SİRLİ DÜnyam müəllifdən:əziz oxucum, əvvəlki kitablardan bir neçə şeiri təkmilləşdirib, bu kitaba əlavə etmişəm




Yüklə 1.25 Mb.
səhifə7/8
tarix23.02.2016
ölçüsü1.25 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Эюрдцм

(Теймур Хялиловун хатирясиня)
Бир мцяллим йанында мяслящят алдым,

Црякдян щалыма чох йанан эюрдцм.

Сянят дцнйасына апарды мяни,

Шеир рцбабымы ойанан эюрдцм.


Сямими, гайьыкеш, щяр сюзц дцрдц,

Дярд-сярим цстцня гялбини сярди.

Мяня цмид тапыб, тясялли верди,

Синясиндя оъаг галанан эюрдцм.


Дюзмяди йалана, дюзмяди шяря,
Няляр уйдурурду юзцндян щяря.

Дцз йола буйурду нечя мин кяря,

Халгын гцссясиня бойанан эюрdцм.
Йанды ичин-ичин «щаъы»ларына,

Елли гардашына, баъыларына.

Дюзмяйиб заманын аъыларына,

Вуран бир цряйи дайанан эюрдцм.


Нящянэ даь санырдым, гуш кими эетди,

Эюрясян думанда, чяндями итди?!

Досту Бяхтийарла йан-йана иди,

Айрылыг няьмяси чалынан эюрдцм.


Щяйатын кяляфи бах йумаг-йумаг,
Щайанда ахтараг, щайанда тапаг?!

Йахшыны хошлайыр дейясян торпаг,


Гялбимдя кцт аьры доланан эюрдцм.

08.09.1999

2001-ci ilin noyabr ayının axırları idi. Mən, Bakıya qızım Rəvanə ilə festivala gəlmişdim.

Zona baxış müsabiqəsindən seçilənlər, Bakıya dəvət olunmuşdu.

Bu festival Əlillərin ikinci Ümumrespublika bədii yaradıcılıq festivalı idi. Birinci fetivalda da, 1998-ci ildə də iştirak edib, üçüncü yer almışdım. Bu festivalda “özüm keçim” adlı şeiri söylədim. Boş vaxtlarımızda bir sıra şairlərlə tanış oldum. Elə qələm dostum Nadir Qədimli ilə də burada tanış olmuşam. “ Özüm keçim” adlı şeirimi dedim. Təltif olunma günü əvvəlcə üçüncü yerlər alan 3 nəfərin adını oxudular, diplomlarını və mükafatlarını verdilər. Burada mənim adım çıxmadı. Fikirləşirdim ki, görəsən Ömər müəllim (Bakı əlillər fondunu işçisi indi isə sosial müdafiə nazirliyində işləyir, Ömər müəllim) niyə məni adamların içindən gətirib ilk cərgədə,qonaqların yanında əyləşdirib. Ürəyim uçundu ki, bəlkə 2-ci yer almışam. Sonra 2-ci yer alan 3 nəfərin də adı oxundu, mənim adım çıxmadı. Öz özümə gülümsənərək, düşündüm ki, yəqin televiziya ekranlarında yaxşı görünsün deyə bir az babat adamları ön cərgəyə qoyublar. Bu baxımdan da Ömər müəllim məni başqa əlillərdən fərqləndirib, burada oturdub. Amma tam əmin idim ki, yer almamışam, 1-ci yer heç ağlıma gəlmirdi. Sonra aparıcının səsi mikrafonda eşidildi. Poeziya üzrə bir nəfər 1-ci yer alıb, Şəkidən İradə Gülfirdir. Rəvanənin arxa cərgələrdə urra deyə qışqırtısını,zaldakıların alqış səslərini eşidsəm də, yerimdən qalxmırdım, elə bilirdim bunlar xəyalımdadır. Kimsə aparıcı qızlardan biri qolumdan tutub, - durun gedək –dedi.

Mən qızın qolundan tutub getsəm də, elə bilirdim ki, bütün olanlar yuxudur, ayağımı necə atdığımı da hiss etmirdim. Xalq şairimiz Fikrət Qoca təbrik edərək diplomu mənə uzadanda, mən Fikrət Qocanın üzündən öpüb, qeyri-ixtiyari “Sağ ol ,Teymur müəllim”deyəndə, sanki yuxudan ayıldım. Sakit-sakit üzümə baxan Fikrət Qocaya “bağışlayın Fikrət müəllim ” sözlərini həyəcanla söyləyə bildim. Yəqin heç Fikrət müəllimin ağlına belə gəlməzdi ki, Teymur müəllim kimdir və nə səbəbdən mən onun adını çəkdim. Əslində bunu heç özümdə bilmədim. Görünür Teymur Xəilovun ruhu mənim ətrafımdaymış...


О, мяним ишыглы хатирям олду
Мярщум Теймур Хялиловун 70 иллик йубiлейиня
Хяйал ганадымла щяр йана учдум,

Дцнйаны о баша, бу баша гачдым.

Теймур Хялилова гялбими ачдым,

Парлайан бир Эцняш, чох еркян солду,

О, мяним ишыглы хатирям олду.
Бахды диггят иля, зцлмяти эюрдц,

О, мяня ябяди бир ишыг верди.

Бу ишыг щяр заман йол эюстярярди,

Эцнлярля данышсам, сющбяти болду,

О, мяним ишыглы хатирям олду.
Бир ишыг верди ки, тцкянмяз нуру,

Деди мящяббятля; – сяняти гору.

Буланыг суларым ахды дупдуру,

Сюзляр инъи кими гялбимя долду,

О, мяним ишыглы хатирям олду.
Ачды эюзлярими гялбимдя мяним,
Илщамымла чапды хяйал кющляним.

Бязянди эцлшяним, эцлдц чямяним,

Эцлцн дя мяскяни тиканлы колду,

О, мяним ишыглы хатирям олду.


Гара йелляря туш, чыхдымы эюрян?

Гялбини дярд-кядяр, сыхдымы эюрян?

Заманын гамчысы йыхдымы эюрян?

Цзцлян яллярди, салланан голду,

О, мяним ишыглы хатирям олду.

Эцлфир йохлуьуна йанды кюз кими,

Санырам йахында, бахыр эюз кими.

Шеирим ярмəьанды дцррц сюз кими,

Тювсиййя етдийи, мцгяддяс йолду,

О, мяним ишыглы хатирям олду.


Həyatda kimə yaxınlaşırdımsa və yaxud kim mənə yaxşılıq edirdisə, tezliklə də həmin adamdan ayrılır və onu itirirdim.

Bu anda bədbin şeirlər duyğularımdan süzülərdi. Axı şeirlər insanın daxilidir. Ürəyimdən keçənləri vərəqlərə köçürəndə,özümdə yüngüllük hiss edərdim. Bir gün uşaqlıqda suyundan içib başında oynadığım kəndimizdəki bulağın daşın üstündə oturub, beləcə xəyala dalanda, keçənlər gözüm önündə canlandıqca,xatirələr arzulara qarışıb “Xatirə bulaq” poemamı yazdım.



İradə Gülfir 2004
Хатиря булаг
Салам доьма булаг, цстцня эялдим,
Сулара сюйляйим, азалсын дярдим.

Эял йеня дост олаг, эял сирдаш олаг,

Щяр ан хатиримдя ъанланан булаг.

Щяля гой суйундан бир овуъ ичим,

Отуруб башында, сюhбятя кечим.

Сяринляди гялбим биллур суйундан,

Суларын бол олсун, чаьла гуйундан.
Кечян эцнляр дцшдц, йадыма мяним,

Ахыр сулар кими хатирялярим.

Дцз 25 илдир айрыйам сяндян,

Сянин дя хябярин щеч вармы мяндян?


Цстцндя отуруб щяр ахшам-сящяр,

Сюзцмц-совуму данышды кимляр?

Эянълийимин йарысы, ушаглыг чаьым,

Нечя хатиряляр, севинъим, даьым.


Аьрылы, ширинли кечян нювраьым,
Бурда галыб мяним цмид чыраьым.

Бюйцдцм суйундан, мян ичя-ичя,

Чохалды йашларым ил кечя-кечя.

Анам эюндярярди бизи булаьа,

Башлардыг сющбятя, бязян дя лаьа.

Сясин дя, щцснцн дя дяйишиб сянин,

Йохса щюкмц будур, кечян иллярин?
Щаны о ушаглар, гайьысыз илляр?

Бурда ойнайардыг, ахшам-сящярляр.

Йорулуб доймаздыг, биз ойнамагдан,

Язиз йер йох иди, бизя булагдан.


Далашыб галдырар эур сясимизи,
Суйла исладардыг бир-биримизи.

Анамыз чаьырыб, щей тющмятляйяр,


Чубугла эялярди, «иш галды» дейяр.
Бир эцн отурмушдум сакит, ащястя,

Чарпазланыб голум синямин цстя.

Мяня аъыгланды Сювлайя хала,
Эютцр яллярини, йанына салла.
Деди; «беля дурма, йаьар нейвятлик,

Тярэит бу дурушу, ат бирдяфялик».

Чыхмышды йадымдан бир эцн йеня дя,

Тякрар аъыгланды бу булаг цстя.


Чох адам йыьышар бура сящярляр,

Щамы мал эятириб, нахырчы эюзляр.

Мян дя дайанмышдым голу бойнумда,

Арвадын дедийи, чыхыб йадымдан.


Чатыб габаьымда, чубугла вурду,

«Салдыр яллярини», дейяряк вурду.

Чубугланан андан щяля дя голум

Демир биръя йолса, мян чарпаз олум.


Бурда сюйлянярди бамязя сюзляр,

Няся ахтарарды щяр заман эюзляр.

Бирдян щай бцрцйяр бцтцн дцнйаны,

Эюзцн айдын ай гыз, ширинлик щаны?


Су габындан чыхыб, конфет пайланар,
Чохалар зарафат, щамы шадланар.

Бир бяд хябярдянся щамы гямляняр,


Баш саьлыьы вериб, эюзляр нямляняр.

Щамы бир-бириндян хябярдар олар,

Ян тязя хябяри бурадан алар.

Елин ум-кцс йери бу булаг башы,


Няляря шащиддир, онун щяр дашы.
Щамы бир-бириня бахыб эюз гойар,

Кими палаз йуйар, кими йун йуйар.

Йаз башы даща чох ъошуб-гайнайар,

Новрузда ъаванлар тонгал галайар.


Бурда тясирлидир юйцд-нясищят,

Бурда мцгяддясдир, щяр бир вясиййят.

Эялди хатиримя бир ящвалат да,

Тязя йаз вахтыйды елдя-елатда.

Йухуда эюрдцм ки, бир той чалыныр,

Адамын цряйи, рущу ойнайыр.

О вахтлар он йашым ола-олмайа,

Достларым щамысы тялясир тойа.


Эеъянин йарысы дуруб йухулу,

Евдян чыхыб эетдим, башы аловлу.

Щяйят гапысындан чыхараг йола,

Гачдым той сясиня, бурулуб сола.


Хейли йол эедяряк булаьа чатдым.
Айагйалын эялиб, бу суйа батдым.

Айаьым цшцйцб, айылдым бирдян,

Эюрдцм йолдайам мян, горхдум эеъядян.
О байагкы сясляр йох гулаьымда,
Суйун шырылтысы вар булаьымда.

Бахдым булаг башы, суларын сяси,

Эеъянин йарысы, итин щцрмяси.
Бу булаг еля бил, бир щяйан олду,
Азалды щяйəъан, инамым долду.

Эеъя палтарында эюрцб юзцмц,

Итлярдян айырдым мян тез эюзцмц.
Тянэиняфяс гачыб, чатдıм евя мян,

Ня билян олмушдур, ня дя ки, эюрян.

Севдим суларыны, бу зцмзцмяни,
Сахлайыб йолумдан, айылтдын мяни.

Хатиряляр мяндя гуъаг-гуъагдыр.

Бура доьма дийар, доьма оъагдыр.

Эялиб йетишяндя су чяршянбяси,

Сцфрядя ширниййат, щям мцряббяси.
Наьыллар дейярди няням сулара,

Учарды гялбимиз хош арзулара.

Су тяк севинъимиз чохалыб, дашар,

Сулар цлвиляшяр, сулар сафлашар.


Ширин наьылларын, сюзлярин балы,
Ъанланар эюзцмдя, узун янбалы.

Айаьында чарых, суряти нурлу,


Хызыр Илйас дурар, иши уьурлу.
Эцмцшц кямяри тутар белини,
Гарнынын цстцня гойар ялини.

Ял бармагларынын арасы пярдя,

О, хейирхащ варлыг, архадыр мярдя.
Щцндцрбой кишидир, чох аста эедяр,
Исланмаз палтары, суларда битяр.

Тямиз адамларын дадына йетяр,

Суларда эюрцняр, суларда итяр.
Наьыллы эцнлярин наьыла дюндц,

Дцнйада ачылмаз сирляр эюрцндц.

Бу булаг башында чох «дярс» кечярдик,
Мцгяддяс сулара биз анд ичярдик.
Суда йуйунаркян билирдик ялбят,
Кянара тцпцрмяк олуб бир адят.

Тцпцрмяк эцнащдыр суйун цзцня,

Щямишя щюрмят вар, бюйцк сюзцня.
Су ичян инсаны, илан да вурмур,

Сусуз сящраларда щяйат гурулмур.

Мяня илщам верир суйунун сяси,

Бяхш етдин инсана щяйат тющфяси.


Инди ширин эялир о чаьлар мяня,
Биз тяки ойнайыр, ушаглар йеня?

Гялбя фярящ версин зцмзцмя сяси,

Оху ъаванлара, севэи няьмяси.

Суйундан ичярдик biz овуъ-овуъ,

Сонра да дейярдик, сойугдур увуъ.

Бу бумбуз суларын сафлыьы кими,

Ахды цряйимя севэи тилсими.
Салхым сюйцд йашыл палтар эейирди,

Ешгимизя сулар няьмя дейирди.

Инди ня сюйцд вар, ня дя о чаьлар,
Еля бил булаьын сяси дя аьлар.
Бир заман бурайды, ян эюзял мякан,

Йашыл чямян олуб, инди кол-тикан.

Бу йерляр неъя дя сыхды гялбими,

Анладын ей булаг, мяним дярдими?


Булаг ня данышды, ня дя ки, динди,

О шяффаф сулары буланды инди.

Нечя ясрлярдян галанды булаг,
Тяк мяним эюзцмдя буланды булаг.
Бир вахт щцзурунда дайаныб гоша,

Сейр етдик щцснцнц, вериб баш-баша.

Гялбимдя мящяббят ашыб-дашарды,

Зцмзцмяли сулар ахыб-ъошарды.


Индися йанына тянща эялмишям,
Щяйат йолларында чох бцдрямишям.

О ъошгун мящяббят нифрятя дюндц,


Ешгимин атяши ябяди сюндц.
Нечя талеляря доландын булаг,

Мяни эюрцб нийя, буландын булаг?

Ахдын йорулмадан, ахдын уъалдын,
Денян ей гызъыьаз, йаман гоъалдын.
О гара сачларын нийя гар олуб,
О шух бахышларын нийя гаралыб?

Итирдим чямяндя, дцшян гаш кими,


Инди ахтарырам, мян эянълийими.
Ахтардым чямяни, даьыдыб, дидиб,

Бялкя суларына гарышыб эедиб?

Мяндян кечян булаг, мяня йад олдун,
Бир дастан йаратдым, сянся ад олдун.

Эащ йердя, эащ эюйдя, торпагда, ъанда,

Аьаъда, чичякдя, инсанда, ганда.

Нечя милйон дяфя фырланыр сулар,

Гышда истиляшяр, йаздаса бузлар.
Нясилляр апарыб, нясилляр эятир,

Чаьла сулар цстя, сулары йетир.

Гялбляря хатиря тохуйан булаг,
Щяйат няьмясини охуйан булаг.
Мяни эюрян кими, эюзляри эцлдц,
Бирбаша сычрайыб, йаныма эялди.

– Эюзляримин сапы саралды аман,


Дедим эялмяйиня галмайыб эцман.

Билирдим ки, атан евдядир йеня,


Эюрцшя эялмяйя, имкан йох сяня.

Няъясян язизим, бир сюйля эюрцм,

О эцн олсун сяни, дойунъа эюрцм.

– Йахшыйам, гулаг ас, тялясирям мян,


Атам эяляняъян евя йетишям.

Эедиб маьазайа, гянд-чай алмаьа,

Габлары эютцрцб, гачдым булаьа.

– Ас бу ведряни, гой долсун бары,

Анамын оьлунун, залымдыр йары.

– Зарафат етмяйя, вахтмы тапмысан?


Йухуда эюрмцшям, сян ат чапмысан.

– Мураддыр язизим, ня йахшы йуху,


Ал бу мяктубуму, башга вахт оху.

Булаьын цстцндя, эял яйляшяк биз,


Гой суда эюрцнсцн, гоша яксимиз.

Су щяйат демякдир, щяр вахт ахаъаг,


Ня гядяр щяйат вар, су да олаъаг.

Мян бу сулар гядяр севирям сяни,


Бу йолдан дюндяряр, тяк юлцм мяни.

Сян нийя биръя сюз демирсян мяня,

Алышан гялбимя бир су сяпсяня?

– Динлямяйи севдим байагдан бяри,

Юзцндя ахтарма Фярщад щцняри.

– Мяним бу гялбими кимся сезяммяз,


Фярщад да, Мяънун да, мян тяк севяммяз.

– Эюрянляр дейяъяк, габлары долуб,


Авара адамдыр, бянд олуб галыб.

– Бошалтдым, дейярляр инди эялмисян,

Айрылмаьы бунъа, асан билмисян?

– Сюйцдцн кюлэяси узаныб щара,


Горхурам атамэил, мяни ахтара.

Мяънуна, Фярщада бянзяйян оьлан,


Ахшамдыр, сян дя эял, евиня йоллан.

– Мяни бунъа лаьа, гойма аманды,

Кимся эялир, аман, бу ки атандыр…

Атылыб кцчяйя, йеллиъя эетди,

Гялбимя бир тялаш, щяйəъан йетди.

Байаг нечя дяфя бошалан габлар,


Инди долмур даща, цряйим чатлар.

Чатды атам мяня, йериши ъялдди,


О бахды цзцмя, бахышы сяртди.

– Эютцр бу габлары, тез евя йоллан,

Бир дя бу йерляря, ня эяз, ня долан…
Йарымчыг габларым, йарымчыг щяйат,
О мяним гялбимя, инди олуб йад.

Мяня йад олсан да, доьмасан булаг,


Ел цчцн гайнайыб, чаьла сян булаг.
Бурда эюрцшмцшцк, нечя дяфя биз,

Ня бир ясяр галыб, ня дя ки, бир из.

Щаны о ешгимиз, о ширин вядляр?

Ня гядяр арзулар, ня гядяр ящдляр?


Мящяббят, сядагят, истяк, щяр диляк,
Еля бил щавайды, апарды кцляк.

Бяхтим дюнцк олду, талейим гара,

Хяйалларым мяни апарды щара?

Щяряйя бир гисмят, юмцр пайыдыр,

Сяндян ахан сулар, сяня гайыдыр.

Ютян эцнляр ися, эерийя дюнмцр,

Бяхтим эюйдя йатыб, ашаьы енмир.
Суйунла цз-цзя, дурмушам йеня,

Эялдим ки, йухуму, данышым сяня.

Эеъяляр йухумда мян ев эюрцрям,

Щярдян бянна кими, дивар щюрцрям.


Дедим суларына сюйляйиб, йозум,

Бялкя тянщалыьа, бир гябир газым.

Вар ол, чаьла булаг, суйун бол олсун,

Цстцня эялянин, габлары долсун.

Узаныб хяйалым, щей галаг-галаг,
Адына дейирям, Хатиря булаг.

Хызыр Илйас суда доланыб эязяр,


Мяним сющбятим дя, щцснцнц бязяр.
Бир ящдим вар мяним, будур сон арзум,
Хош эцн доьуларса, эюрярся эюзцм,

Бу доьма дийарда мяълис гурарам,


Кабабы, чальысы, бадя вурарам.
Овъумла суйуну щей овуълайыб,
Эюрян эюзлярими, цзцмц йуйуб,

Ичяряк суйундан, доймайаъаьам,

Голуму эютцрцб, ойнайаъаьам.
Алыб тякиня мяни, йеня хяйал кющляни,
Еля бил ешидирям, ойнаг Тярякямяни.

Бу щавайа о ки, вар, ойнадардылар мяни,

Инди булаг башындан, ким галхыб, ким дураъаг,

Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.


Иллярин о башында, бир гызъыьаз ойнайыр,

Бу башдаса кор гадын, хатиря вараглайыр,

Тапыб илляри бир-бир, севинъ, гям сораглайыр.
Хязан дяйдикъя эцлляр, саралаъаг, солаъаг,
Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.
Йеня эялсин ушаглар, щай эютцрсцн кцчяни,

Гатыб габаьымыза, говаг, тойуг-бечяни.

Еля Эцняш доьсун ки, яритсин бу эеъяни,
Гям дашыйан эюзлярим, хяйаллара далаъаг,
Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.
Цстцня саъ гойулуб, чыртщачырт йансын оъаг,
Щядиййя истяйирям, эцл-чичяк гуъаг-гуъаг.

Бащар няфяси иля, бязянсин щяр бир буъаг,


Эцняш ялин узадыб, ялляримдян тутаъаг,
Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.
Бурда данышанда дил, бал гатылыр щяр сюзя,

Адиликдя цряйим, гейри-адилик эязя.

Ахтарырам щяр заман, тябиятдя мюъцзя,

Инсанлар ахын-ахын, бу мякана долаъаг,


Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.

Демя арзуларым вар, даь цстя даь гойарыг,


Фяляк ойун эюндярир, бизся ойунчуларыг.

Щей ойнайа-ойнайа, юмрц баша вурарыг.

Бир эцн биз олмайанда, булаьымыз галаъаг,

Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.


Эцндцзляр йахын олум, оьланлара-гызлара,
Эеъялярся йухумда, гарышым улдузлара.

Бир исти эцняш кими, гяним олум бузлара,

Цзцмя севинъ гонуб, гями дидиб, йолаъаг,

Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.


Мяням, эюзял давраныб, тямиз цряйим олан,
Бу гаранлıг дцнйамда, гялбимя ишыг долан.

Ширин дуйьуларымла, щяйатда изим галан,


Йаздыьым няьмялярим гялбляря йол салаъаг,

Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.


Бу йердя той чалынсын, щясрят тамам цзцлсцн,
Инсанларын эюзцндян, севинъ нуру сцзцлсцн.

Бязянсин гой сцфряляр, бар-бярякят дцзцлсцн,


Атланыбдыр цряйим, гуштяк ганад чалаъаг,
Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг.

Намярд дцшмян, бах мяня, эюзлярини йахшы сил,


Тутдуьун ямялиндян, бары утаныб, чякил!

Мян азяри тцрк гызы, ИРАДЯ ЭЦЛФИРЯМ бил!

Ял чалыб, алгышлайын, кюнлцм илщам алаъаг,
Гол эютцрцб ойнасам, дцнйа мяним олаъаг,

Bu dünyada əbədi,şeriyyətim qalacaq.


Necə ki anam bizi tərk edəndə dünyaya sığmırdım, harda olduğumu belə hiss etmirdim. Nəfəs almaq belə çətin idi. Anamın 3-ü günü özümdən biixttiyar “Əlvida anam” pomasını yazdım. Ölmədim,insan üzü necə bərk olarmış,yenə də yaşadım. Kimə arxa çevirirdimsə,dağ bilib dalımı söykəyirdimsə ,o dağlar bir-bir uçurdu. Anasızda qaldım, yetim-yesir, yiyəsiz.
ƏLVİDA ANAM

( Poema)
10 Aprel 2011-ci ildə səhər saat 1100- da anam dünyasını dəyişdi və mən çox sarsıldım...
I hissə

Anacan, dəhşətin yeyir içimi,

Bükmüşəm boynumu bənövşə kimi.

İçimə çəkmişəm haray səsimi,

Kaş öləydim Allah, mən də o günü,

Ana, boynubükük qoymusan məni.


Ana, anam mənim, neylədin belə,

Səbr edib, dayanıb, dözmədin hələ.

Yer - göyə sığmayan dəhşətin ilə,

Başıma çevirdin bütün dünyanı,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
O gün, qonaq kimi gəlirdim ana,

Sizə yaxınlaşıb, sənə çatana,

Nuh tufanı kimi düşdüm tufana,

Təzəcə yummuşdun o gözlərini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Ömrü bir nöqtədə saxladın niyə?

Ölümü haqq bilib, haqladın niyə?

Bağrımın başını oxladın niyə?

Əlimdən nə haqla, üzdün əlini?

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Nə olsun ki, diri gəzirəm ana,

Sənsiz ölüyəm mən, can yana -yana.

Lənət bu dövrana, lənət zamana,

Götürüb, apardı əlimdən səni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Həyatda ömrünü yetirib sona,

Yetimlik bəxş etdin öz övladına.

Birdəfəlik oldun torpağa ana,

Tarimar olmuşam, gör inləyəni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.

Dağdan böyük dağım, sən idin ana,

Yanan çilçırağım, sən idin ana.

Ən şirin növrağım sən idin ana,

Necə qəbul edim müsibətini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.


Ey möhtəşəm anam, hayana getdin?

Dərdlərin içində əriyib - itdin.

Mənə qəm dolusu, kədər içirtdin,

Mən indi duyuram hər zillətini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Səni göydə ulduz sanaram ana,

Həsrətdən odlanıb, yanaram ana.

Sənsiz dolu vurmuş çinaram ana,

Mənə kim açacaq sənin süfrəni?

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Bitib, dayanmışam daşın yerinə,

Qatmışam sözləri biri-birinə.

Gözümdən yaş düşdü hər bir sətrinə,

Eşitmək istərəm o xoş səsini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Uçulub, yox olub arxamda dağım,

Əbədi qaraldı, yanan çırağım.

Kabusa büründü şirin növrağım,

Unutmaq olarmı söz-söhbətini?

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Bağından - bağçandan bir gül üzmərəm,

Əkib-becərdiyin, yurdda gəzmərəm.

Yaratdığın mülkdə, sənsiz dözmərəm,

Hər yerdə görürəm sənin yerini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Naümid qəlbimi duman alıbdı,

Fələk niyə məni belə çalıbdı?

Sənə deyəcəyim, sözüm qalıbdı,

Qəlbim kədər aldı, gözüm qüssəni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Çaxıb şimşək kimi, parlayıb, getdin,

Coşub sellər kimi, çağlayıb, getdin.

Dünyanı dünyaya calayıb, getdin,

Niyə bu dünyadan üzdün əlini?

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Səndən vəfalısı yox idi mənə,

Necə rəvac verdin, bu ölümünə?

Amansızlıq edib, qıydın özünə,

Görməmişdim belə insafsız səni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Getmərəm o kəndə, anam yoxdusa,

Ağla yetim gözüm, dərdin çoxdusa.

Mən də dönük ollam, dönük baxtısa,

Yanıram, üstümdən çəkdin kölgəni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Bəlkə bizdən doyub, qıymısan cana,

Deyir bu kəlməni dil yana-yana.

Virandır ürəyim anacan, ana,

Sellər söndürəmməz, yanan qəlbimi,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Hər gün ana deyib, ürək dağlaram,

İçimdə sağalmaz yara bağlaram.

Çəkilib bir küncə, gizli ağlaram,

Bahar bəzəyəndə çölü-çəməni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Sənsiz hamı döndü gözümdə yada,

Bu dünya kimsəsiz, tənha bir ada.

Büründüm atəşə, alova-oda,

Ahımdan yarandı dağların çəni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Elə bir dağam ki, çəkilməz çənim,

Sən idin pənahım, güvəncim mənim.

Sənsiz dünya mənə kəsilir qənim,

Yoxsa, bilməmişəm sənin qədrini?

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Doymadım səsindən, sözündən sənin,

Ətrindən, üzündən, gözündən sənin.

Vallah doymamışam özündən sənin,

Sənsiz itirmişəm gündüz-gecəni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Açılan çiçəyə deyin, açmasın,

Çaylara söyləyin, bu yaz axmasın.

Günəş göydən durub, yerə baxmasın,

Görməsin gözümdən yaşlar tökəni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Ömür kitabına nə möhür vurdun?

Nədən bezib belə, matəmi qurdun?

Qıyıb şirin cana, qəsdinə durdun,

Əzəldən bilirdim, cəsarətini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.

Dadsız - tamsız olub, yeyib-içməyim,

Daha mənasızdır sözə keçməyim.

Sən olan dünyaya qalıb köçməyim,

Gözlərəm fələyin o möhlətini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.


Ən ağır dərd budur, demə, ay aman,

Əyildim bu dərdə, sarsıldım yaman.

Yanıqlı bir neyəm, sızlayan kaman,

Götürmür səmalar fəryad səsini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Bu nə faciədir, necə qətldir?

Bu necə qərardır, necə qəfildir?

Niyə öz əlinlə ölüm edildi?

Bilməzdim bir belə, dönüklüyünü,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Nə məni yandırıb, yaxardı belə?

Nə məni yan üstə yıxardı belə?

Nə səni özündən çıxardı belə?

Dünyaya sığmayıb, tapdın yerini?

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Səbirli, dözümlü, cəfakeş idin,

Vaxtında çatmadım, olum köməyin.

Danaramsa bunu, haramdı südün,

O böyüklüyünü, o haqq səsini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Gizlədib dərdini, hey gülümsədin,

Əsas mətləbini açıb, demədin.

İçində düşündün, giley etmədin,

Düşündükcə sənin hər zəhmətini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Qəlbində saxladın ağrını, sözü,

Gizlədib hər şeyi, qorudun bizi.

Yandırır qəlbimi, bu dərdin közü,

Anladıqca sənin, nə çəkdiyini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Qayğıkeş, zəhmətkeş, mərdanəliyin,

Övladlar yolunda pərvanəliyin.

Saflıqda, paklıqda birdanəliyin,

Həmişə görmüşəm şirinliyini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Həyatda səmimi, mehriban oldun,

Günəş kimi batıb, gül kimi soldun.

İndi də xəyalsan, xəyala doldun,

Şirin xəyallarda yaşadım səni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Həlim təbiətin, xoş təbəssümün,

Əzab-əziyyətə olub dözümün.

Sənə yaraşmayır, belə ölümün,

Ayrılıq şərbətin içib camını,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Bir bayquş uladı bu gecə çöldə,

Dedim; nə xəbər var, görəsən eldə?

Demə, anam gedir 10-u apreldə,

Qaraya boyadın yaz günəşini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Bir anda bəd xəbər, düşdü ellərə,

Qoşuldun küləyə, əsən yellərə.

Mələksən, uçmusan əngin göylərə,

Məndən əsirgəyib öz kərəmini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Ətrini çiçəklər, güllər verəmməz,

Səsini bülbüllər, sellər verəmməz.

Yerini bir kimsə, ellər verəmməz,

Qayğına möhtacam, gəzirəm səni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Alışıb- əridim, yanan şam kimi,

Sanki qurd gəmirir mənim içimi.

Kimi lənətləyim, bilmirəm kimi,

Qəbul edəmmirəm bu qismətini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Hansı qaradinməz oldu düşmənin?

Qara yaylıq kimi, qaraldı qəlbin.

Qırıldı kövrələn billur ürəyin,

Bu geniş dünyadan doydurdu yəni?

Ana, boynubükük qoymusan məni.
Ey mənim əzizim, ey müqəddəsim,

Səndən qeyri yoxdur, özgə bir kəsim.

Boşalıb əl-qolum, batıbdı səsim,

Göstər rəhimini, mərhəmətini,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
İlk odum - ocağım, yuvam əlvida,

Əlvida, analı dünyam, əlvida!.

Tək -tənha ağlaram, anam əlvida!

Müqəddəs tuturam, hər xatirəni,

Ana, boynubükük qoymusan məni.
II HİSSƏ
Necə ögeyləşdi öz doğma kəndim,

İtib yolu-izi, dağılıb bəndim.

Ziyarətgah deyib, oxşayan məndim,

Yox oldu sorağım, anamdan sonra.


Bir zaman doğulub böyüdüm orda,

Aldım hər nəsihət, öyüdüm orda.

Kövsər bulaqlarım, söyüdüm orda,

Yadlaşıb torpağım anamdan sonra.


Tərəvəz yığardım, yetişən tağdan,

Meyvələr dərərdim barlı budaqdan.

Bir daha keçmərəm bağçadan-bağdan,

Kəsildi ayağım anamdan sonra.


Martda qardaşımı, apreldə anam,

Mayda da getmişdi rəhmətlik atam.

Qarğışdımı yazda, yaslara batan?

Yoxdur bir dayağım, anamdan sonra.


Deməzdi heç zaman, bircə söz quru,

Üzündə - gözündə tanrının nuru.

İlahi paklığı, sudan da duru,

Sönübdü mayağım anamdan sonra.


Dağdan kəklikotu, quzuqulağı,

Çiyələk, yemişan, moruq, sumağı,

Yadımdan çıxmayır zoğal yığmağı,

Uçulub o dağım, anamdan sonra.


Torpağın üstünə tərini töküb,

Qabarlı əliylə becərib-əkib.

Sonra da biryolluq torpağa köçüb,

Qüssədir yarağım anamdan sonra.


Neçə xatirələr bitirdim burda,

Neçə doğmaları itirdim burda.

Dönmərəm atasız, anasız yurda,

Sönüb od-ocağım, anamdan sonra.


Astardır, üzünü soymuşam daha,

Küsmüşəm dünyadan, doymuşam daha.

Əlimi üst - üstə qoymuşam daha,

Ölübdü marağım anamdan sonra.


Soldu çöl-çəmənim, qaraldı yazım,

Yanan ürəyimdə, yanıqlı sözüm.

Ağladım yaş ilə, boğuldu gözüm,

İslandı varağım, anamdan sonra.

Dərd - qəm yuvasıdır, viranə könlüm,

Yer yoxdu ümidə, gümana könlüm.

Ölüm havalıdır, divanə könlüm,

Boşalıb sol-sağım, anamdan sonra.


Bir daha qurumaz gözümdə nəmim,

Günbəgün çoxalar kədərim-qəmim.

Daha kim oxuyar laylamı mənim?

Gəldi ağır çağım, anamdan sonra.


Bilmirəm hardayam, bu yer haradır?

Baharım qaradır, yazım qaradır.

Toxunmayın mənə bağrım yaradır,

Dərd dolu qucağım, anamdan sonra.


İstəmirəm Allah, işıq, nur versin,

İstəmirəm daha, gözlərim görsün.

