MÜqayiSƏLİ ƏDƏBİyyat: ƏDƏBİyyat və MƏDƏNİYYƏTLƏRDƏ İstorioqrafiYA: MİF, ƏDƏBİyyat və tarix arasinda




Yüklə 1.64 Mb.
səhifə6/11
tarix23.02.2016
ölçüsü1.64 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Dr.Nazmi Ağıl

Assistant Professor

Koç University

Faculty of Social Sciences and Humanities

Department of English Language and Comparative Literature

Sarıyer/ Istanbul TURKEY

THE LINGERING PAST: IN ENGLISH MUSIC BY PETER ACKROYD &

A MIND AT PEACE BY AHMET HAMDI TANPINAR
This paper presents a comparative analysis of the approach to the past in English Music by Peter Ackroyd and A Mind at Peace by Ahmet Hamdi Tanpınar . In both, the disillusioned hero makes a journey into history, there to meet the heritage of his own culture and discover his real identity. This journey is made possible by the capacity of certain parts of the city –Istanbul and London – to preserve and transmit the lived experiences as an unbroken melody.

Both novels concentrate on the time span between the two world wars, when the world felt compressed into a merciless present. The only way out seemed to be a Bergsonian concept of time as a seamless flow which promised a hope to make up for past mistakes, to gain new consciousness of the present and glide safely into the future. It seems that the two protagonists seek to achieve self-completion through such unity of time realized through art and culture.



Nərgiz Abdullayeva (Cabbarlı)

AMEA, Nizami adına Ədəbiyyat İnstitutu, elmi işçi, dissertant

QLOBAL TARİXİ HADİSƏ VƏ PROSESLƏRİN

ÇAĞDAŞ AZƏRBAYCAN ŞEİRİNƏ TƏSİRİ – 1993-2005-ci İLLƏR
Yaradıcılıq aktının nəticəsi olan bədii mətn cəmiyyət və onda baş verən proseslərlə, qlobal hadisələrlə, tarixi faktlarla sıx bağlıdır. İnformasiya yaradıcı insanın ruhunda, düşüncəsində istehsaldan keçərək bədii mətnə ötürülür və mətn onu yaradanın şəxsin zəkası, dünyanı və insanı qavrama bacarığı, individual istedadı ilə bərabər “insan-cəmiyyət”, “insan-ictimai-sosial mühit”, “insan-tarixi proseslər” qarşıdurmasının dərinlik səviyyəsi ilə bağlı məlumat da ehtiva edir. Bu anlamda bədii mətnə tarixi faktların mənbələrindən biri kimi yanaşılmalıdır.

Bədii mətnin tarixi həqiqətləri nə dərəcədə dəqiq çatdırması isə ilk növbədə müəllifin müraciət etdiyi tarixi dövrlə əlaqəlidir.

a)müəllif yaşadığı dövrün tarixi faktlarını canlandırır;

b) müəllif keçmiş tarixə müraciət edir;

1-ci halda təəssüratın ifadəsi (faktların təhrifi ehtimalı azalır), 2-ci halda tarixi faktlara bələdlilik səviyyəsi daha yüksək olmalıdır.

Çağdaş Azərbaycan şeiri 80-ci illər hadisələrindən sonra həm ölkədə, həm də dünyada baş verən bir sıra tarixi proseslərin, faktlarınifadəçisi kimi çıxış edir və bu zaman iki təmayül daha çox müşahidə edilir.

Tarixi fakt kimi çağdaş Azərbaycan şeirində Almaniyaların birləşməsi faktı, dünyada gedən azadlıq hərəkatları, çeçen müharibəsi, kərkük türkmənləri və İraq hadısələri ilə bağlı faktlar, Azərbaycandakı Azadlıq hərəkatı, Qarabağ savaşı, 20 Yanvar faciəsi, Xocalı soyqırımı, dünyanın aparıcı beynəlxalq təşkilatlarının Qarabağ müharibəsi ilə baqlı fəaliyyətsizliyi, BMT qətnamələrinə əməl olunmaması və s. öz ifadəsini (B.Vahabzadə, X.Ulutürk, F.Sadıq, Z.Yaqub, M.Yaqub, M.İsmayıl və s. yaradıcılıqlarda) tapıb.

Nəsib Hüseyn oğlu Cəbrayılov

Bakı Slavyan Universiteti

Klassik rus ədəbiyyatı kafedrası, dosent

L.N.TOLSTOYUN “HƏRB VƏ SÜLH” VƏ M.S.ORDUBADİNİN

QILINC VƏ QƏLƏM” TARİXİ ROMANLARINDA DAXİLİ



MONOLOQLARIN ROLU
M.S.Ordubadi bədii irsinin dünya ədəbiyyatı kontekstində nəzərdən keçirilməsi, o cümlədən dünya ədəbiyyatının dahi yazıçısı L.N.Tolstoyla müqayisəli şəkildə təhlil edilməsi olduqca böyük maraq kəsb edir. Bu məruzədə L.N.Tolstoyun “Hərb və sülh” və M.S.Ordubadinin “Qılınc və qələm” tarixi romanlarındakı daxili monoloqları müqayisəli şəkildə təhlil etmək niyyətindəyik. Bu mənada hər iki yazıçının adı çəkilən romanları daxili monoloqlarla zəngin, onların yerinə yetirdikləri funksiyalar isə çox rəngarəngdir.

Realizm qanunlarına əsasən qəhrəman bu və ya digər məsələ ilə bağlı öz fikirlərini bütün təfsilatı və detallarıyla ifadə edə bilər. Bununla belə, yazıçı o qəhrəmanları daxili monoloqlarla daha çox təchiz edir ki, onlar ona daha yaxındırlar və hardasa müəllif mövqeyini ifadə edirlər.

Yuxarıda adı çəkilən romanlarda həm L.N.Tolstoy, həm də M.S.Ordubadi daxili monoloqlara tez-tez müraciət edirlər, yəni qəhrəmanlarının düşüncələrində baş verənləri onların daxili monoloqları vasitəsilə ifadə edirlər.

L.N.Tolstoyun “Hərb və sülh” əsərində iki əsas qəhrəmanın - Andrey Bolkonski və Pyer Bezuxovun daxili monoloqlarının təhlili onların xarakterlərinin daha yaxından və daha dərindən açılmasına və eləcə də onların mənəvi aləmləri və şəxsi həyatlarındakı köklü dəyişiklikləri göstərməyə imkan verir. “Hərb və sülh”ün qəhrəmanlarının mənəvi cəhətdən xalqla yaxınlığı, ya da ondan təcrid olunması onların daxili monoloqlarında parlaq şəkildə ifadə olunur ki, bunu da Tolstoy qəhrəmanlarının ən gizli hisslərinin ifadəsi kimi başa düşmək olar.

Daxili monoloqlar M.S.Ordubadi bədii üslubunun da əsas xüsusiyyətlərindən birini təşkil edir. “Qılınc və qələm” romanı əvvəlindən sonuna kimi daxili monoloqlarla zəngindir. L.N.Tolstoydan fərqli olaraq, M.S.Ordubadinin romanındakı həm əsas, həm də ikinci dərəcəli personajların, demək olar ki, hamısının əsər boyu daxili monoloqları verilir. Müəllif bu monoloq vasitəsilə hər bir personajın daxili aləminə nüfuz edib, onun qəlbindən, ruhundan keçənləri oxuculara çatdırır. M.S.Ordubadidə personajların dili, fikir və hərəkətləri onların xarakterlərinə tam uyğun şəkildə təsvir olunmuşdur. Hər bir obraz öz xarakterinə uyğun düşünür, danışır və hərəkət edir. M.S.Ordubadi hər bir obrazı onun öz dilində danışdıra bilir və onun xarakterinə uyğun hərəkət etdirir.

Beləliklə, daxili monoloq L.N.Tolstoy üçün qəhrəmanların dərin daxili iztirablarını, necə deyərlər, onların yaranması və möhkəmlənməsi məqamında təsvir etmək üsuludur. Bu Tolstoy psixologizminin bir formasıdır. Yazıçı daxili monoloqlar vasitəsilə daha çox fəlsəfi problemlərə, həyat məsələlərinə toxunur. M.S.Ordubadidə isə daha çox qəhrəmanlar daxili monoloqlar vasitəsilə düşdükləri çətin vəziyyətlərdən çıxış yolu axtarır, öz hərəkətlərini təhlil edir və çox önəmli, taleyüklü qərarlar qəbul edirlər. “Qılınc və qələm”də ictimai-siyasi hadisələrlə lirik duyğular, daxili monoloqlarla dialoqlar növbələşir, təsvirlə təhlil vəhdət təşkil edir və bu xətt əsər boyu inkişaf etdirilir.

Məruzədə L.N.Tolstoy və M.S.Ordubadi romanlarında monoloji qatların çoxluğu, onların yerinə yetirdikləri funksiyalar,M.Baxtinin L.N.Tolstoy romanlarını monoloji roman adlandırması, romanlar arasındakı bənzəyiş, yaxınlıq, fərqlər və başqa məsələlər araşdırılacaqdır.
Нигяр Искендерова,

доцент Сумгайытского госуниверситета

«ТЕОРИЯ ФРОНТИРА»

Ф. ТЕРНЕРА В ИСТОРИИ И ЛИТЕРАТУРЕ
В 1893 г. профессор истории Университета штата Висконсин Фредерик Джексон Тёрнер вошел в историю науки как создатель фундаментальной концеп­ции «фронтира» («границы»), без которой сегодня трудно представить осмысление не только американской, но и мировой истории. Tермин «фронтир» (от frontier — граница, рубеж) в теории Тёрнера обозначает «подвижную границу» и пригра­нич­­ную полосу «свободных земель», осваиваемых «новоангличанами» на протяжении всей истории страны вплоть до конца XIX  века. Постепенно этот термин стал неотъемлемой частью научного и общественно-политического словаря и приобрел более широкое толкование как область или сфера, открывающая новые возможности. В социальном плане термин «фронтир» использовался в Соединенных Штатах с целью смягчения социальной напряженности в обществе. Тёрнер считал, что на «границе» формировались и постоянно воспроизводились идеалы свободы и демократии.

В то же время теория Тернера имела непосредственную связь с экспансионистской политикой США не только на североамериканском континенте, но и далеко в восточных окраинах другой части света. Ориенталистский ракурс этой теории получил свое отражение в произведениях американских авторов 19 века на восточную тему. Использованная в этих произведениях, теория фронтира Тернера оберегает своих читателей от всех ассоциаций, связанных с внутренней обстановкой в стране – военной лихорадкой, экспансией, расовыми раздорами, полной коммерциализацией, но в то же время оправдывает право Запада на культурное и коммерческое вторжение на Восток. Для того, чтобы оправдать право Запада на «овладение, контроль и управление» Востоком в истории и литературе создано множество стереотипов.

В презентации будут рассмотрены художественно-публицистические тексты 19-го века, в которых теория фронтира отразилась во всех указанных ракурсах, а также эта теория в её современном воплощении.


Nishpriha Thakur

Fulbright Scholar,

New Delhi, India.

Historiography in Abraham Eraly’s- The Mughal World: Meconnaissance/reconnaissanceof spatial as well as temporal aspects?

History is constituted through the memoirs, through the narratives, through myths that flow amongst people and through so many other forms. The fluidity of history as temporal cathegorynot only reframes the originality, butit also takes it to different places. The most important aspect is that when a story about one particular period, one particular region is discussed/narrated, there is a shift from temporal to spatial.

This might categorize itself in such a the simple scientific theory as, speed of light. The speed of light is a unit for measuring the distance, but it is actually a unit of time. The same concept is reflected in history. A story about medieval India’s emperor does not remain the story of his period. It is always narrated keeping in mind other countries, the culture of other countries, their traditions and how we assume the world outside that kingdom. Now what we have is the account of the historians who were present at that time. So even if Foucalt has said, “What does it matter who is speaking?” a historian has to take into account that who is speaking, when it is spoken and where.

I intend to analyze Abraham Eraly’s- The Mughal World and bring forward the observations in the same line. I would look at the verbal picture of the history that has been given and would like to draw attention to a couple of books, to delve deeper in the theory that not only links history temporally, but also creates a two dimensional area of global space.



Низами Тагисой

Азербайджан
ИСПОЛЬЗОВАНИЕ ФОЛЬКЛОРА, ЭТНОГРАФИЧЕСКИХ ИСТОЧНИКОВ И ИСТОРИЧЕСКИХ ФАКТОВ В РАЗРАБОТКЕ СОДЕРЖАТЕЛЬНО-

КОМПОЗИЦИОННОЙ СТРУКТУРЫ ТРИЛОГИИ

Т.КАИПБЕРГЕНОВА «ДАСТАН О КАРАКАЛПАКАХ»
Творчество Тулепбергена Каипбергенова исключительное явление в каракалпакской литературе последней четверти ХХ и начала ХХI в. Его подлинно новаторские произведения(«Ледяная капля», «Ночи без сна», «Спасибо, учитель», «Дочь каракалпака», «Дастан о каракалпаках», «Каракалпакнамэ», «Из юрты в мир» и мн. др.) стали яркой страницей каракалпакской прозы. При написании своих произведений («Дочь каракалпака», «Дастан о каракалпаках», «Каракалпакнамэ», «Из юрты в мир» и др.) Т.Каипбергенов широко пользовался фольклором, этно­гра­фи­ческими источниками, историческими фактами и событиями. В частности, трилогия «Дастан о каракалпаках» посвящена горькой судьбе народа. Этому воп­росу Т.Каипбергенов уделял пристальное внимание еще в ранних лирико-психо­ло­ги­че­ских повестях «Ночи без сна» и «Ледяная капля». В них автор широко исполь­зо­вал прием, характерный дастанам и сказаниям в средневековой литературе тюрк­ских народов. А в этой трилогии Т.Каипбергенов пытается поднять малоизученные или совсем неизученные пласты каракалпакской истории, пласты жизни предков.

Для написания трилогии Т.Каипбергенов подолгу раздумывал над историческим прошлым, подолгу всматривался в путаницу древних дорог. Перелистывал книги, изучал этнографические материалы, слушал дастаны, сказки, предания и легенды, связанные с жизнью народа. Услышанные фольклорные и увиденные этнографические образцы сравнивал, сопоставлял с историческими фактами и событиями. Если они казались ему разрозненными, то он, выстраивая в художественно верную концепцию, мастерил их по-своему, фантазировал. В то же время он, следуя образцам, стараясь передать их контуры, основную цепь происходящих событии отдаленной эпохи, орнаментировал.

Известно, что писать исторический роман нелегко. Ибо автор здесь, с одной стороны, искусно должен уметь привлечь в свое произведение фольклорно-этнографические детали, с другой, он не вправе в голом виде переносить исторические факты и события в ткань своей книги. Это достаточно четко сознавал Т.Каипбергенов, который ярко представлял себе, что прошлое – это паутина дорожек и тропинок. Как верно заметил сам Т.Каипбергенов через прошлое нельзя переступить, нельзя перепрыгнуть, так как она требует бережного обращения с собой, непредвзятого взгляда, а зоркого внимания.

Таким образом, сделав объектом своей трилогии историю и события минувших эпох, использовав в романе множество этнографическиx материалов и легенд из народной жизни, Т.Каипбергенов чеканил их с помощью исторических фактов и событий, с чем и сумел раскрыть цель исторического повествования, развернув перед взором читателей прошлое своего народа.

В докладе содержится обстоятельный анализ изучаемой проблемы.

Nomita Rahul Kolnoorkar

MERGING OF NATIONAL HISTORY AND INDIVIDUAL HISTORY IN THE NOVEL ‘THE SHADOW LINES’

­

Amitav Ghosh’s ‘The Shadow Lines’ published in 1988, is supposed to be a remarkable novel based on the history of post-colonial India. The novel can be read at two levels: one – personal level and the other, a wider, national, social level. At the personal level, it is the story of the inner psychic experiences and conflicts of a child, who grows into a young man. At the second level; a wider socio-political and national lev­el, the novel deals with the history of post-independent India of the Eastern region. The novel still extends to some other regions, outside India. It thus, deals with the question of Indo-British relations, the coming together of two cultures and races- the White and the Brown. Thus, the history of individuals and families are intertwined with the history of nations. Thus, until now we have seen one of the interesting aspects of this novel as how individual episodes attain a major significance, as they are part of epoch-making history. Family history, hence, becomes national history in The Shadow Lines’.



Doç. Nurıda Novruzova

Bakı Slavyan Universiteti

Türkoloji bölüm
QƏDİM TÜRK MƏTNLƏRİNDƏ QILINCA ANDİÇMƏ MƏRASİMLƏRİ (MÜQAYİSƏLİ ETNOKULTUROLOJİ TƏHLİL)

TARİXİ YADDAŞIN İFADƏSİ KİMİ
Andiçmə sözü qüvvətləndirmək məqsədilə keçırılən, ”müqəddəs bir varlığı şahid etməklə müəyyən bir şeyə sözvermə və ya deyilənlərin doğruluğunu təsdiq etmək üçün yerinə yetirilən” mərasimdir. Andiçmə bütün xalqlarda geniş yayılmış, dillərdə və mədəniyyətlərdə fərqlı şəkillərdə ifadə olunan bir adətdir.Türklərin, o cümlədən azərbaycanlıların mədəniyyətində- siyasi, hüquqi və sosial həyatında çox qədimdən mövcud olmuş və bu gün də fərli səviyyəsində geniş yayılmışdır.

Ümumilikdə, andla bağlı kəlmələrin inanclarla bağlı yarandığı söylənilir. Buddizmlə, şamanlıqla yanaşı, təkallahlılıq dinlərinin hamısında- yahudilik, xristanlıq və islamda da andiçmə ilə bağlı kəlmələr, ifadər və fərqli adətlər var.

Müqəddəs bir şeyə andiçmənın kökü şumerlərə, qədim misirlilərə qədər gedib çıxır. Hələ qədim zamanlardan türklərin qılınca və silahlara and içmələri məlumdur. Türklərin qılınca sitayiş etməsini, onu müqəddəs saymalarını buddizmə əlaqələndirənlər daha çoxdur. Çünki hər hansı bir predmetə sitayiş buddizm inanci ila bağlıdır. Lakin tarixi mənbələırdə germanların, qədim yunanların, iskitlərin də qılınc və digər silahlara andiçmə adətlərinn olduğu məlumdur. Xüsusilə, orta əsrlərdə kralların və cəngavərlərin qılınclarını çıxarıb ortaya qoyaraq and içmələri bədii ədəbiyyat mətnlərində və tarixi filmlərdə də yer alır ( “Birinci cəngavər”filmi).

Orta əsirlər türk abidəsi olan M.Kaşğarinin “Divani-lüğəti-it Türk əsərində türklərin qılınca and içdikləri və onu müqəddəs saydıqları haqqında bilgilər var. Müəllif “Göy girsin, kızıl çiksin” kəlməsini anladarkən yazır: “Bu sözün başqa bir anlamı vardır. Kırğız, kazax, yabaku, kıpçak və daha bir neçə qəbilələr and içdikdə və ya əhd bağladıkda qılıncı çıxardaraq önlərinə qoyarlar və ”bu göy girsin, kızıl şıxsın” deyərlər. Yəni əgər sözümü tutmasam (yalan danışsam) qılınc qanıma bulansın, qılınc məndən qisas alsın deməkdir. Çünki onlar qılınca sitayiş edərdilər“ (s.281) .

“Dədə Qorqud” mətinlərində də oğuz türklərinin silaha, xüsusilə, qılınca andiçmə adəti “Qam börənin oğlu Bamsı Beyrək boyunda yer alır. Beyrək and içərkən ”kılıncıma toğranayın, oxuma sancılayın, yer kibi kərtləyin, toprak kibi savrılayın” sağlıkla varcak olursam, oğuza gəlüb səni həlallığa almaz isəm”-dedi ( s. 59).

Andiçmə müqəddəs bir öhdəlik olduğundan, onu pozan şəxslərin cəza alması da vacib sayılır. Lakin andı pozanın bağışlanması adəti də türk mətnlərində, o cümlədən “Dədə Qorqud” mətinlərində yer almışdır. Beyrək onun yalançı ölüm xəbərini gətirən, qəbiləni aldadaraq nişanlısını almaq istəyən Yalançığı bir şərtlə bağışlayır ki, o Beyrəyin qılıncının altından keçsin. Qədim türklərdə qılınc müqəddəs sayıldığından onun altından keçmək günahlarının əhv üçün yetərli sayılırdı.



Nigar Bəhmənqızı Sultanlı

ERMƏNI MIFOLOGIYASI VƏ KLASSIK AŞIQ MÜHITI

Azərbaycan folkloruna qarşı soyqırım yalnız şifahi xalq yaradıcılığı nümunələrinin özəlləşdirilməsi, mənimsənilməsi ilə məhdudlaşmır. 30 –cu illərdə NKVD xəttilə ermənilərin milli mədəniyyətimizə,mənəviyyat tariximizə vurduğu zərbələr ölçüyə və hesaba gəlməzdir.Hələ də mənəvi-mədəni itkilərimizin və faciələrimizin miqyasını anlamaq gücündə deyilik.

Mədəni terror nəticəsində türk etnik-mədəni landşaftının pozulmasına,klassik aşıq mühitlərinin dağıdılmasına çıxarmışdır.Heç kimə sirr deyil ki, indiki Ermənistan adlanan ərazilərimiz həm də klassik aşıq sənətinin məkanıdır.Bu torpaqlar böyük ozanların,ustad aşıqların vətənidir,bir çox xalq dastanlarının,aşıq havalarının yarandığı və formalaşdığı yerdir.Erməni işğalı,kütləvi erməni məskunlaşmaları və Ermənistan dövləti səviyyəsində aparılan terror siyasəti mədəniyyətimizin bu möhtəşəm qoluna da böyük, ağır ziyanlar vermişdir, aşıq mühitlərinin sıradan çıxmasına səbəb olmuşdur.Məhz aşıq mühiti Azərbaycan türkünün bu ərazilərdə varlığının danılmaz dəlil-sübutlarından biridir.

Folklorşünas M.Qasımlı “aşıq mühiti” anlayışı ilə lokal arealda formalaşmış aşıq sənətini və ifaçılıq ənənələrini nəzərdə tutur,buraya “həmin regionun mədəni-tarixi mövqeyi, coğrafi şəraiti, iqlimi, yerli camaatın adət-ənənəsi, etnoqrafik yaşam tərzi, dini-məzhəbi görüşləri, saza-sözə həssaslıq dərəcəsi və s.kimi çoxsaylı və çoxyönlü amillər daxildir”.

Klassik aşıq mühitinin sıradan çıxması, dağılması etnik təmizləmə siyasətinin tərkib hissəsidir.Göycə,İrəvan,Dərələyəz və Çıldır-Ağbaba aşıq mühitləri yad etno kulturoloji sistemdə,ideoloji-siyasi yasaqlar və zərbələr nəticəsində dağıldı,daha sonra kütləvi qırğınlar,deportasiyalar(1948-1950,1987-1988) nəticəsində saz-ozan mədəniyyətimizin əsas qatları məhv edildi.

Erməni terroru nəticəsində yüzlərlə aşıq doğma yurdlarından,el-obalarından didərgin salındı, təqib olundu, sürgün və məhv edildilər.İ.Ələsgərov(Aşıq Ələsgərin nəvəsi) bu barədə yazır: ”Bu amansız təqiblər (erməni vəhşəti) zamanı orda (Ermənistanda-N.S.) yaşayan aşıqlarımızın da var-yoxu talan edildi.Amma onlar çəkidə yüngül,qiymətdə isə çox ağır sazlarını götürdülər,onu düşmən təhlükəsindən xilas edə bildilər.



Ольга Будько

соискатель Дипломатической академии МИД Украины
РЕАЛЬНОСТЬ И МИФЫ ИСТОРИИ МИРОТВОРЧЕСТВА
Война, поглощая свои ресурсы, сама препятствует своему продолжению. Поэтому она, пройдя кульминационную точку активности, оборачивается своей противоположностью – пассивностью, перемирием, миром. Поэтому война может стать началом мира, но перспектива завоевать многое с малыми затратами изначально придаёт ей особую привлекательность[1].

Начиная с 1945 г. войнам между малыми государствами не позволялось идти своим естественным путем – их прерывали на ранних стадиях. А это, без проведения последующих мирных переговоров, заключения и выполнения необходимых соглашений, позволяло сохранить ресурсы воюющих сторон, что способствовало раздуванию и продлению военных конфликтов. Общий итог–увеличение жестокости, жертв и разрушений. Защищая слабую сторону от необходимости уступок, позволяющих установить мир, навязанные СБ ООН перемирия привелик распространению идей терроризма и мотивировали гонку вооружений в мире [1].

Но, с точки зрения выживания человечества, у перемирий, навязанных по взаимному согласию СССР и США малым конфликтующим странам, было веское оправдание – избегание опасности ядерной катастрофы. Однако сейчас, после окончания «холодной войны», уже нет соревновательного вмешательства в войны меньших государств. Поэтому продолжение старой практики прерывания войн СБ ООН приносит все более негативные последствия бессмысленным накапливанием социального напряжения в мире [2].

Теперь прекращение огня и перемирия повсеместно навязываются уже в многостороннем порядке, причём их мотивами является экономическая и политическая выгода от военных угроз и гонки вооружений. Мир погружаемся в смутное время дефрагментирующей мировой регионализации и эпоху малых войн, где главным приоритетом становится подготовка к новым войнам, а не восстановление разрушенных экономик и разоренного общества [3].


Литература

1. Эдвард Н. Люттвак. Стратегия: Логика войны и мира. Перевод с английского: Edward N. Luttwak. Strategy: The Logic of War and Peace / Русский Фонд Содействия Образованию и Науке.– Москва, 2012.– 389 с.

2. Weiner, Tim. USCancelsPlansforRaidonBosniatoCapture 2 Serbs(«США отказываются от планов рейда в Боснию для захвата двоих сербов»). New York Times, July 26, 1998. P. 1,6.

3. Http://rus.ruvr.ru/2013_03_27/Amerikancam-ne-hvatilo-soldat-dlja-zahvata-KNDR




Peter Orte

University of Wisconsin-Madison/ Azerbaijan Diplomatic Academy
QUESTIONING THE RELATIONSHIP BETWEEN THE WORK OF ART AND IMMANENT FORCES OF LIFE

I will concern works that involve something only to be felt, and as such they are a way of questioning the relationship between the work of art and immanent forces of life. Because his work embodies “feeling” or chuvstvo with particular intensity, the notebooks, letters, and drawing of Waslav Nijinsky form the back-bone of this dissertation. The chapter on Nijinsky begins by considering the problem of translation and language. “We have no language for the feelings,” and there is no way to dull the individuality of Nijinsky’s word. In the same way, Nijinsky’s “diaries” are considered in relation to the history of Russian letters, and in particular, in relation to the form of zapiski. Though it is possible to recognize similarities, with Gogol, Dostoevsky, or Tolstoy, the chapter argues something important is lost when one levels out the difference in Nijinsky’s language and writing. As the most perspicacious instance of this difference, Nijinsky’s letter-verses are analysed as an intensive form of writing, a “polemos” that uncovers a singular relation, which unlike most diaries, does not aim at preserving an image of the person. Reading these letters is a way to ask what the work of art alone does.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə