Stephen King ve Peter Straub Cilt2 Kara Ev Kitaplar, uygarlığa yol gösteren ışıklardır




Yüklə 2.7 Mb.
səhifə18/58
tarix27.02.2016
ölçüsü2.7 Mb.
1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   58

“Siyah. Ve büyük. Bana bir karganın tüyleriymiş gibi geldi. Bir tanesi bisikletin yanında, diğeriyse ayakkabının içindeydi.”

“Çok ilginç,” dedi Jack, T.J. Renniker’la yaptığı konuşmada tüylerin hiç beklenmedik bir şekilde gündeme gelmesinin yarattığı şoku atlatmaya çalışarak. Böyle bir tepki vermesi aptalcaydı; hele bir an için bayılacakmış gibi hissetmesi saçmalığın daniskasıydı. T.J.’in gördüğü tüyler, gerçek bir kaldırımın üzerindeki gerçek karga tüyleriydi. Onun gördükleriyse hayali tüylerdi, gerçekte var olmayan bir kızılgerdanın tüyleri, tıpkı bir rüyadaki gibi asılsızdılar. Jack kendi kendine bu tür telkinlerde bulunmaya devam etti ve bir süre sonra kendini nispeten iyi hissetmeye başladı, ama o gece ve ertesi gün boyunca bilinçaltında ve düşüncelerinde olan, ara sıra bir yıldırımın havayı yırtması gibi ortaya çıkan tüyler kelimesinin etrafını saran hava, bir elektrik fırtınası gibi yüklü olacaktı.

“Çok garip!” dedi T.J. “Bir tüy ayakkabının içine nasıl girmiş olabilir?”

“Belki de rüzgâr oraya uçurmuştur,” dedi Jack. O gün havanın rüzgârsız olduğunu göz ardı etmek çok işine gelmişti. Ayaklarının yere sağlam bastığına emin olduktan sonra T.J.’e koridoru işaret etti ve çocuğun ardından sorgu odasından çıktı.

Ebbie Wexler yaslandığı duvardan ayrılarak Bobby Dulac’ın yanında durdu.

Mopolünü hâlâ başarıyla oynamakta olan Bobby, yerinde bir heykel gibi kıpırtısız ve ifadesiz duruyordu. Ronnie Metzger hafifçe geriledi. “Artık bu çocukları evlerine gönderebiliriz,” dedi Jack. “Üzerlerine düşen görevi yaptılar.”

‘T.J., neler anlattın?” diye sordu Ebbie ters ters bakarak.

“Arkadaşınızın kayboluşu hakkında hiçbir şey bilmediğinizi doğruladı,” dedi Jack.

Ebbie rahatladı ama yüzünde hâlâ aynı sert ifade vardı. En ters bakışının hedefiyse kaşlarını kaldırarak ona dönmüş olan Jack’ti. “Ağlamadım,” dedi Ebbie. “Korkmuştum ama ağlamadım.”

“Evet, korkmuştun, doğru,” dedi Jack. “Bir dahaki sefere bana yalan söyleme. Polise yardım etmek için elinde bir fırsat vardı ve sen o fırsatı eline yüzüne bulaştırdın.”

Duydukları, Ebbie’yi sarsmıştı ama sonra kendini bir nebze olsun toparladı. “Pekâlâ, ama yaptığım hareket aslında size değildi. O aptalca müziğeydi.”

“Müzikten ben de nefret etmiştim. Ama yanımdaki adam çalmam için ısrar etti. Kim olduğunu biliyor musunuz?”

Jack, şüpheli bir ifadeyle ters ters bakmayı sürdüren Ebbie’ye doğru hafifçe eğildi. “George Rathburn.”

Sanki “Supermen” ya da “Arnold Schwarzenegger” demişti; Ebbie’nin şüpheleri uçup gitti ve yüzü değişti. Küçük, kısık gözlerinde masum bir merak belirdi. “George Rathburn’u tanıyor musunuz?”

“En iyi arkadaşlarımdan biridir,” dedi Jack bir anlamda neredeyse tüm arkadaşlarının ondan ibaret olduğunu söylemeyerek.

“Vay be,” dedi Ebbie.

Arkadan Ronnie ve T.J. de onu yankıladılar. “Vay be.”

“Bu söz George’u çok iyi tanımlıyor,” dedi Jack. “Ona da bahsedeceğim. Haydi aşağı inelim ve bisikletlerinize binip evlerinize dönün.”

Çocuklar, üzerlerinde muhteşem, inanılmaz George Rathburn’u şahsen tanıyan biriyle karşılaşmanın sarhoşluğu olduğu halde bisikletlerine atlayıp Sumner Caddesi’nden aşağı doğru süratle pedal çevirmeye başladılar. “George Rathburn hakkında söyledikleriniz iyi bir numaraydı. Evlerine mutlu dönmelerini sağladı.”

“Numara değildi.”

Bobby öyle şaşırmıştı ki karakola girerken Jack’le aynı anda davranması neredeyse onu kapıya sıkıştırmıştı. “George Rathburn arkadaşınız mı?”

“Evet,” dedi Jack. “Ve bazen tam bir baş belası olabiliyor.”

Jack ofisten içeri girince Dale ve Fred Marshall hemen başlarını kaldırdılar, Dale’in yüzünde temkinli bir beklenti ve Jack’in gördüğü kadarıyla Fred Marshall’ın yüzünde de yürek burkan bir umut vardı.

“Eee?” dedi Dale.

(tüyler)


“Haklıymışsın, sakladıkları bir şey varmış ama pek önemli değil.”

Fred Marshall bir patates çuvalı gibi arkasına yaslandı. Umutları, patlamış bir lastikten sızan hava gibi uçup gitmişti.

“7-Eleven’a gitmelerinden kısa bir süre sonra Wexler, T.J.’i oğlunuzu araması için caddeden aşağı yollamış,” dedi Jack. “T.J. Queen Caddesi’ne vardığında kaldırımın üzerinde duran bisikleti ve ayakkabıyı görmüş. Elbette hepsinin aklına Balıkçı gelmiş. Ebbie Wexler, Tyler’ı geride bıraktıkları için suçlanabileceklerini düşünmüş ve Tyler’ın onlardan ayrıldığına dair malum hikâyeyi uydurmuş.”

“Eğer sekizi on geçe çocukların dördünü de gördüysen, Tyler’da birkaç dakika sonra kayboldu demektir. Ne yapıyor bu adam, çalılıkların arasında .pusuda mı bekliyor?”

“Belki de gerçekten öyle yapıyordur,” dedi Jack. “Çalılığı kontrol ettirdin mi?”

(tüyler)


“Eyalet polisleri altından girip üstünden çıktılar. Yapraklar ve pislikten başka bir şey bulamadılar.”

Fred Marshall eliyle çivi çakmaya çalışırcasına yumruğunu masaya vurdu. “Bisikleti fark edildiğinde oğlum dört saattir kayıpmış. Saat neredeyse yedi buçuk! Neredeyse bütün gün kayıptı. Şu an burada oturmak yerine arabama binip oğlumu köşe bucak aramalıydım.”

“Herkes oğlunu arıyor, Fred,” dedi Dale. “Benim adamlarım, eyalet polisleri, FBI bile.”

“Onlara inancım yok,” dedi Fred. “Irma Freneau’yu hâlâ bulamadılar, değil mi? Oğlumu bulacaklarına niye inanayım? Görebildiğim kadarıyla tek bir şans var.” Jack’e döndüğünde duygularının etkisiyle yüzü bir lamba gibi aydınlandı. “O şans da sizsiniz, teğmen. Bana yardım edecek misiniz?” Jack polis içgüdüleri deneyimiyle dile getirmediği üçüncü ve karmaşık .. Öncesinin etkisiyle, “Karınızla konuşmak istiyorum,” dedi. “Yarın onu ziyaret etmeyi düşünüyorsanız benim de sizinle gelmem mümkün mü?”

Dale gözlerini kırpıştırdı. “Önce bunu konuşmalıyız.”

“Sizce bir yararı olur mu?”

“Olabilir,” dedi Jack.

“Belki sizi görmek ona bir şekilde iyi gelebilir,” dedi Fred. “Norway Vadisi’nde oturuyorsunuz, değil mi? Orası Arden’a giden yolun üzerinde. Sizi saat dokuz gibi alabilirim.”

“Jack,” dedi Dale. “Dokuzda görüşürüz o halde,” dedi Jack arkadaşının sıkıntılı ve öfkeli sesini ve içindeki fısıltıyı göz ardı ederek.

(tüyler).

“İnanılmaz,” dedi Henry Leyden. “Teşekkür mü edeyim yoksa seni tebrik mi edeyim şaşırdım. Sanırım ikisini de yapacağım.”

“Ve aslında ikisine de gerek yok. Oraya kadar gidişimin tek sebebi çocuğun babasının evime gelmesine engel olmaktı.”

“Tek sebep o değildi.”

“Haklısın. Canım sıkılıyordu ve evde durmak istemedim. Biraz çıkıp hava almaya karar verdim. Bir sebep de buydu.”

“Ama başka bir sebep daha vardı.”

“Henry, beline kadar pisliğe batmışsın, bunu biliyor musun? Davranışımın, görev bilinci onur, merhamet, başkalarını düşünmek ya da buna benzer bir sebebi olduğunu sanıyorsun ama yanılıyorsun. Bunu söylemek zorunda kalmak hoşuma gitmiyor ama ben, düşündüğün kadar iyi kalpli ve sorumluluk sahibi biri değilim.”

“Belime kadar pisliğe mi batmışım? Dostum, ben ömrümün neredeyse tamamını belime, göğsüme ve hatta çeneme kadar pisliğe batmış bir halde geçirdim.”

“Bunu kabul etmen ne hoş.”

“Ama beni yanlış anladın. Haklısın, senin iyi ve dürüst bir insan olduğunu düşünmüyorum, buna eminim. İnkâr etmeye çalışsan da, sen, alçakgönüllü, şefkatli, onurlu ve sorumluluk sahibi bir adamsın. Ama benim söylemek istediğim bu değil.”

“Öyleyse, ne demek istiyorsun?

“Karakola gitmeye karar vermendeki diğer sebep, son birkaç haftadır kafanı meşgul eden şu sorun, endişe ya da her neyse. Bir gölgenin altında yürüyor gibisin.”

“Hah,” dedi Jack.

“Bu sorun, gizlemeye çalıştığın sırrın dikkatinin yarısını üzerinde topluyor, bu yüzden benliğinin yarısı benimle, diğer yarısıysa başka bir yerde oluyor. Dostum, endişeli ya da durgun olduğun zamanları anlamadığımı mı sanıyorsun? Kör olabilirim ama görebiliyorum.”

“Pekâlâ. Diyelim ki son günlerde kafamı meşgul eden bir konu var. Bunun karakola gidişimle ne gibi bir ilgisi olabilir?”

“İki olasılık var. Ya onunla yüzleşmeye gidiyordun ya da ondan kaçıyordun.”

Jack hiçbir şey söylemedi.

“Bunlardan çıkan sonuçsa, kafanı meşgul eden sorunun polislik hayatınla bir ilgisinin olduğu. Eski bir vakanın hayaletini aklından uzaklaştıramıyor olabilirsin. Belki kodese tıktığın hasta ruhlu bir cani bir şekilde serbest kalmıştır ve seni öldürmekle tehdit ediyordur. Ya da, kahretsin, tam anlamıyla saçmalıyor olabilirim, karaciğer kanseri olduğunu ve üç aylık ömrünün kaldığını öğrendin.”

“Kanser değilim, en azından bildiğim kadarıyla öyle ve beni öldürmeye çalışan bir cani de yok. Tüm eski vakalarım ya da çoğu diyeyim, Los Angeles Polis Teşkilatı’nın kayıt depolarında güvenli bir uykuda. Elbette son günlerde beni sıkan bir sorunum vardı ve fark edeceğini bilmeliydim. Ama ne olduğunu tam olarak anlamadan seni... nasıl söyleyeyim, seni de sıkmak istemedim.”

“Bana sadece şunu söyle, tamam mı? Üzerine mi gidiyordun yoksa kaçıyor muydun?”

“Bu sorunun cevabı yok.”

“Göreceğiz. Yemek hâlâ hazır değil mi? Açlıktan ölüyorum, kelimenin tam anlamıyla midem zil çalıyor. Çok yavaş yemek pişiriyorsun. Ben olsam on dakika önce işimi bitirmiştim.”