İstəmirəm kimsə, qapımdan girsin,

Yox əziz qonağım, anamdan sonra.


Vay -şüyən içində göyləri sökdüm,

Bulud kimi dolub, göz yaşı tökdüm.

Qısılıb bir küncə, boynumu bükdüm,

Tozdur künc-bucağım anamdan sonra.


İtdi ümidlərim, arzu- diləyim,

Soyudu əl -qolum, qopdu biləyim.

Yandı dilim - ağzım, yandı ürəyim,

Çıxıbdır cızdağım, anamdan sonra.


Könlümə sağalmaz, bir yara vurdum.

İçimdə əbədi yas, ələm qurdum.

Qaralar bağlanan, qaralan yurdum,

Aşıbdı çardağım, anamdan sonra.


Bu dərdə dözdüyüm, gücümə bir bax,

Ürəyim asılan, tükümə bir bax.

Ağırlıq gətirən, yükümə bir bax,

Yarandı çər dağım, anamdan sonra.


Daha o bağçada quşlar uçulmaz,

Göyərməz çəməni, güllər açılmaz.

Kiriməz fəğanım, dərdim qaçılmaz,

Solub bağça-bağım, anamdan sonra.


Hər gün telfon edib, xəbər alan yox,

Halıma yanan yox, qayda qalan yox.

Onuntək dərdimə, şərik olan yox,

Dönübdür növrağım anamdan sonra.


Elə qırılmadım, qoyub, tikəm mən,

Elə dərd deyil ki, dözüb, çəkəm mən.

Daha bu dünyada tənha, təkəm mən,

Dağılıb tufağım, anamdan sonra.


Dərd gördüm, içimdə dərdim ayıldı,

Bu dərdin önündə zülmət bayıldı.

Zəhərli neştərlə ürək oyuldu,

Sağalmaz bu dağım, anamdan sonra.


Fələk neçə dəfə məni dağladı,

Güllərin üstündə bülbül ağladı.

Dağlar çən-dumandan çarşab bağladı,

Bitib dildə ağım, anamdan sonra.


Necə üzü bərkəm, dözürəm buna,

Yenə yaşayıram, hey sına-sına.

Nə desən, söyləsən, yeridir qına,

Eşitmir qulağım, anamdan sonra.


Sular aşıb-daşdı, çaylar köpürdü,

Solmuş ləçəkləri, yellər süpürdü.

Ölüm haqsız oldu, torpaq götürdü,

Quruyub bulağım, anamdan sonra.


Həsrətli gözlərim, kiprik-qaşlıdır,

Vurğunum tərs gəlib, acı yaşlıdır.

Hər bəla məndədir, başım daşlıdır,

Oldu daş qalağım, anamdan sonra.


Elə alovlandım, elə közərdim,

İldırım vurdu bəs, başımdan mənim.

Deşildi ürəyim, deşildi qəlbim,

Açıldı yalağım, anamdan sonra.


Göylərə baxıram, göy üzü təmiz,

Dərdimi söylədim, qurudu dəniz.

Soldum çiçək kimi, saraldı bəniz,

Üzüldü saplağım, anamdan sonra.


Dünya gözlərimdə bəd bir azardı,

Həyat dörd yanımda solmuş gülzardı.

Necə deyim ana, yerin məzardı,

Çalın -çarpaz dağım, anamdan sonra.


Bu dağ ürəyimə nə xallar vurur,

İçimdə nisgillər, fəryadlar qurur.

Könlümdə cavabsız suallar durur,

Calanmaz calağım, anamdan sonra.


Töküldü vərəqə, hər acılarım,

Sən idin sabahım, sən idin varım.

Adına bağlıdır bu yazdıqlarım,

Sevinəndi yağım, anamdan sonra.
Bu necə dövrandı, bu nə gərdişdi,

Şeytan əməliylə görülən işdi.

Yarpaqlar saralıb budaqdan düşdü,

Göyərməz budağım, anamdan sonra.


Gözlərimdə dəhşət, ürəkdə qubar,

Elə bil üstümə tökülür buz-qar.

Çöllərdə-düzlərdə olsa da bahar,

Xəzəldi yarpağım, anamdan sonra.


Ağrı-acı məni sürüyür evdə,

Divarlar üstümə yeriyir evdə.

Dörd yanı lal sükut bürüyür evdə,

Soyuqdur otağım, anamdan sonra.


Ürəyim tablamır dildə sözümə,

Yer tapa bilmirəm gündüz özümə.

Gecələr dipdiri durur gözümə,

Köz olur yatağım, anamdan sonra.


İçimdə saxlaram, çox dərdi udub,

Soyulmuş ağactək, məni qurudub.

Özümün özümə acığı tutub,

Başlandı qınağım, anamdan sonra.


Qurub- yaratdığı bağlar-bağçalar,

Onsuzdur ev-eşik, həyət, taxçalar.

Ağzı açılmayan, bağlı boğçalar,

İçimdə nifağım, anamdan sonra.


Mən nəyi anlayıb, mən nəyi qanam,

Əbədi ayrıldı o gözəl anam.

Ruhum onunladır, bir quru canam,

Qaradır hər ağım, anamdan sonra.


Sən ana imişsən bütün cahana,

Dünya da mənimtək yetimdir ana.

Qalmışam bir yanda, hey yana-yana,

Qaralıb çırağım, anamdan sonra.

Ey bağçalar-bağlar, hanı bəs anam?

Yurd-yuvası ağlar, hanı bəs anam?

Güvəndiyim dağlar, hanı bəs anam?

Od tutub oylağım, anamdan sonra.


Sözünmü, işinmi çıxıbdı ağı?

Necə götürüm bəs, bir belə dağı?

Dünyamın qarışıb başı, ayağı,

Aranım, yaylağım, anamdan sonra.
Çinarlar əyildi, söyüd saç yoldu,

Göydən yerə qədər qəm-kədər doldu.

Axı ölümünə bais kim oldu?

Gözümdə göz dağım, anamdan sonra.


El-oba içində çoxdur hörməti,

Özü gedib, qalıb şirin söhbəti.

Nə yaman çox olub dərdi-möhnəti,

Hər şeyi duymağım, anamdan sonra.


Fələkdən incidim, yeldən incidim,

Yanıqlı çalınan, neydən incidim.

Dünyada hər şeydən, göydən incidim,

Boranım, sazağım, anamdan sonra.


Fələk bu canımı nədəndi almır?

Yaşamaq ümidsə, ümid ki, qalmır.

Alışıb -yanıram, külüm də olmur,

Yandı daş çaxmağım, anamdan sonra.


Qol açıb, qucmağa kimsə qalmadı,

Qəlbimi açmağa, kimsə qalmadı.

Yanına qaçmağa, kimsə qalmadı,

Yox yaxın ,uzağım, anamdan sonra.


Anlayıb - qanmadım,vurğusuz oldum,

Qəlbini duymadım, duyğusuz oldum.

Ölüm uydurmadım, uyğusuz oldum,

Təlaşda qalmağım, anamdan sonra.


Hər an gərək olub, hər birimizə,

Səbirli olmağı, öyrətdi bizə.

Özü tablamadı, möhnətə-sözə,

Çevrilib çomağım, anamdan sonra.


Daha bacarmaram, ona yetməyi,

Özüm də bilmirəm, gəzirəm nəyi.

O bildi özünü, qurban etməyi,

Dolaşdı yumağım, anamdan sonra.


Əriyib mum kimi, yeyilirəm mən,

Anama yanıram, əcəlsiz ölən.

Gileydi, fəğandı içimi dələn,

Göynəyib, dolmağım, anamdan sonra.


Anacan əzabın, zülümün nədir?

Dahidən böyüksən, elimin nədir?

Qəfil gətirdiyin, ölümün nədir?

Yanıb sızlamağım, anamdan sonra.
Bir kəlmə dilimdə hər an qalacaq,

O söz məni haldan, hala salacaq.

Bu kəlmə “ana”dır, son söz olacaq,

Gül kimi solmağım, anamdan sonra.


İlin ilk günündən həvəsli oldum,

“Sehrli dünya” mı qələmə aldım.

Sındı qol-qanadım, yarıda qaldım,

Bu da son yazmağım, anamdan sonra.


Ağlaya-ağlaya səni düşünən,

Ürəkdən alışan, ürəkdən deyən.

Ruhunun önündə hər an baş əyən,

Səcdə qılacağım, anamdan sonra.


Dünyaya gətirib, böyütdün məni,

Əzab - əziyyətlər əydi qəddini.

Hələ gələcəkdə gözlədim səni,

Yoxdur olacağım, anamdan sonra.


Qopub nə tez düşdü, ağacdan yarpaq.

Yüngül olsun ana, yatdığın torpaq,

Borcumu qaytara bilmədim heç vaxt,

Günahkar olmağım, anamdan sonra.


İlk odum-ocağım, anam əlvida,

Əlvida, analı dünyam əlvida!

Gülfir, tənha ağlar, anam əlvida!..

Heçdir yaşamağım anamdan sonra.

Bu qəmli sözlərim yaşadar səni,

Ana boynubükük qoymusan məni.


13 Aprel 2001

Şəki

Bu poemadan sonra düşünürdüm ki, mən bir daha şeir yaza bilməyəcəm. Dünyada hər şey gözümdə sönmüşdü,yaşamağa belə həvəsim qalmamışdı. Uzun müddət sarsıntı içərisində qalaraq həyat eşqim ölmüşdü,hər şeyə biganə idim. Amma yenə hansısa varlıq,məni söz aləminin sehrinə bağladı.

Artıq tək tənhayam,xatirələrlə baş-başa. Qızımda köçüb getdi. İndi qapımı özüm açıb,özümdə bağlayıram. Bu həyat,bu ömür,bu tale, bu qismət, bu da mən. Hamı bir-bir çəkilib getsə də,mənə ən yaxın, həmişə mənimlə olan zülmətim getmədi. Deyirlər hər gecənin bir gündüzü var. Amma mənim gecəm, qaranlıq dünyam, deyəsən ömrüm boyu məni tərk etmək fikrində deyil.

Neyləyim. Zülmətlə qol-boyun olub barışmışam, artıq evimdə tək qalandan düşünürəm ki, bu dünyaya məni heç nə bağlamır,sadəcə bir cismanı varlığım var,vəssalam...

Mənim öz dünyam var,bu dünyada söz öz sehri,qüvvəsi, qüdrəti,cazibəsi ilə çəkib məni özünə bağladı və mənə həmdəm, ürək dostu olaraq bu dünyadan ayırdı.

Dərdin çoxluğu, qəlbimdə aşıb daşan arzuların göynərtisi,sızıltısı məni şeirə bağladı,söz mənə ən yaxın sirdaş oldu.


İradə Gülfir 2006
MƏLHƏM

(poema)
Ən yaşıl yarpağı göstərin mənə,

Ən xoş ətirli gül gətirin mənə.

Yuxumda bir loğman dərman söyləyib,

Bunu dərdlərimə məlhəm eyləyib.


Gördüm o yarpağı, qoxladım gülü,

Gülün hər ləçəyi incə bir tülü.

Üzündən nur yağan nurani qoca,

Dedi, sağaldaram səni burdaca.


Qorxutmaz həyatın sərt oyunları,

Axtarıb, taparsan sən də bunları.

Bu yol müqəddəsdir, inamlı, mərd ol,

Üzülmə bəladan, and içib, vəd ol.


Başladı işinə o qoca loğman,

Məlhəm hazırlarkən oyandım haman.

Görüb gerçəkliyi peşiman oldum,

Yenidən yuxunu yadıma saldım.


Qulağımda qaldı amiranə səs,

“Bu gülü, yarpağı tapmağa tələs”.

İnam hissi mənim qəlbimə hopdu,

İçimə bir ümid toxumu səpdi.


Tapsam mən bunları, sağalar yaram,

Onda görə bilib, sağlam olaram.

Bütün varlığımla əminəm buna,

Qaranlıq kabusun çıxım sonuna.


Axtardım düzləri, çəməni, çölü,

Ən yaşıl yarpağı, ən incə gülü.

Yığdım ətrafıma tanış - bilişi,

Dedim yol göstərin, görək bu işi.


Qohuma, qonşuya ümid bəslədim,

Dostdan, aşinadan kömək gözlədim.

Aylarla, illərlə, hər fəsil, hər çağ,

Dolandıq dünyanı hər dərə, hər dağ.


Aranı, yaylağı, bağça - bağları,

Ağacda aşağı, baş budaqları.

Hərə bir tərəfdən verdi gül yarpaq,

O güldən, yarpaqdan olmadı soraq.


Hamı çox axtarıb, hamı yoruldu,

İnamı qalmayıb, geri buruldu.

Əlacsız bir dərdə mübtəla bildi,

Çoxunun da mənə yazığı gəldi.


Bir gün bu dünyada tək -tənha qaldım,

Bəzən acı- acı xəyala daldım.

O yarpaq, o çiçək gözümdə durur,

Onu tapmaq üçün, ürəyim vurur.


Heç kəs bu günüylə qürrələnməsin,

Arzular üstünə qar ələnməsin.

Başımın üstündə çaxdı ildırım,

Birdəncə qarşıma çıxdı uçurum.


Sanki dünya çökdü, yer silkələndi,

Başımdan qapqara kabus ələndi.

Üzümə hər yandan bağlandı qapı,

Dərdə salır məni hər söz, hər yapı.


Gəzirəm yarpağı çiçək qoxusu,

Canımı alıbdı zülmət qorxusu.

Bütün dünya düşür bu an gözümdən,

Qaça bilməyirəm özüm özümdən.


Əzab, ağrı, acı məni küsdürür,

Elə bil içimdə vulkan püskürür.

Dağıtdı içimi, sönmədi vulkan,

Oldum gecə - gündüz narahat insan.


Fyodorov adına göz institutu,

Moskva şəhəri gözümdə durdu.

92 - ci il düşdü yadıma,

Çox acı dəhşətlər yaşadım amma.


Yadıma saldıqca gözümdə düşmən,

Yenə o anları yaşayıram mən.

Kor etdi gözümü erməni cərrah,

Onlar xəyanətkar, xainmiş Allah.


Hipokrat andı, hanı həkimlik?

Fürsət düşdü edir o, millətçilik.

Ustalıqla görür əlaltdan işlər,

Qanında - canında murdar vərdişlər.


Erməni gözümün nurunu aldı,

Məni əbədilik zülmətə saldı.

Qəlbində sevindi gördüyü işə,

Üzdə narahatdı, düşüb təşvişə.

Dedi: - istəməzdim belə alınsın,

Əməliyyat birdə təkrar olunsun...

Nə zillətlər görüb, nə zərbə aldım,

Bir damla işığın həsrəti oldum.


Sən qara niyyətli, millətçi həkim,

Görüm bu dünyadan, silinsin kökün.

Məni bimar edib, nə hala saldın,

Gözümün nurunu əlimdən aldın.


Tanrımdan istədim gücü - qüvvəti,

Qoz kimi sındırım dərdi - möhnəti.

Gözümdən qorxunu, niskili sildim,

Özümdə dönməzlik yarada bildim.


Dərdə əyilərək, düşmədim səhvə,

Mənə dayaq oldu ilahi qüvvə.

Gündüz dincəlmədim, gecə yatmadım,

Bircə yol geriyə addım atmadım.


Ən yaşıl yarpağı bitirən budaq,

Ən xoş ətirli gül yetirən torpaq,

Ağacda, budaqda, kolda, tikanda,

Yerdəsən, göydəsən hansı məkanda.


Yarıb kolu - kosu, cığır etmişəm,

Çovğun , boran olub, yenə getmişəm.

Yollarda olsam da qurd - quşun yemi,

Ölsəm bu amalla, etmərəm qəmi.

Dözüb hər çətinə, getdiyim zaman,

Buna da olmuşdu, yolda tor quran.

Paxıl insanların nanəcibliyi,

Şərəfsizlər etdi hər an pisliyi.


Dartır ayağımdan kiminsə əli,

Yenə dizin - dizin keçdim irəli.

İlişdim çarmıxa yolun tinində,

Qəddar olub, sıxdı məngənəsində.


Dağıldım, töküldüm, tarimar oldum,

Dəhşətli anlarda dərbədər oldum.

Şeytan yuvasını, evini yıxdım,

Əzabla, zülümlə sovuşub çıxdım.


Əzildim, bərkidim, ağladım, güldüm,

Cəhənnəm odunun içindən gəldim.

Qovub əzrayılı, diri qalmışam,

Daha cəsarətli, mətin olmuşam.


Yollar ağuşundan tənha keçirəm,

Qaranlıq yeyirəm, zülmət içirəm.

Hardasa oturub, dincimi aldım,

Bir azca toxtayıb, xəyala daldım.


Burnuma o gülün ətiri dəydi,

Bir budaq başını aşağı əydi.

Körpə tumurcuqlar çərtdi budaqda,

Göyərib olacaq yaşıl yarpaq da.


Unutdum bir anlıq əzab dağımı,

Tapmışam deyəsən, axtardığımı.

Keçsə də bu yolda ömrün yarısı,

İnanılmaz idi bunlar hamısı.


Demək doğru yoldur, tutduğum bu yol,

Artır məhəbbətim, sevincim də bol.

Saçımı ağartdım bu yollarda mən,

Bir daha geriyə deyiləm dönən.


Müqəddəs yoluma davam eylədim,

Özümə təskinlik verib, söylədim:

Sənin üstündədir tanrının əli,

Yolun açıq olsun, haydi irəli!


Qapqara zülmətdə gedərək yolu,

Tapdım o yarpağı, tapdım o kolu.

Dolduqca qəlbimə tanrının eşqi,

Yarandı içimdə, yaratmaq şövqi.


Eşqin atəşindən nura boyandım,

Qaranlıq kabusa qarşı dayandım.

Bu sevgi içimdə açdıqca gözlər,

Tumurcuq - tumurcuq göyərdi sözlər.


Ən yaşıl yarpaqlar bitib, göyərdi,

Ən ətirli güllər çiçəkləyirdi.

O güllər, yarpaqlar məlhəmim oldu,

Dilimdə gül açan, sözlərə doldu.


Sözdən neçə - neçə şeirlər qoşdum,

Tez - tez təbim gəldi, beləcə coşdum.

Kitablar ağacdır, vərəqlər yarpaq,

Şeirlər çiçəkdir, ləçək - ləçək bax.


Həyatı sanmadım mən bir bir oyuncaq,

Qəlbimi isidən söz oldu ancaq.

Soyutmuşdur məni qaranlıq dağı,

Əritdi qəlbimdə olan buzlağı.


Bu ömrün əbədi pərişanlığı,

Axıtdı qəlbimə duyğu işığı.

Narahat dənizdir ürəyim bu gün,

Vurur bütünlüklə yaratmaq üçün.


İçimdə yandıqca, atəş oluram,

Baxıb günəş kimi, işıq salıram.

Qarala - qarala fikrim durulmuş,

Dönüb nəğmələrə, şeirlər olmuş.


Ən yaşıl yarpaqdı, budağı üstə,

Ən ətirli güldü, dəstəbədəstə.

Bir dünya yaratdım, sirlidir yolu,

Zülmətdə gedirəm, nurludur yolu.


Çətin, dar günündə inam gərəkdir,

Sevgi - məhəbbətlə vuran ürəkdir.

Necə ilhamlıdır, necə maraqlı,

Al - əlvan çiçəkli, yaşıl yarpaqlı.

Beləcə zülmətə qalib gəlmişəm,

Şerimi, sözümü məlhəm bilmişəm.

Qəlbimdə sızlasa zülmət yarası,

Yeni nəğmə olur onun çarası.


İndi həyat mənə çiçəkli yazdı,

Göyərən yarpaqdı, şirin avazdı.

Elimdən - obamdan ilham almışam,

Tanrının eşqilə sözə dolmuşam.


Kövrək duyğularım, kövrək hisslərim,

Yarpaq şeirlərim, gül şeirlərim,

Ürək qubar edib, alışıb göynər,

Qarşımdaca yerə enərdi göylər.


Yığıb ulduzları, ovcumda sıxdım,

Aydan ziya alıb, sözlərə axdım.

Günəşdən od aldım, buluda doldum,

Dəli şimşək olub, bir nərə saldım.


Hamı bezikəndə, üz döndərəndə,

Məni ərəsətdə qoyub gedəndə.

Allahdan təkliyi öyrənə bildim,

Yarpaqda göyərdim, çiçəkdə güldüm.


Dözümdü, sevgidi, ibrətdi şerim,

Bir dünya yaradan şöhrətdi şerim.

Torpağım, dağlarım əzm, vüqardı,

Tanrım kimi mənim dayağım vardı.


Tək deyil, tanrıyla qoşadır ürək,

İçib bu məlhəmi, yaşadı ürək.

Ən yaşıl yarpağım, ən gözəl gülüm,

İstərəm bu sirri sizinlə bölüm.


Demirəm hamıdan yaxşı yazıram,

Hamıdan aqiləm, artıq hazıram.

Əslində bu deyil, sözümün məğzi,

Diqqət edin mənə, anladım sizi.

Həkimlər əlində kor oldu gözüm,

Söndü həyat eşqim, qurudu sözüm.

Gəzdim neçə təbib, çarə olmadı,

Zərrəcə işığa ümid qalmadı.


İllərlə dolandım, çox qapı döydüm,

Büküldü qamətim, belimi əydim.

Neçə - neçə ağır əməliyyatlar,

Nə iynə dərmanlar, nə də ki, otlar.


Dərdimə məlhəmi edə bilmədi,

Mənim fəryadıma yetə bilmədi.

Ətrafımdan hamı bir - bir çəkildi,

Eləsi var tamam deyim əkildi.


Kiməsə yaraşıb, yaranammadım,

Belə ah - fəğanda dayanammadım.

Ağlar bulud kimi daşıb doluram,

Gördüm yavaş - yavaş, unuduluram.


Hamıdan əlimi biryolluq üzdüm,

Özümə özümçün bir həyat düzdüm.

Bu həyat mənimçün ən gözəl güldü,

Göyərən yarpaqdı, gülən könüldü.


Budur incə məqam, budur açması,

Qəlbimin şeirə, sözə uçması.

İnsanlar unutdu, insanlar atdı,

Bir eşqin sevgisi məni oyatdı.


Belə düşünməyim yeganə naxış,

Bəlkə də dünyaya bir ali baxış.

Bu yükü ömürlük daşımalıyam,

Taleyin hökmüdür barışmalıyam.


Küsmədim, həyatı amansız görüb,

Gümansız olmadım, imansız görüb.

Dağıtdım çöllərin yuxusunu mən,

Qoxladım güllərin çoxusunu mən.


Ayağım altında dərələr - dağlar,

Ətəyi yamaclı, başı qar bağlar.

Düzlərin donu var, al lalələrdən,

Su içib, toxdadım şəlalələrdən.


Duyulur hər yanda bahar nəfəsi,

Qulağıma gəldi bülbülün səsi.

Əzəldən məftunam gözəlliklərə,

Qalxmaq istəyirəm yüksəkliklərə.


Ürəyimdə həvəs, gözümdə qara,

Baxa bilməyirəm, açan gülzara.

Toxunduqca əlim, titrəyir qəlbim,

Gözəl təbiəti görmür gözlərim.


İçimdə ağrılar qəddimi bükdü,

Köksümü dağıtdı, doğradı, sökdü.

Ağırdı dərd yüküm, məlalı acı,

Çarəsiz qalmışam, yoxdu əlacı.


Bu günah yazılıb, kimin boynuna,

Zülmət məzar kimi alıb qoynuna.

Qərq oldum zülmətə ömrün gənc çağı,

Gördüm müsibətlər, dağ üstə dağı.


Qaraldı ocağım, çırağım söndü,

Həyat fırtınalı dənizə döndü.

Quduz dalğaların ağuşundaydım,

Neçə fəlakətin düz tuşundaydım.


Atırdı- tuturdu dalğalar məni,

Olmadı mürvəti, rəhm edəni.

Birdəncə sahilə götürüb atdı,

Mən inləyən oldum, dalğalar yatdı.


Əlimdən çox şeyi alıb apardı,

Öz isti yuvamdan dartıb qopardı.

Apardı dalğalar əzizlərimi,

Qara zülmət etdi bu gözlərimi.


Qapqara qaralıb, buluda doldum,

Qaranlıq içində çox sızlar oldum.

Gözümdən yaş tökdüm, qəm-qüssə yedim,

Özümə gərəksiz, dəyərsiz dedim.


Quru ağac kimi göyərə bildim,

Öldüm, itdim, batdım, sözdə dirildim.

Qorxunc uçurumlar keçib gəlmişəm,

İtirib -itirib, bax, dikəlmişəm.


Kül altdan közərən, közə tapındım,

Mən sözə vuruldum, sözə tapındım.

Dağ şəlaləsitək coşub - daşanda,

Təbim cuşa gəlib, nəğmə qoşanda.

Yarıb qaranlığı, parçalaram mən,

Olaram işıqda göyərib bitən.

Dağlarla dayandım nəfəs - nəfəsə,

Oxuyan quşlarla verdim səs - səsə.


Qartaldan məğrurluq, dağlardan dözüm,

Günəşin nurundan bəxşişdir közüm.

Dəf etdim tufanı, qovdum çovğunu,

Mən yerlər vurğunu, səma vurğunu.


Görməsəm də istək, arzular çoxdur,

Uçuş vurğunuyam, qanadım yoxdur.

Ancaq qanadlandım xəyallarımla,

Dəyişən halımla, amallarımla.


Qəlbim çiçəkləyir, gəlir yaz çağı,

Qəlbimdə yandırdım odu - ocağı.

Güllər qönçə -qönçə qəlbimdə açdı,

Əlvan kəpənəklər qəlbimdə uçdu.


Sandım qəlbimdədi bütün kainat,

Kimsə pıçıldadı, durma, yaz - yarat.

Mən torpaq, hava, su, dağ, dəniz oldum.

Bir işıqlı dünya, saf, təmiz oldum,


Qılınclar qıranmaz daha qolumu,

Küləklər kəsənməz daha yolumu.

Yarpaqlar göyərdib, çiçək bəslərəm,

Hər gün yeni-yeni şeir səslərəm.


Ürəyin atəşi, alov, közüdür,

Haqqdan gələn səsim, haqqın sözüdür.

Yaratmaq naminə vur, ey ürəyim!

Sözün keşiyində dur, ey ürəyim!


Mən səndə dəyanət, düz ilqar gördüm,

Təmiz ruh, dönməzlik, etibar gördüm.

Qəlbimdə məhəbbət, dilimdə sözdü,

Sözlər yanan çıraq, açılan gözdü.


Bütün gözəlliklər duyğuma doldu,

Döyünən ürəyim, sözə vuruldu.

Bu gündən sabaha haqq nəğməsiyəm,

Yoxluqda var olan, könül səsiyəm!


Yoxdur ürəyimdə təklik qorxusu,

Ovsunlayıb qəlbin şirin duyğusu.

Duyğum şirin sözdü, qiymətli paydı,

Doğan qızıl Günəş, nur üzlü Aydı.
Bu hekayət mənim ömür səlnaməm,

Həyat vəsiqəmdir, yazdığım naməm.

Zülmətə, sükuta qara daş atdım,

Könlümdə, gözümdə bahar yaşatdım.


Ən yaşıl yarpaqdı, yaşadıramsa,

Ən ətirli güldü, yaradıramsa.

Bismillah deyib, əlhəmdi şeirim,

Gülfirin dərdinə məlhəmdi şeirim.



Iradə Gülfir İran-da. 2011-ci il mart.


2011-ci ildə, Novruz bayramı ərəfəsində Bakıdakı dostum Təranə ilə İran-İslam respublikasına səfərə getdik. Orda bizi internetdə tanış olduğum ixtisasca jurnalist dostum Musa Məhəmməd Cafari qarşıladı. Təbriz şəhərində, Xoy şəhərində gəzməli- görməli yerlərdə olduq,tarixi abidələrlə tanış olub,yerli yazarlarla görüşdük. Şəhriyarın məqbərəsində “Şəhriyarın dağıdır” şeirimi söylədim və bunu yerli Təbriz televiziyası çəkib, göstərmişdi. Səttar xanın ev muzeyində, Şəhriyarın ev muzeyində, Şəmsi Təbrizinin məqbərəsində və digər tarixi yerlərdə xatirə şəkillər çəkdirdik. Yerli yazarlarla görüşlərdə şeir məclisləri keçirildi. Görüşlərimizin birində dərgi redaktorlarından biri mənə belə sual verdi. Necə oldu ki, şair oldun? Mən bu suala cavab verərkən, elə bil Allah tərəfindən bir təb gəldi, bədahətən aşağıdakı şeiri birbaşa söylədim.
DURDUĞUM YERDƏCƏ
(Biri soruşdu: “Necə oldu ki, şair oldun?”)
Xəbərsiz düşmüşəm sözün sehrinə,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Tanrı möcüzəsi deyimmi buna?

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Bir həyat yaşadım, ağır cəzadır.

Nələr baş verdisə, dedim qəzadır.

Həvəsim, istəyim sözə-sazadır.

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Ağrı –acılara dözdüm, ölmədim,

Çiynimdə daşıdım yükü bölmədim.

Kimsə gözləmədi, özüm bilmədim,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Söz-söz ovunmuşam dərdimə dair,

Dindim kəlmə-kəlmə, yarandı şeir,

Görənlər adıma dedilər şair,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Yazdığım şeirdən güc-qüvvət aldım,

Könül rübabımı duyğumla çaldım.

Özüm də özümə məəttəl qaldım,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Sözlə qanadlanıb, sözlə uçmuşam,

Sözlə şəfəqlənib işıq saçmışam,

Sözlə ürəklərə yollar açmışam,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Hansısa məkana, yerə yetmədim,

Bununçün məktəbə, dərsə getmədim.

Heçnə düşünmədim, nə hiss etmədim,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.


İçimdə dünyam var, yurdum-yuvamdır,

Yer-göyüm, dağ-dərəm suyum – havamdır.

Vuruş meydanında sözlə davamdır,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.


Bitib al gülşənim, düzüm yoncadır,

Şeirim naxış-naxış əlvan xonçadır.

Təbim incə, zərif açan qönçədir,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.


Könlüm ilhamlanır, söz qonur dilə,

Bəlkə məndən doğur bu dünya belə?

Nəğməli bülbüləm vuruldum gülə,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.


Uğursuz sevgidən, taleyi kəmdən,

Kor olan gözlərim boğulur nəmdən.

Yaratmaq eşqini almışam qəmdən,

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.


Dikəlib yerimdən, qaxdım söz ilə,

Qarışıb sulara, axdım söz ilə.

Gülfirəm dünyaya baxdım söz ilə.

Durduğum yerdəcə, şair olmuşam.

Şeirlər isə mənim ürəyimdən süzülüb gələn duyğularımdır. Bu eldə,bu obada, bu dünyada öz duyğulu dünyamı əmanət kimi qoyub gedəcəyəm. Gülfir təxəllüsünü isə ilk şeirimi yazanda özüm düşünmüşəm. 3 hərf atam Gülməmmədin adından gül,3 hərf isə anam Firuzənin adından fir götürdüm, onları birləşdirib Gülfir sözü yaratdım.
Yer-göyü,qəlbimə çəkib yığaram,

Günəşlə bataram,ayla çıxaram.

Bu böyük dünyamla kəhkəşənımla,

Gülfir adlı kiçik sözə sığaram.


1997-ci ildən bu günə kimi Azərbaycan Gözdən Əlillər cəmiyyətinin Şəki rayonlararası təşkilatının sədri işləyirəm. Cəmiyyət rəhbərliyinin fərmanı ilə işlədiyim işimə və yaradıcılığıma görə fəxri fərmanla təltif olunub,cəmiyyətin fəxri üzvi seçilmişəm. Vətənpərvər şeirlərimə görə Mübariz İbarimov diplomçusuyam. Əlillərin ümumrespublika festivallarının 6 dəfə ayrı-ayrı illərdə (1998,2001,2004,2007,2010,2013-cü illər) qalibi olmuşam. Poeziya üzrə 1-ci dərəcəli diplom almışam. İlk kitabım 1999-cu ildə kiril əlifbası ilə Səda nəşriyyatının Mingəçevir filialında nəşr olunan” Zülmətdə çırpınan ürək”, sonralar latın qrafikası ilə” Nəğmə pıçıldayır dodağım mənim”, “Nənəmin əfsanəvi nağılları”,”Qəlb işığında”,”İşığa gedən yollar”,”Könül dünyam”,”Söz dünyam”,”Sehrli dünyam” , nəşrə hazırladığım” Sirli dünyam” və “Rübailər” kitablarımdır.

Bax bütün bu yaratdıqlarım da, qanımdan, canımdan ayrılmış övladlarımdır.



İradə gülfir 2014
ÖVLADIMDIR

Həyat eşqim, ülvi hissim, düşüncəm,

Candan əziz övladımdır şeirlər.

Əqlim, zəkam, təfəkkürüm, hafizəm,

Candan əziz övladımdır şeirlər.
Nalə çəkdim, fəryadıma o yetdi,

Ölmüş idim, məlhəm olub diriltdi.

Günəş kimi zülmətimi nur etdi,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Onsuz həyat ötüb-keçən bir ilğım,

Mayak kimi üfiqlərdə işığım.

Gələcəyim, şirin duyğum, aşığım,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Laylam olub, anam kimi kiritdi,

Əllərimdən tutub məni, yeritdi.

Qəlbimdəki buz qatını əritdi,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Sevincimə sevinəndi, güləndi,

Sirdaş olub, kədərimi böləndi.

Məni məndən qabaq duyub, biləndi,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Ruhum istər mavi səma, göy çəmən,

Çox şirindir doğma dilim, bir vətən.

Şeir deyim şeirim haqda bir də mən,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Düzüm-düzüm hər bayatım ordadır,

Yerim-göyüm, kainatım ordadır.

Neçə ömür, öz həyatım ordadır,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Rübainin şöləsi var gün-aylı,

Qönçə güldür qoşma, təcnis, gəraylı.

Havalanıb, şeir dedim haraylı,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Adım-sanım, şan-şöhrətim, sərvətim,

Dəsti-xəttim, öz oxşarım, surətim.

Ürək dostum, sonsuz sevgim, ülfətim,

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Ölüm durub, tez gəlməsin qəfildən,

Gülfir deyir, doymamışam şeirdən.

Çoxu qalıb, nə yazmışam hələ mən?

Candan əziz övladımdır şeirlər.


Mənim gözüm görəndə qızım Rəvanə 2-ci sinifdə oxuyurdu. Onu, tək olsam da, kor olsam da, baxıb böyütdüm, oxutdum, köçürdüm, 3 nəvəm var.

2012-ci il. İradə Gülfir nəvələri ilə



1   2   3   4   5   6   7   8


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə