kuruluş öyküsüne geçen Semahat Hanım’a kulak vermeden önce, 1950’ler Türkiyesi’nin oteller açısından pazar yapısını hatırlayalım. Divan Oteli açılmadan evvel İstanbul’un en lüks otelleri Park Otel, Pera Palas ve Tokatlıyan idi. Bu üçlünün İstanbul’un sosyal hayatındaki etkisi 1950’li yılların ortalarına gelinceye kadar sürdü. Bu yıllar yabancı sermayenin Türkiye’ye çağırıldığı, liberal ekonomiye geçildiği yıllar. Ekonomik, politik ve sosyal krizlerin giderek tırmandığı bir dönem olmasına rağmen, 1955 Haziran’ında İstanbul’da otelcilik hayatında dönüm noktası sayılabilecek bir olay gerçekleşiyor ve Hilton açılıyor. Ancak İstanbul gibi bir şehir için bu oteller yetersiz kalıyor. Bu yetersizliği en yakından bilenlerden biri de, Ankara’dan sık sık iş için İstanbul’a gelen Vehbi Koç. Koç’un hiç alanı olmayan bir sektöre yatırım yapma fikri de böyle doğuyor.
Vehbi Koç stiline

uymayan bir macera”

“Divan Oteli’nin kuruluş öyküsü, bence tam bir macera ve Vehbi Koç’un genel iş yapma stiline pek uymayan bir girişim” diyen Semahat Arsel de kuruluş öyküsüne, önce Vehbi Koç’u bıktıran İstanbul konaklamalarından başlıyor: “1940’lı yılların sonunda, işleri hızla İstanbul’a kayan Vehbi Koç, iş için her İstanbul’a gelişinde otel sıkıntısı çekmiş ve Park Oteli’nin resepsiyonuna, Arap kapıcısına bahşiş vererek oda bulmaktan bıkmış. Aynı zamanda İstanbul’un gelişmekte olan bir şehir olduğunu sezmiş. Oysa, bu gelişen şehirde doğru dürüst konaklayacak yerin azlığının farkına varmış. O nedenle, kendine, ailesine, yurtiçinden ve yurtdışından iş yapmak için gelen misafirlerine, Tatari’lerden, Cumhuriyet Caddesi üzerinde aldığı arsanın üzerine bir pansiyon yaptırıp sorunu halledeceğini zannetmiş. Pansiyon fikrini çalışmaya başlayınca öyle sorunlar çıkmış ki, pansiyon yaptırmakla işini halledemeyeceğini anlamış. Bunun üzerine İsviçre’de ve Milano’da devamlı kaldığı otellerin sahiplerinden ve yöneticilerinden aldıkları bilgileri değerlendirerek yerli mimar ve mühendislerle otelin inşaatına başlamışlar. Vehbi Koç tabii ki izinlerin, ruhsatların alınması gibi inşaat takibi sıkıntılarından bıkmış. Nihayetinde 1955 yılında Uluslararası Para Fonu toplantısının İstanbul’da yapılması planlanınca otel ihtiyacından dolayı izinleri arka arkaya vermişler. O zamanlar, genç bir mühendis olan Jak Kamhi, inşaatın tesisat işini üstlenmiş. İnşaatın izinlerini, resmi işlerini, gidişatını, o zaman Vehbi Bey’le çalışmakta olan eski belediye başkanlarından Haşim İşcan Bey yüklenmiş. Nitekim otel de Uluslararası Para Fonu toplantısının yapılacağı 1955 sonbaharına yetişti.”


Kim işletecek bu oteli?

İnşaat biterken otele isim bulunması için yarışma açıldı. Bu fikir Vehbi Koç’a aitti. “Memleketin edebiyat ve sanat adamlarına danışalım, onlar bir ad bulsun” diyen Vehbi Koç’un önemli bir kriteri, bu ismin Türkçe olmasıydı. Nitekim gelen öneriler arasından, jüri heyetinde olan sanat eleştirmeni Fikret Adil ve gazeteci Ömer Sami Coşar’ın “Divan” önerisi beğenildi.

Peki turizm sektörüne yabancı bu ülkede Divan’ı kim işletecekti? Semahat Arsel şöyle anlatıyor: “Bir de işin işletmeci tarafı vardı. Ne babam kendisi ne de gruptan hiç kimse turizm sektörü ve otel işletmeciliğinden anlamazdı. Vehbi Koç diyordu ki, ‘İstanbul Hilton yapılacağı zaman onun müdürü de belliydi, çalışanları da… Biz bu işten hiç anlamadığımız için oteli yaptık, bir yerlere de getirdik, ama ne müdürü var ne elemanı ne ana malzemeleri… Hepsini sonradan tedarik etmeye başladık.’

İşi bilmedikleri için çok sıkıntı çekmişler. O devirlerde, Türkiye’de yetişmiş turizm kadrosu yok. İnşaat devam ederken Vehbi Bey’in işletme kadrosunu bulması gerekiyor. Birlikte çalıştığı Nüzhet Tekül Bey ve damat namzeti olan Nusret Arsel’i yanına alarak Milano’da Otel Excelsior Galya’dan ve Zürih’te Hotel Carlton Elite’den personel bulmak için yola çıkıyorlar. Mobilyaları Excelsior Galya’nın dekoratörüne sipariş veriyorlar. Carlton Elite’in yönlendirmesiyle altı kişilik kadro oluşturuyorlar. Bunlar; otel müdürü Julier ve karısı, pastacı Kunderdt, çikolatacı Sauter, ahçı Blesman, metrdotel Brüklie.”


Hizmet sektörü ayıp!

Divan Oteli bütün bu çabalar sonucunda Türk turizmcilerinin yetişmesinde bir okul rolü oynadı. Semahat Arsel şöyle devam ediyor: “Türkiye’de o seneler, hizmet sektöründe genellikle Rum ve Ermeni vatandaşlarımız çalışırlardı. Pastanelerin çoğu da onlar tarafından işletilirdi. Türkler hizmet sektörünü hem beceremezler, hem de küçümserlerdi. Turizm sektörü diye bir sektör mevcut değildi. O kadar ki, iş arayan bir gence hizmet sektörüne girmeyi tavsiye etmek, adeta alınganlıklara neden olurdu.

İşte, bu zihniyetin değişmesine Vehbi Koç’un kurduğu modern Divan Oteli ve aynı zamanda kurulan Hilton Oteli büyük katkılarda bulundu. Bu iki otel adeta Türk turizminin başlangıcı oldu. Oralarda yabancı şeflerden iş öğrenen ve kendilerini yetiştiren gençler, ilerinin hocaları, şefleri haline geldiler. Derken, turizm okulları açıldı ve bu sanayi hızla ilerledi. Vehbi Koç, kendi otelini yaptırıp turizm işinin derinliğine girince, bu sektörün Türkiye’nin istikbalinde büyük rol oynayacağına iyice ikna oldu.

1956’da Divan açıldığı zaman başlayan yabancı müdür çalıştırma kararı da Türk çocuklarının turizm sektörünü öğrenmesiyle birlikte kaldırıldı. 1969’dan sonra artık Türk elemanlarının oteli idare edebileceği kanaati hasıl olunca, dışardan eleman getirmemeye karar verildi. Haluk Çatırlı, Orhan Başdoğan ve Kamil Berk beylerin, yönetimleri sırasında Divan Oteli’ne büyük katkıları oldu.”


Sıkıntılı dönemler geçti”

Semahat Arsel, Divan Oteli’nin ülkenin çalkantılı dönemlerinde hırpalandığını ancak ayakta durduğunu anlatıyor:

“Açıldığı 16 Ocak 1956’dan bu güne kadar Divan Oteli de Türkiye’deki iyi ve kötü günlerden nasibini aldı. İşçi hareketleri, ekonomik krizler, askeri ihtilaller, bir takım yasaklar, kotalar Divan’ın işlerini ve Türk turizmini hırpaladı.

Dışarıda eğitime eleman göndermek veya yurtdışından eleman getirmek problem olduğu gibi, tabak, çanak, çarşaf getirmek de mümkün değildi. Türkiye’de ne üretiliyorsa onlar kullanılacaktı.

Ancak oteller greve giderken, Intercontinental Oteli’nin camları yerle bir edilip turistler Türkiye’den kaçarken, müdürümüz Orhan Başdoğan’ın personeli çok güzel yönetmesi sayesinde biz olumsuz bir personel hareketi görmedik.”
Divan bir evdi”

Divan Oteli işletmeye açıldıktan sonra, müşterileri tarafından sevildi, tutuldu. Divan’ın servisi ün yapmaya başladı. Barmen Arap Avni yönetimindeki Divan Bar gazetecilerin buluşma noktası, Orhan Kutbay’ın ev sahipliğindeki lokanta işadamlarının buluşma noktası, pastacı Kunderdt’in başarılı pastaları sayesinde Divan’ın pastanesi çocukların ve gençlerin uğrak yeri haline geldi.

“Pastane o kadar meşhur oldu ki 1970’li yıllarda Divan’ın dışına çıkarmak mecburiyeti hâsıl oldu. Çünkü artık Divan Oteli içinde ne imalat yapılabilecek ne de malzemeleri muhafaza edecek yer kalmıştı” diyen Semahat Arsel, insanların yol tariflerinde bile odak aldıkları Divan Oteli’ne yönelik sevginin temelini şöyle açıklıyor: “Divan Oteli’nin ilk açıldığı günden beri çok özel bir yeri oldu. Herhangi bir otel gibi kabul edilmedi. Burası özel bir ev, özel bir mekân havasında işlerdi. Müşteriler burada kalite, emniyet ve sıcak bir atmosfer buldu. O kadar güvenliydi ki kaybedilen bir broş, unutulan bir para daima bulundu. Personelimiz fevkalade otele bağlıydı, biz de onlara çok bağlandık. Ve otel, otel değil de bir aile yuvası gibi işletildi. Böyle de sürüyor.

Öyle personellerimiz vardı ki unutmak mümkün değil. Mesela metrdotel’imiz Orhan Kutbay. Galatasaray mezunu ve çok iyi bir ailedendi. Çok ilginç bir adamdı. Katiyen bir sistemi yoktu. Her bir kâğıt bir cebinden çıkardı. Ama harika bir metrdotel idi. Fevkalade müşteri tutardı. Herkese ismiyle hitap eder, müşterileri telefonla arar, ‘Efendim, sizi uzun zamandır göremiyorum. nerede kaldınız?’ derdi. Her gelen lokanta müşterisi onu arardı.

Barmen Avni Salbaş kendi başına bir fenomendi. Avni bütün basını Divan Oteli’nin barına çekmişti. Doğan Nadi başta olmak üzere bütün gazeteciler Divan Barda buluşurlar ve uzun uzun içerler, sohbet ederlerdi. Hatta Doğan Nadi o kadar sık gelirdi ki ona ‘Divan Nadi’ derlerdi.”
Hem acı hem sevinç

Semahat Arsel, yıkım kararı konusundaki duygu ve düşüncelerini anlatırken hüzünleniyor ama sevinci bu hüznünü aşıyor: “Divan Oteli küçük bir mekânla başladı. Bitişiğindeki Ünver Otel alındıktan sonra biraz daha büyüdü. Her iki oteli tekrar onardık. Çok çalkantılı bir devir olduğu için inşaat izinleri ile ilgili prosedüre girmedik, iki oteli birden yıkıp tek otel haline getirmeyi düşünmedik. Bu karar nedeniyle sonradan ailecek çok üzüldük. Her iki otel de parça parça birbirine bağlandı. Eklemeler, birbirini tutmayan tatsız farklarla Divan Oteli’ni sürdürdük.

Bu sefer otelin tekrar inşaata girmesi mevzubahis olunca, ben binanın artık yamalanarak hayatına devam etmesini doğru bulmadım. İki otelin de yıkılarak modern bir şekilde inşa edilmesini çok arzu ettim. Bu kararı alırken, geleceğe yönelik muhtemel her riski düşündük. Öbür taraftan otelimizin sağladığı finansal büyüme, günden güne artan müşteri memnuniyeti ve talepleri, doluluk oranları bize yol gösterdi, cesaret verdi. Geleneklerimizden kopmadan, marka gücümüzü de kullanarak İstanbul’a yepyeni bir ‘simge yapı’ kazandırmayı görev bildik. 2010’da İstanbul’un kültür başkenti çalışmalarına Divan, yeni imajıyla katılmalı diye düşündük. Yıkılması acı geliyorsa da sonradan daha büyük ve güzel bir otelimiz olacağı için şimdiden seviniyorum.”
Kalbimizle değil

aklımızla düşünmeliyiz”

Koç Holding fieref Başkanı Rahmi Koç da eski Divancılara beğenecekleri bir otel sözü verdi: “Divan Oteli’nin hepimizde ayrı ayrı hatıraları var. Divan da her müessese gibi doğar, büyür, yaşlanır ve ömrü sona erer. Bugünkü rekabete ayak uydurmak için Divan’ın da kendini baştan yenilemesi, yeniden dünyaya gelmesi lazımdı. Divan’a sonradan bina eklendiği için, kat aralarında farklılıklar, koridorlarında iniş çıkışlar vardı, eklenen binanın odaları küçüktü, toplantı salonu yetersizdi. Bugünkü beş yıldızlı otel ihtiyacına cevap verecek durumda değildi.

Çok iyi idare edilmesine rağmen istediğimiz neticeyi alamıyorduk. Dolayısıyla verilen karar isabetlidir. Kalbimizle değil kafamızla düşünmemiz lazım. Ümit ediyorum ki yeni Divan çok güzel bir otel olacak. Dünyaca ünlü bir mimar tuttuk. Yaptığı diğer otellerden gördük ki hem modern hem klasik bir tarzı var. Divan bittikten sonra eminim ki bütün eski Divancılar, yerli ve yabancı turistler, aile fertleri, Divan’a bağlı olanlar takdir edecek, sevecek ve gelecektir. Divan çok daha güzel, çok daha albenili, çok daha bugünün tekniğine uygun olacaktır.”
Yeni bina, değişimdeki

Divan markasının kanıtı olacak”
Divan Oteli’ndeki yenilenme kararının hem Divan markasındaki yenilenme sürecinin lokomotifi olacağını hem de Türk turizmine örnek teşkil edeceğini belirten Koç Holding Dış Ticaret ve Turizm Grubu Başkanı Hasan Bengü sorularımızı yanıtladı.
Divan İstanbul Oteli'nin Divan markasının oluşumundaki ve algılanmasındaki önemini değerlendirir misiniz?

Divan İstanbul Oteli, Divan markasının temel taşıdır. 1956 yılında kurucumuz Vehbi Koç’un büyüyen işleri dolayısıyla sık yaptığı seyahatlerde, İstanbul’da kalacak yer bulma sıkıntısına son vermek amacıyla satın aldığı bir arsanın, daha sonra gelişerek bir otel projesine dönüşmesi sonucu, Türk özel sermayesi ile kurulan ilk otel olan Divan, daha sonra büyük bir hızla markalaşmış, birçok ilke imza atmış, bugün Türkiye çapında ilk akla gelen otel zinciri haline dönüşmüştür.


Divan Oteli'nin yıkılarak yenilenmesi yönündeki kararınızın nedenlerini öğrenebilir miyiz?

Divan Oteli, 52 yıllık bir bina. Divan’ın marka değeri çok yüksek olsa da bazı güncel ihtiyaçlara cevap verme konusunda zamanı yakalamak ve rekabet gücünü artırmak da günümüz ortamında çok önemli bir mesele. Hizmet kalitesi aynı seviyede olabilir ama fiziki şartların da bununla paralellik göstermesi gerekiyor. Bu nedenle, İstanbul’un en önemli bölgesinde, böylesine değerli bir noktada bulunan Divan Oteli’nin hak ettiği çehreye ve hizmet standartlarına kavuşması için yıkılarak yenilenmesi kararını aldık. Bu kararın hem Divan markasındaki yenilenme sürecinin lokomotifi olacağını, hem de Türk turizmine örnek teşkil edeceğini düşünüyoruz.


Otelin yerine nasıl bir oluşum öngörüyorsunuz? Konferans merkezi haline dönüştürülmesi düşünülen bölgede kalan yeni Divan’ın konferans turizmine yönelmesi söz konusu mu?

Otelin yerinde yine beş yıldızlı, günümüz standartlarının da ilerisinde donanımlara sahip, estetik bakış açısıyla şehrin siluetine ayrı bir güzellik katacak farklı bir otel binası yapmayı planlıyoruz.


Divan markası bir süredir değişim ve yenilenme içinde. Yeni binanın bu değişim içindeki yeri ne olacak?

Yeni bina, markanın içinde bulunduğu değişimin elle tutulan, gözle görülen somut kanıtı olacak. Yalnız buradaki değişimle anlatmak istediğimiz, Divan markasının mevcut ürün ve servis kalitesindeki değişim değil, sunulan hizmet tarzlarındaki değişimdir. Misafirlerimiz bundan böyle, Divan bünyesinde çok daha farklı konseptlerde çok daha özel deneyimler yaşayacaklar.


Büyük önem verilen Divan’ın mutfağı da bir değişim geçirecek mi?

Divan, 52 yıldır Türk ve dünya mutfaklarının en özel tatlarını misafirlerine sunmuş ve bu konuda da sektörde öncü olmuş bir markadır. Divan’ın mutfağında köklü bir değişim yapmak, geleneğe ve tecrübeye haksızlık olur. Ancak, temel disiplinleri muhafaza ederek belirlenen konseptlere göre uyarlanmış bir değişim söz konusu olabilir.


Divan Oteli, 1950'lerden bu yana turistik bir mekân olmanın ötesinde, İstanbul'un entelektüel hayatına da tanıklık eden duraklardan biriydi. Yıllarca gazetecilerin, sanatçıların buluşma noktası olarak hayatımızda yerini aldı. Pek çok insanın kişisel tarihinde Divan Oteli'nin önemli bir yeri var. Yeni yapılacak otelde o insanların ve eski günlerin izleri de bulunacak mı?

Sizin de belirttiğiniz gibi, Divan Oteli, İstanbul’un yarım asırlık tarihine tanıklık etmiş, lobisinden odalarına, pub’ından lokantasına binlerce anıyı barındıran çok önemli bir bina. Elbette biz de bu konuda gerekli duyarlılığı göstermeye çalışıyoruz. Otelin içinde çok değerli sanatçılara ait çalışmalar mevcut. Yeni görünüm içinde bu çalışmalara yer vermek, hatta hiç umulmadık bir köşede yeni ile eskiyi eşsiz bir uyum içinde sergilemek ve böylece geleneği bozmadan nasıl yenilikçi olunabileceğini de göstermek istiyoruz.



Divan anılarını bir de müdavimi Hasan Pulur’dan dinledik
Divan Bar entelektüel bir statü demekti”
Divan Bar’da olmak bir statü belirlerdi; ama parasal değil entelektüel anlamda. Başka yerler de vardı İstanbul’da ama hiçbiri Divan çapında değildi. Biz de gazeteciler olarak Divan Oteli’ni Hilton karşısında milli olduğu için de tercih ettik”
Vehbi Koç’un “İstanbul’da aileye ait bir misafirhane” fikri otel projesine dönüştüğünde, Türkiye’nin tarihinde unutulmaz bir sayfa açıldığını kim tahmin edebilirdi? Ama 1956’da İstanbul’un en büyük iki otelinden biri olarak kurulan Divan Oteli, seçkin bir otel olmakla kalmadı, unutulmaz hatıralara ev sahipliği yapan, şehrin ve ülkenin belleğine benzersiz anlamlar katan özel bir “mekân” da oldu. Kapıdan adım atanı saran zarafeti nedeniyle tanınmış isimlerin buluştuğu bir durak haline geldi. Divan Bar’ın müdavimleri arasında dönemin genç bir gazetecisi Hasan Pulur da vardı. Bizden Haberler Divan anılarını bir de, müdavimi Hasan Pulur’dan dinledi.
Divan Oteli’nin o dönemde gazeteciler için anlamı neydi?

Divan Oteli, esasen Divan Bar, o dönem gazetecilerin, yazar çizerlerin buluşma noktasıydı. Yazar çizerler arasında bu gelenek bizden önceki kuşakla başlamıştı. Bedii Faik, Şevket Rado, Ümit Yaşar Oğuzcan, Çetin Altan, Yaşar Kemal, Mücap Ofluoğlu hep orada buluşurdu. Biz de onların ardından gelenler olarak, aynı alışkanlığı sürdürdük.


Neden Divan Bar tercih ediliyordu?

Öncelikle orada olmak bir statü belirlerdi; ama parasal anlamda değil, entelektüel anlamda. Orada toplanıp bir oyunun galasına gidilirdi mesela. Başka yerler de vardı İstanbul’da, ama hiçbiri Divan çapında değildi.

İkinci olarak, Divan Oteli bize yerli sermaye olduğu için de çok önemli geliyordu. Milli otel olarak görüyorduk. O dönem zaten millicilik, bağımsızlık dönemleriydi; biz de gazeteciler olarak Divan Oteli’ni Hilton karşısında milli olduğu için de tercih ettik.

Bir de, oranın kendine has bir havası vardı. Doğan Nadi, Bedii Faik, Erol Simavi, Orhan Boran, Çetin Altan, Ümit Yaşar Oğuzcan, Yaşar Kemal… Bizim kuşaktan Yılmaz Çetiner… Hemen her tür düşünceden aydının bir araya geldiği müstesna bir ortam olurdu. Şaka yapılır, cinaslı konuşulur, fikir tartışmaları olurdu ama kimse edep çizgisini aşmazdı. Mesela Doğan Nadi’ye aklıma gelen şakayı yapamazdım. Erol Simavi benden yalnız iki yaş büyük olduğu halde, mesleki tecrübesi nedeniyle ona da aynı saygıyı gösterirdim. Bugün basında da, diğer kesimlerde de böyle bir saygıya rastlayamazsınız. Eski deyimle müeddep konuşurduk yani…


Sohbet konuları neler olurdu?

Daha çok güncel konularda konuşur, birbirimize takılırdık. Ümit Yaşar Oğuzcan, çok güzel hicivler yazdı orada. Mesela Mücap Ofluoğlu “dublör” değil, “dublür” demenin doğru olduğunu iddia etti bir gün. Doğan Nadi ile tartıştılar. Tartışma o kadar büyüdü ki ben köşemde yazdım. Bir okurum, Fransız Akademisi’ne yazıp sordu. Cevap geldi, aslı “dublür”müş, ama “dublör”e dönüşmüş. İşte bu tip tartışmalar çok olurdu Divan’ın müdavimleri arasında.


Gerilim yaşanır mıydı bu sohbetlerde?

Hayır. Divan Bar’da bu asla olmazdı. Oraya o tarz giremezdi. Doğan Nadi, ayırt etmeden hem sağcısıyla hem solcusuyla dalga geçerdi. Cinaslı konuşulur, şaka yapılır, ama “N’aber len” denilmezdi mesela. Dönem de farklıydı ama bazı yerlerde kendi kendine beliren bir hava vardır, başka barlarda o hava yoktu. Mesela Divan’da herkes gidip bara oturamazdı. Ben uzun süre bara oturmadım. Kimse oturma demezdi, ama yeni gelen biri olarak sen, bir süre geçmesi gerektiğini hissederdin. Bir süre sonra, barın başından biri “Gelsene” dediği zaman, anlardın ki kabul edildin. Böyle bir saygı ortamında da gerilim doğmaz zaten.


Peki personel?

Barmen Arap Avni idi. Barmeni tarif edin deseniz birçok kişi onu anlatır. Sadece içkileri iyi bilmekle kalmaz, insan halinden de anlar, kültürlüdür… Barın bitişiğindeki bölümde Berber Kemal vardı. O kadar tanınmış bir berberdi ki boş yer bulmak mümkün olmaz, gazeteciler, edebiyatçılar, aktörler, politikacılar, işadamları sıraya girerdi. Metrdotel Orhan Bey de çok popülerdi. Bu ünlü şef sayesinde Divan Oteli’nin yemek, kahvaltı salonlarında, barda hiçbir şey aksamazdı. Bu yüzden Divan Oteli, herkesin kendini rahat hissettiği, vazgeçemediği bir yerdi. Mesela Erol Simavi öğle yemeklerini de Divan’da yedi bir ara. 07.30’da gazeteye gelir, öğlen 12.00’de Divan’da yemeğini yer, yemekten sonra otelde yatar, akşam da bara gelirdi. Bizler gündüz çalıştığımız için akşamları giderdik. Ama akşamdan akşama uğrasak da, bizde yarattığı beklenti düzeyi yüksekti; belki de bu yüzden Divan Bar’dan sonra hiçbir yere devamlı gitmedim.


Kataloq: tr-tr -> koc-gundem -> bizden-haberler-dergisi -> NewsMagazineDocuments -> 2008
NewsMagazineDocuments -> BizdenHaberler Koç Topluluğu Yayını Temmuz-Ağustos 2011 Sayı 382 ÜlkemiZ İÇİN Çalişmaya devam…
NewsMagazineDocuments -> YarIm AsIrlIk Bir BaşarI
NewsMagazineDocuments -> Bizden Haberler dergisi 374. sayı Vehbi Koç’u Anarken
NewsMagazineDocuments -> Bugünkü topraklarımız kolay elde edilmemiş, bugünkü ulaştığımız noktaya kolayca varılmamıştır. Atatürk’ün 1923’te söylediği
NewsMagazineDocuments -> Bizden Haberler Koç Topluluğu Yayını Kasım 2012 Sayı 395 Ülkemiz İyi Bir Performans Sergiliyor
2008 -> Gururluyuz
NewsMagazineDocuments -> HayirseverliĞİn nobel’İ carnegie koç Aİlesi’Nİn hayırseverliğin “Nobel”i Carnegie Medal of Philantropy (Carnegie Hayırseverlik Madalyası) vkv’nin 40. yılında Koç Ailesi ile ilk defa Türkiye’de! hayirseverliĞİn nobel’İ İle gururlandik

Yüklə 332.89 Kb.

Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

gir | qeydiyyatdan keç
    Ana səhifə


yükləyin