“Sabret biraz,” dedi Jack. “Az sonra hazır olacak. Sorun, şu senin acayip mutfağın.”

“Amerika’nın en mantıklı düzenlenmiş mutfağı. Hatta belki de dünyanın.”

Dale ile yararsız olacak bir konuşmadan kaçarak hızla karakoldan ayni’ diktan sonra ani bir dürtüyle Henry’yi aramış, akşam yemeği pişirmeyi teklif etmişti Birkaç kalın biftek, iyi bir şişe şarap, mantar ızgara, büyük bir kâse sadeye ihtiyaçları varsa French Landing’den alabilirdi. Jack daha önce üç kez Henry için yemek pişirmişti ve bir keresinde de Henry onun için son derece güzel bir akşam yemeği hazırlamıştı (Kâhya kadın rafları temizlemek için tüm baharat şişelerini indirmiş ve sonra yanlış yerlere koymuştu). French Landing’de ne mi yapıyordu? Oraya geldiğinde açıklardı. Saat sekiz buçukta Henry’nin havadar, büyük, beyaz çiftlik evinin önüne kamyonetini park etmiş, Henry’le selamlaşmış, sonra yemek için satın aldığı malzemeleri ve Kasvetli Ev kitabını mutfağa taşımıştı. Kitabı masanın diğer ucuna doğru ittikten sonra şarabı açmış, ev sahibi ve kendisi için iki kadeh doldurmuş ve yemek pişirmeye koyulmuştu. Henry’nin mutfağının garip düzenine uyum sağlayabilmek için birkaç dakika harcaması gerekmişti. Henry’nin mutfağında eşyalar türlerine göre... tavalar tavalarla aynı yerde, bıçaklar bıçaklarla, kâseler kâselerle... denil, kullanılacakları yemek türlerine göre gruplara ayrılmışlardı. Örneğin Henry ızgara alabalık ve yanında patates pişirmek istiyorsa, bunun için tek bir dolabı açması yeterliydi. Kullanacağı tüm malzemeleri orada bulabiliyordu. Malzemeler öncelikle dört ana gruba ayrılmıştı; et, balık, kümes hayvanları, sebzeler. Bu dört grup da birçok alt gruba ayrılıyordu. Bu sistem Jack’in kafasını allak bullak ediyor, kullanmak istediği tencereyi veya bıçağı bulmak için sık sık birbirinden çok farklı içeriklere sahip dolaplarda araştırma yapması gerekiyordu. Jack salatanın malzemelerini doğrar, raflara bakınır ve bifteklerle ilgilenirken Henry de tabakları, çatal bıçakları masaya yerleştiriyor, bir yandan da sıkıntılı arkadaşına sorular soruyordu.

Az pişmiş biftekler, tabaklara konmuş, mantarlar etraflarına dizilmiş ve kocaman tahta salata kâsesi masanın ortasındaki yerini almıştı. Henry bir lokma aldıktan sonra yemeğin çok lezzetli olduğunu söyledi, şarabından bir yudum içti ve, “Kafanı meşgul eden şu sorundan ya da her ne ise ondan hâlâ bahsetmeyeceksen bari karakolda olanları anlat,” dedi. “Sanırım bir çocuğun daha kaybolduğu artık kesinlik kazandı.”

“Ne yazık ki öyle. Tyler Marshall adında bir çocuk. Babasının adı Fred Marshall, Goltz’s’de çalışıyor. Tanıyor musun?”

“Bir çim biçme makinesi almayalı çok oluyor,” dedi Henry. “İlk izlenimim, Fred Marshall’ın çok iyi bir adam olduğuydu,” dedi Jack ve akşamın olaylarıyla, gelişmelerini, dile getirmediği üçüncü düşüncesi hariç tüm ayrıntılarına varana dek ona anlattı.

“Gerçekten Marshall’ın karısını ziyaret etmek istediğini mi söyledin? Sheran Hastanesi’nin psikiyatri bölümünde?”

“Evet,” dedi Jack. “Yarın sabah gidiyorum.”

“Anlamıyorum,” dedi Henry. Etini bıçak yordamıyla buluyor, çatalıyla sabitliyor ve ince şeritler halinde keserek ağzına atıyordu. “Anneyi neden görmek istiyorsun?”

“Çünkü bir şekilde onun da bu işin içinde olduğunu düşünüyorum,” dedi Jack.

“Yapma yahu. Çocuğun kendi annesinin mi?”

“Onun Balıkçı olduğunu söylemiyorum, elbette o değil. Ama kocası kadındaki garipliklerin Amy St. Pierre’in kaybolmasından önce başladığını söyledi. Cinayetler art arda geldikçe kötüleşmiş ve oğlunun kaybolduğu gün aklını tamamen kaybetmiş. Kocası onu hastaneye götürmek ve orada bırakmak zorunda kalmış.”

“Sence de aklını kaybetmek için mükemmel bir sebebi yok muymuş?”

“Oğlu hakkındaki kötü haberi almadan önce çıldırmış. Kocası kadının olağandışı bir önseziye sahip olduğunu düşünüyor! Söylediğine göre karısı cinayetleri önceden görmüş, Balıkçı’nın geleceğini bilmiş. Ve bisiklet bulunmadan önce oğlunun kayıp olduğunu anlamış... Fred Marshall eve geldiğinde onu duvarları parçalar ve saçma sapan konuşur halde bulmuş. Kadın kontrolünü tamamen kaybetmiş.”

“Çocuğunun tehlikede ya da yaralanmış olduğunu aniden hisseden anneleri çok duymuşuzdur. Aralarında psikolojik bir bağ var. Kulağa mantıksız geliyor ama sanırım gerçek.”

“Ne olağandışı önseziye inanırım ne de tesadüflere.”

“Yani ne diyorsun?”

“Judy Marshall bir şey biliyor ve bu her ne ise, çok önemli. Fred ne olduğunu göremiyor... fazla yakınında... Dale’in de görmediği açık. Kadın hakkındaki konuşmasını duymalıydın.”,

“Peki bu kadının ne bildiğini sanıyorsun?”

“Bence katili tanıyor. Ona yakın biri olmalı. Her kimse, kadın ismini biliyor ve bu da onu çıldırtıyor.”

Henry kaşlarını çattı ve usta tekniğiyle bifteğinden bir parça daha kesti. “Sen de bildiklerini öğrenmek için hastaneye gidiyorsun,” dedi bir süre düşündükten sonra.

“Evet. Niyetim o.”

Bu sözlerin ardından gizemli bir sessizlik oldu. Henry konuşmadan bifteğini kesiyor kestiği lokmayı çiğniyor ve bir yudum şarap yardımıyla midesine gönderiyordu.

“Diskjokeylik işi nasıl gitti? İyi miydi?”

“Çok güzeldi. Tüm yaşlı dansçılar, hatta tekerlekli sandalyede olanlar bile dans etti.” Biraz şarap doldurdu. “Bir adam biraz keyfimi kaçırdı aslında. Alice adında bir kadına çok kabaca davrandı ve ‘Lady Magowan’s Nightmare’ını çalmamı istedi ki sanırım bilirsin, böyle bir şarkı yok...”

“Woody Herman’ın şarkısı. ‘Lady Magowan’s Dream’.”

“Aferin. Ve bir de, adamın sesi korkunçtu. Cehennemden çıkmış bir ses dibiydi! Her neyse, Woody Herman plağı yanımda yoktu, bunun üzerine adam, Bunny Berigan’dan ‘I Can’t Get Started’ı istedi. Bu, Rhoda’nın en sevdiği şarkıydı. Son günlerde yaşadığım halüsinasyonlardan sonra bu olay beni biraz sarstı. Neden bilmiyorum.”

Birkaç dakika boyunca dikkatlerini tabaklarındaki yiyeceklere çevirdiler.

“Ne düşünüyorsun, Henry?” diye sordu Jack.

Henry içindeki sesle hesaplaşarak başını kaldırdı. Kaşlarını çatıp çatalını masaya bıraktı, içindeki ses hâlâ dikkatini üzerine çekmeye çalışıyordu. Gözlüklerini düzeltip yüzünü Jack’e döndü. “Tüm söylediklerine rağmen hâlâ bir polis gibi düşünüyorsun.”

Jack, Henry’nin kendisine bir iltifat yapmadığı yönündeki şüphelerini dizginleyerek sordu. “Ne demek istiyorsun?”

“Polisler, olayları polis olmayan insanlardan farklı görüyorlar. Bir polis, birine baktığında onun ne tür bir suç işlemiş olabileceğini düşünüyor. Masum olabileceği ihtimali aklına bile gelmiyor. Uzun zamandır polis olan birini düşün, diyelim on yıl ya da daha fazla bir süredir o mesleği yapıyor, bu adamın gözünde polis olmayan herkes suçlu konumunda. Sadece büyük çoğunluğu henüz yakalanmamış.”

Henry, Jack’in daha önce birlikte çalıştığı düzinelerce adamın aklını okumuş gibiydi. “Henry, bunu nereden biliyorsun?”

“Gözlerinde görebiliyorum,” dedi Henry. “Polislerin yaklaşımı, dünya görüşü böyle. Sen de polissin.”

Jack kendini tutamadı. “Ben bir polisim.” Söylediğine şaşırarak kızardı. Affedersin, bu aptalca cümle bütün gün kafamda dönüp durdu, sonunda da dışarı fırlayıverdi.”

“Neden bulaşık sorununu halledip Kasvetli Ev’e başlamıyoruz?”

Bulaşıklar yıkanıp musluğun yanına dizildikten sonra Jack masanın diğer ucundaki kitabı aldı ve oturma odasına doğru giden Henry’yi takip etti. Odaya doğru yürürken her zamanki gibi durakladı ve arkadaşının stüdyosu bir göz attı. Büyük, camlı bir kapı, elektronik malzemelerle donatılmış küçük ses geçirmez bir odaya açılıyordu: Maxton’dan dönen mikrofon ve disk Henry’nin kalın minderli, döner sandalyesinin önündeki eski yerlerini almışlardı; bir disk değiştirici ve ona uyumlu dijital-analog dönüştürücü, hemen elinin altında olacak şekilde mutfağa bakan geniş pencerenin önünde sıralanmış kayıt ünitesi ve kocaman bir teybin yanında duruyordu. Henry stüdyonun planını yaparken Rhoda pencereleri koymasını söylemişti çünkü onu çalışırken görebilmek istiyordu. Görünürde bir tek kablo bile yoktu. Tüm stüdyo, bir kaptan köşkünün temizliğine ve düzenliliğine sahipti.

“Bu gece çalışmayı planlıyorsun galiba,” dedi Jack.

“İki Henry Shake’i gönderilmeye hazır hale getirmek istiyorum ve Lester Young ile Charlie Parker için bir doğum günü kutlaması üzerinde çalışıyorum.”

“Aynı günde mi doğmuşlar?”

“Araları çok yakın. Yirmi yedi ve yirmi dokuz ağustos. Biliyorsun, ışığı açayım mı yoksa gerek yok mu pek kestiremiyorum.”

“Açsak daha iyi olur,” dedi Jack.

Bunun üzerine Henry Leyden, pencerenin önündeki iki lambanın düğmesine bastı. Jack Sawyer, şöminenin yanındaki büyük koltuğa doğru yürüyerek ayaklı lambanın yuvarlak uçlarından birini yaktı, sonra da arkadaşının dış kapının hemen önündeki lambayı yakmak için hiç hata yapmadan o tarafa yürümesini, tam düğmelerin olduğu yere elini uzatışını, lambaların hayata gelişini, Henry’nin en sevdiği dinlenme yeri olan, hemen karşısındaki kanepeye oturmasını ve bir ayağını ileri uzatmasını izledi. Uzun oda, ideal bir şekilde aydınlanmıştı. Jack’in koltuğunun çevresine yansıyan ışık kitap okumak için çok uygundu.

“Charles Dickens’dan Kasvetli Ev,” dedi. Boğazını temizledi. “Tamam, Henry, işte başlıyoruz.”

“Londra. Michaelmas Dönemi yakın zamanda sona ermiş,” diye okumaya başladı. İs ve çamurla kaplı bir dünyaya adım atmışlardı. Çamurla kaplı köpekler, çamurlu atlar, çamura bulanmış insanlar ve ışıksız bir gün. Kısa bir süre sonra ikinci paragrafa geçti: “Her yer sisle kaplı. Irmağın, adacıklar ve çayırlar arasında süzülen üst kısmında sis; yükleme sıraları ile büyük bir nehrin kıyıda biriken atıkları arasında kirlenerek akan üst bölümünde sis. Kentin bataklıkları üzerinde, Kentin tepelerinde sis. Kömür işçilerinin iki direkli gemileri arasına süzülüyor, büyük gemilerin armalarının üzerine, açık alanlara uzanıyor, yüksek gemilerin gövdelerini ve küçük tekneleri sarıyor.”

Sesi kısıldı ve bir anlığına dikkati dağıldı. Okudukları içinde içine kasvet çöktürdü. Ona French Landing’i, Sumner ve Chase caddelerini, Oak Treen’in pencerelerinden süzülen ışıkları, Nailhouse Row’dan dışarıyı gözleyen yıldırım Beşli’yi, nehirden yükselen griliği, Queen Caddesi’ni ve Maxton’un önündeki çalılıkları, tarlalar arasına serpiştirilmiş evleri hatırlatmıştı; hepsi otoyol üzerindeki yıpranmış bir GİRİLMEZ levhasını saran, Sand Bar’ı yutan ve açlık dolu bir arayışla vadilere yönelen görünmez bir sisle kaplıydı.

“Affedersin,” dedi. “Sadece bir şeyi düşünü...”

“Ben de öyle,” dedi Henry. “Devam et, lütfen.”

GİRİLMEZ levhasının kafasında beliren o kısacık görüntüsü hariç bir gün girmek zorunda kalacağı kara ev hakkında hiçbir fikri olmayan Jack, tekrar dikkatini elindeki kitaba verdi ve Kasvetli Ev’\ okumayı sürdürdü. Pencereler, lambaların ampulleri ısındıkça karardı. Avukatlar Chizzle, Mizzle ve Drizzle’ın yardım ettikleri ya da engel oldukları Jarndyce ve Jamdyce davası mahkeme salonlarında sürüyordu; Leydi Dedlock, Sir Leicester Dedlock’ı küflü, küçük kilisesi, durgun nehri ile “Hayalet Yolu”ndaki büyük arazilerinde tek başına bırakmıştı; Esther Summerson birinci tekil şahıs olarak cıvıldamaya başlamıştı. Dostlarımız, Esther’ı dinlemeye devam edeceklerse ortaya çıktığı sırada bir mola almalarının iyi olacağına karar verdiler. Henry kanepeden kalkarak mutfağa yöneldi. Döndüğünde elinde, Balvenie Doublewood malt viskisiyle dolu iki kısa, şişman bardak ve bir de okuyan için getirdiği su vardı, içkilerinden birkaç yudum aldılar, takdir belirten birkaç cümle sarf ettiler ve ardından Jack okumaya kaldığı yerden devam etti. Esther, Esther, Esther, onun amansız ışıltısının işkencesi altında hikâye ivme kazandı ve hem okuyucuyu, hem de dinleyiciyi beraberinde sürükledi.

Uygun bir noktaya gelince Jack okumayı kesti, kitabı kapattı ve esnedi. Henry ayağa kalktı ve gerindi. Birlikte kapıya yöneldiler. Henry, Jack’in ardından yıldızlarla kaplı engin gece göğünün altına çıktı. “Bir şey soracağım,” dedi.

“Sor bakalım.”

“Karakoldayken kendini gerçekten bir polis gibi mi hissettin? Yoksa polismiş gibi mi davrandın?”

“Aslında biraz şaşırtıcıydı,” dedi Jack. “Oraya girer girmez kendimi tam bir polis gibi hissettim.”

“Güzel.”

“Neden güzel?”

“Çünkü bu, o gizemli sırdan kaçtığını değil, üzerine gittiğini gösterir.”

Jack başını iki yana sallayarak gülümsedi, söylediğine karşılık vermeyerek Henry’yi beklediği tatmin duygusundan mahrum etti ve kamyonetine binerek şoför koltuğundan arkadaşına veda etti. Motor öksürerek ve hırıldayarak çalıştı, farlar karşıyı aydınlatmaya başladı ve Jack evine doğru yola koyuldu

9

ARADAN BİRKAÇ SAAT geçmişti ki Jack kendini gri sonbahar göğü altında, terk edilmiş bir eğlence parkının ortasında yürüyor buldu. Her iki tarafında o tür yerlere has, o an için kapalı olan mekânlar uzanıyordu: Fenway Franks sosisli sandviç büfesi, Annie Oakley Atış Alanı, Kazanana-Dek-Fırlat. Yağmur yağmıştı ve daha da yağacak gibiydi; hava, nemle keskinleşmişti. Yakında bir yerlerden, terk edilmiş, çakıllarla kaplı bir plajın kıyısına vuran dalgaların yalnızlık yüklü kükreyişi duyuluyordu. Daha da yakından, bir gitarın tellerinden yükselen nağmeler havayı sarıyordu. Neşeli sayılabilecek bir parçaydı ama Jack’e, mutsuzluğun notalara dökülmüş halini dinliyormuş gibi geliyordu. Orada olmaması gerekiyordu. Burası eski, tehlikeli bir yerdi. Bir başka bölümün önünden geçti. Önünde bir tabela vardı: HİZLİ OPOPANAKS 1982’DE TEKRAR



AÇILACAK... O ZAMAN GÖRÜŞMEK ÜZERE!

Opopanaks, diye düşündü Jack, ama artık Jack değil, Jacky’ydi. Jack-çocuktu ve annesiyle kaçıyorlardı. Kimden? Sloat’tan elbette. Telaşla itip kakan Morgan Amca’dan.

Speedy, diye düşündü Jack ve sanki telepatik bir mesaj vermişçesine yumuşak, hafifçe bulanık bir ses şarkı söylemeye başladı. “Kızıl kızıl kızılgerdan hoplayarak, uçarak geldiğinde, Eski, tatlı şarkısını söylemeye başladığında, artık gözyaşları dinecek...”

Hayır, diye geçirdi aklından Jack. Seni görmek istemiyorum. Eski, tatlı şarkını duymak istemiyorum. Zaten burada olamazsın, sen ölmüştün. Santa Monica Rıhtımı’nda ölü yatıyordun. Atlıkarıncanın donmuş atlarından birinin bölgesinde yaşlı, kel bir zenci adam yatıyordu.

Ah, ama hayır. Eski polis mantığı geri dönüp bir tümör gibi yapıştı, buralarda bile peşinden geliyordu ve buranın Santa Monica olmadığını anlamak pek zor değildi... burası fazla soğuk ve fazla eskiydi. Burası, geçmişten gelen bir yerdi; Jacky ve İkinci Sınıf Filmler Kraliçesi’nin Kaliforniya’dan kaçtığı zamandan. Diğer kıyıya varana dek hiç durmadan kaçışlarını sürdürmüşlerdi. Lily Cavanaugh Sawyer’ın...

Hayır, bunları düşünmüyorum, bunları hiçbir zaman düşünmem

... öldüğü yere varana dek.

“Uyan, uyan seni uykucu!”

Eski dostunun sesiydi.

Dostmuş, hıh! Beni sınavların yoluna sokan, asıl dostum Richard ile arama giren oydu. Neredeyse ölümüme neden olan, aklımı kaçırma raddesine getiren oydu.

“Uyan, uyan, yataktan kalk!”

Kalk, kalk, kalk. Korkunç opopanaksla yüzleşme vakti geldi. Pek-hoş-olmayan eski haline dönmenin zamanı geldi.

“Hayır,” diye fısıldadı Jacky ve eğlence parkının içinden geçen yol sona erdi. Karşısında bir atlıkarınca vardı. Biraz Santa Monica Rıhtımındakine, biraz da... eski günlerden hatırladığı atlıkarıncaya benziyordu, ikisinin bir karışımı olduğu söylenebilirdi; rüyaya has özel bir oluşum, ne biri ne diğeri. Ama şaha kalkar pozisyonda donmuş renkli atlardan birinin önünde, dizlerinin üzerinde gitarıyla oturan adamın kim olduğuna dair hiçbir şüphe yoktu. Jacky... çocuk o yüzü nerde görse tanırdı. Yüreği, duyduğu sevgiyle doldu. Bu sevgiyle savaştı, bastırmak istedi ama bu, çok az sayıda insanın galip çıkabildiği bir mücadeleydi ve hiçbiri on iki yaşında değildi.

1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   58


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə