İndi dəqiq heç bir maraq yox idi. Elə bil onu görməkdən yorulmuşdular




Yüklə 239.18 Kb.
səhifə2/5
tarix23.02.2016
ölçüsü239.18 Kb.
1   2   3   4   5
…Bu yerdə əli çənəsində, vüqarlı görünüşüylə oturduğu yerdə bədəninə gələn soyuq tərdən əsən kimi oldu... Nə oldusa, qəfildən bu gecə yuxusunun ardını görməyə qoymayanın nə olduğunu xatırladı…
Sən bir fikir ver… necə olmuşdu ki, bu gecəki o dəhşət… dəhşət filmlərin nəfəskəsən kadrlarını andıran o vahiməli səhnə bayaqdan bura yadına düşməmişdi?!.. Bayaqdan bura heç nə olmayıbmış kimi, özündənrazı ədalarla aramla nitq deməyində idi?!..
Sonra qəfildən ağlına gələn növbəti fikirdən toxtayan kimi oldu… fikirləşdi ki, bəlkə sonrakı gördükləri də yuxu olub, həmin o şirin yuxusunun bir o qədər də xoşa gəlməyən ardı olub?!..
…Qabaq cərgələrdə kimiinsə əlindən ağır çantaya, ya qovluğabənzər ne isə şarappıltıyla yerə düşdü… və nazir fikirləşdi ki, bu gecəki yuxuda arı olub ayılandan sonra gördükləri dəqiq yuxu deyildi... Belə fikirləşdikcə, yenə altdan-altdan bədəninə yeriyən soyuq təri hiss elədi... və dünənki gecənin vahiməsindən sonra hələ də özünə gəlməyən ürəyinin bu hala düşməyində, ağzının quruluğunun da həmin o məşum gecədən başlamasında heç bir plovun, paxlavanın günahı olmadığını yalnız indi başa düşdü.
...Bu gecə həmin o ballı yuxudan birdən-birə qapqaranlıq zülmət çökmüş yataq otağına düşəndə bir müddət gecənin sakitliyinə, arvadının yuxulu nəfəsinə qulaq asmışdı... sonra…
…Bu yerdə nazirin ürəyi az qaldı dayana... Yadına, dünənki gecənin qaranlığında döşəmənin o biri üzdən, qapı döyülən kimidöyülməsi… sonra taxtalarının, gözü görə-görə, üstündə kimsə gəzirmiş kimi cırıldaya-cırıldaya yırğalanması düşdü...
…Bayaqdan bəri səliqə ilə çəkdiyi dairənin içini ehtiyatla qaralaya-qaralaya fikrini bir yerə toplamağa çalışdı və bu gecə gördüyü o ətürpədən səhnənin yuxu olduğunu bir də dəqiqləşdirməyə çalışdısa da, yenə başa düşdü ki, gördükləri yuxu deyildi...
…Döşəmə taxtalarının cırıltısı bir an çəkmişdi... sonra bədəni muncuq-muncuq tər bağlaya-bağlaya bütün gecəni gözünü döşəməyə dikmişdisə də, vahimədən nəfəsini saxlaya-saxlaya, altında qaldığından keyiyib yatan qolu üyüşə - üyüşə, alt mərtəbədə yaşayan qonşuların üzlərini bir - bir yadına salmışdı... və yadına, alt mərtəbələrdə yaşayan mənzillərin sakinləri – ilk növbədə, əsasən səhərlər pilləkəndə rast gəldiyi dombagöz, əsəbi diş texniki, onun kök, bədheybət arvadı, iki əkiz oğlu, eynəkli qızı, bir də yanaşı mənzillərdə yaşayan, üzlərini dəqiq xatırlamadığı bir xeyli adam düşmüşdü… Sonra nazir ha çalışmışdısa da ki, alt mərtəbələrdən yadına düşən bu sakinlərdən hansının məhz onun mənzilinin altındakı mənzildə yaşadığını dəqiqləşdirə, dəqiqləşdirə bilməmişdi… Bircə şeyi dəqiq müəyyənləşdirə bilmişdi ki, xatırladığı bu adamların heç biri, tavanı onun döşəməsinə açılan mənzilin sakini deyil... Sonra yadına, alt mərtəbədəki evin qapısının axırıncı dəfə açılıb-örtülən vaxtını salmaq istəmişdisə də, başının tükləri qabara-qabara başa düşmüşdü ki, o qapının açılıb-örtüldüyünü o ümumiyyətlə deyəsən heç görməyib...
Bu nə demək idi?!. – naziri oturduğu yerdə yenə tər basdı... Yaylığını çıxarıb gicgahı boyu sızan tərini qurulaya-qurulaya fikirləşdi ki, bu tərləməyin axırı pis olacaq. Bunu ötən həftə can həkimi də dönə-dönə, qorxunc xəbərdarlıq kimi demişdi ona. Gözünü ağarda-ağarda, tərlə bir, bir sıra lazımlı mineralların da bədəndən xaric olduğunu, nəticədə ümumi zəifliyin yarandığını və bunun nəticəsində bədənin müqavimət qabiliyyətinin azaldığını demişdi…
…Əlini xirtdəyinə atıb, bayaqdan bəri hulqumuna dirənib onu boğan qalstukunun düyünü boşaltdı və hardansa yadına, arvadının bir-iki həftə bundan əvvəl, bir vaxtlar onların altındakı mənzildə yaşayan uzun, arıq kişi barədə dedikləri düşdü...
Arvadı o kişidən niyəsə üzü işıqlana-işıqlana danışırdı, təəssüflə içini çəkib: «Kişi quş kimi uçub getdi…» – deyirdi. «Qəribəsi budu ki, – arvadı deyirdi – kişinin xəstələnməyini, yatağa düşməyini görən də olmadı... Elə bil, rəhmətlik, nözənbillah, qeybə çəkildi…»
Bu yerdə nazir sol ayağının, əsəbi-əsəbi əsməyə başladığını hiss elədi və fikirləşdi ki, necə olub ki, bu günəcən arvadının danışdıqlarını qulaqardına vurub?!.. Arvadının «çərənləməyini» eşitməməkdən ötrü evin içində qulaqlarına biruşa keçirib gəzib, əlinə biruşa keçməyəndə, radio-televizorun səsini artırıb...
Heyvərəliyin dərəcəsinə bax… – nazir hövsələsi darala - darala fikirləşdi və özünü, bayaqdan səliqə ilə qaraladığı kağızı xışmalayıb kənara tolazlamaqdan güclə saxladı. Əllərini çənəsinə dirəyib zala baxa-baxa, son həftələri və günləri arvadının dediyi sözləri bircə-bircə yadına salmağa çalışdı… və yadına, keçən həftənin axırında…
Hə, hə... – nazir gözlərini qıyıb, dənizin bulanıq dibinə çökməkdə olan çəkisiz çöpün ucundan tutan kimi, deyəsən nəyinsə ucundan tutmuşdui...
Hə, keçən həftənin axırı... olsun ki, şənbə günü idi… arvadı mətbəxdə kətilin üstə oturub yumurta çala-çala gecəki yuxusundan danışırdı… Arvadı yuxuda həmin o alt mərtəbədən «qeybə çəkilən» kişini gördüyündən danışırdı…
…Bu yerdə nə oldusa, nazirin fikri qırıldı... Arvadının yumurta çala-çala ağzının içində dediyi sözlərin arasına, beyninin hansı dəlmə-deşiyindənsə, kimlərinsə nə vaxtsa dediyi bir yığın söz, qarmaqarışıq səslər axıb doldu və arvadının dediklərinin ardını eşidilməz elədi… Yoxsa zalda çaxqaşma yarandı… Fikirdən ayrılıb zala baxdı. Neyləmişdisə, qoca hüquqşünas sözünü deyəsən yarımçıq kəsib ona baxırdı…
– Davam edin… – nazir mümkün qədər mülayim səslə dedi və yenə bir addım geriyə – içinə çəkilib ötən həftənin sonuna – həmin o şənbə gününün səhər çağına, mətbəxtdə yumurta çalan arvadının yanına qayıtdı...
«Hə… üzündə çapıq, əlində çəlik …» – arvadı deyirdi – «gəlib çarpayımın ayaq tərəfində dayandı, qəribə, sehrli səslə: «…Yat, qızım. – dedi – mənim ki, sənnən işim yoxdu…»
…Bu yerdə nazirin içi uçundu… Elə bil azca üşütdü də. Adətən qızdırmamışdan qabaq bədəni eynilə belə uçunurdu, üşüyürdü…
Bu nə demək idi?.. – nazir fikirləşdi - Əgər o üzüçapıqlının arvadıyla işi yox idisə, onda o kişi arvadının yuxusuna kimdən ötrü gəlirdi?!.. Sonra birdən nə oldusa, ağlına gələn bu naqafil fikirdən nazirin az qaldı oturduğu yerdə ürəyi gedə… özünü ələ alıb sayıq nəzərlərlə zala baxdı… Camaat bayaqkı yekdil təmkinlə kürsüdən danışana qulaq asırdı.
…Yaylığını çıxarıb üzünə yayılan tərini quruladı… və yenə dünənki gecənin zülmət qaranlığına yataq otağının, ya yuxusunun ha tərəfindənsə daxil olub çarpayısının ayaq tərəfində dayana-dayana onun yuxu içində yumşalan bədəninə, yarımaçıq qalan ağzına, dağınıq saçlarına baxa – baxa, gecənin özü kimi qaranlıq və sirli tədbirlər tökən üzüçapıqlı qarabəniz adam gözünün qabağına gəldi... Sonra nazirin beyninə daha pis şeylər gəldi… və nazir hiss elədi ki, əgər bu dəqiqə işarə edib iclası yarımçıq kəsməsə, vəziyyəti ağırlaşacaq...
…Hüquqşünasın sözünü bitirib səhnənin alçaq pillələri ilə zala düşürdü…
…Arvadının bu əcaib yuxusu bircə şeyi deyirdi ki, o sirli gecə qonağı arvadının yuxusuna elə-belə gəlmir. Nazir yuxular haqqında çoxlu bədii və sənədli ədəbiyyat oxumuşdu və yuxunun real qüvvəsi və təsir imkanları haqqında da az - maz bilirdi. Bilirdi ki, Yuxu Ərazisi deyilən ilahi ərazi ilə zarafat eləmək olmaz. …Sonra ha tərəfdənsə, zalın hansı pəncərəsindənsə qəribə soyuq hava axdı içəri və nazir fikirləşdi ki, olsun ki, bütün bu qarabasmalar şəkərin zibilidi… Hamısını eləyən odu…. döşəmənin taxtalarını da cırıldadıb gözü qabağında tərpədən odu... Odu ki… – nazir daha sonra nə fikirləşdisə, özü də bilmədi… və uzun-uzadı əsnədi... Dəqiqədə bir hardansa burnuna dolub onu keyləşdirə-keyləşdirə rahatlayan bu əsnəyin özü də, elə – belə yuxusuzluq əsnəyi deyildi… Bunu da nazir dəqiq bilirdi. Bu, ürək-qan damarının oksigen çatışmazlığı əsnəyi idi.
Odu ki… – nazir bir də nəyisə yuvarlaqlaşdırıb yekunlaşdırmaq məqsədi ilə fikirləşməyə cəhd elədi… və yenə fikrini toplaya bilmədi… öskürüb boğazını arıtladı və hiss elədi ki, bayaqdan bəri danışmadığı halda səsi batıb...
…Zalın ağ qırçınlı pərdəli pəncərəsindən göyün bir parçası görünürdü. Hava qaralırdı... Nazir hövsələsi darala-darala fikirləşdi ki, gecəyə az qalıb. Sonra birdən nə fikirləşdisə, özünə yazığı gəldi. Gündüzün eybəcərliklərindən cana yığıla-yığıla səbrsizliklə gözlədiyi guya rahat gecələri də indi qapısı, pəencərəsi olmayan təhlükəli quyuya oxşayırdı... Nazir kağızda bu dəfə beşguşəli ulduz çəkə-çəkə hiss elədi ki, gözləri yaşarır… Sonra arvadının, mirvari kimi bir-birinin ardınca düzdüyü qorxulu cümlələri gəldi qulağına və yenə vahimədən içi əsdi…
…Üzüçapıqlı, əliçəlikli naməlum… gecənin zülmət qaranlığı… ağır ölüm sükutu çökmüş donuq şübh… səssiz yataq otağı… çarpayısının ayaq tərəfində dayanıb duran sirli qaraltı… Qəribədi… - nazir bu yerə çatanda fikirləşdi – görən, niyə çarpayının məhz ayaq tərəfi?!.
Sonra nazirin ağlına elə bir şey gəldi ki, az qaldı ayağa sıçraya, özünü güclə saxladı... Yadına, bayram günləri ziyarətinə getdiyi mərhumlarının qəbirlərinin ayaq tərəfində dayanmağı düşdü... Burda nə isə, görünür onun bilmədiyi, haqqında olsun ki, heç təsəvvürü belə olmadığı hansısa sirli qanunauyğunluqlar var idi...
Sonra nazir duman kimi aramla canına yeriyən bu qara fikirləri dağıtmaqdan ötrü, qarşısındakı sənədləri gözdən keçirməyi qərara aldı və qələmi stolun üstünə qoyub, bayaqdan bəri su şüşələrinin böyründə ağaran sənədləri qabağına çəkdi və fikirləşdi ki, olsun ki, o məşum gecə qonağı hələ lap qabaqlardan arvadıyla nə haqdasa danışıb… Sövdələşiblər… - fikirləşdi… Hə, hə… Allaha şükür arvadının xasiyyətinə bələd idi… Arvadı əcinnələrlə də danışmağa söz tapardı...
Arvadı yüz faiz o üzüçapıqlıyla nə haqdasa xısın-xısın danışmışdı... Nə haqdasa yox, elə onun haqqında danışmışdılar… Axı arvadının bircə mövzusu vardısa da, o da o idi… Arvadından nə desən çıxardı... – nazir ağzı quruya-quruya fikirləşdi. O kişiylə əlbir olub yuxuda ikən onun qulağına civə də tökərdi. Bir dəfə elə belə də demişdi ona. Bir dəfə nə olmuşdusa, arvadı hikkədən üzü əyilə-əyilə: – …Nə civə tökərdim qulağına?!.. – demişdi.
Hə… – nazir su şüşəsini qabağına çəkib ağzını açdı – …olsun ki, arvadı hər gecə o qorxunc gecə qonağıyla çox mətləbləri alt-üst eləyirdi, çox şeylərdən danışırdılar... Onu xəstə, süst bədəninə, qanı qaçmış nazik dodaqlarına baxa-baxa Allah bilə nələr deyirdilər, nə götür-qoy eləyirdilər, gizli-gizli nə hazırlayırdılar… Bəlkə arvadı – bu toyuqağıllı «fatmanisə» hər şeyi olduğu kimi açıb ona danışmışdı?!. Bütün olub keçənləri?!..
Suyu qurtaqurtla başına çəkdikcə, soyuq suyun sinəsinin əvəzinə, niyəsə başına axıb dolduğunu, bu qəribə soyuqluğun, beyninə toparladığı fikrlərini yuyub ha yanasa dağıtdığını hiss elədi… Stəkanı yerinə qoyub bayaqkı fikirlərini, sürüşkən kürü dənəciklərini bir yerə toplayan tək toplayıb fikirləşdi ki, axı nə deyə bilərdi arvadı onun haqqında?!. Məsələn, tutalım deyə bilərdi ki, simicdi… Bu arvadının sevimli sözü idi. Tutalım ki, lap simicdi, nolsun?!. Simiclik nədi, günahdı bəyəm? Kimsənin malına göz dikməkdənsə, öz malının qədrini bilməyin nəyi pisdi ki!.. Hə, sonra nə deyəcəkdi?!. Deyə bilərdi ki, arvadbazdı… arvad görəndə özünü itirir…
Bu yerə çatanda arvadının, gözlərini bərəldə-bərəldə birnəfəsə deyəcəyi sözlər gəldi qulağına… Arvadı qəribəydi ki, qadınlar haqqında kişi kimi danışırdı… qadın məsələsindən əməlli - başlı başı çıxırdı. Onlara onun gözüylə baxırdı, nədi?..
Sonra arvadının onun barədə daha nə deyə biləcəyini fikirləşdi... Olsun ki, arvadı onun tənbəlliyindən, yalançılığından, «arvad kimi hər şeydən qorxub ehtiyatlanmağından» da deyəcəkdi... Sonra nazir, kürsüdən enib yerinə keçən maliyyəçinin ardınca baxa-baxa, birdən-birə fikirləşdi ki, bəlkə heç arvadı ümumiyyətlə heç nə demirdi, elə kişi danışırdı?..
...İçini çəkib ufuldadı, yorğun gözlərlə zalı seyr elədi və yenə uzaq, qaranlıq küncdən ona zillənən neştərli baxışları hiss elədi... Teatr idarəsinin müdiri elə bil bayaqdan bəri gözünü ondan çəkməmişdi.
«Nolar, çıxın axırıma, görək axırınız nolacaq…» – fikirləşdi, sonra oturduğu yerdə gizlicə gərnəşdi.
– O biri taya da söz verək?!..
Bunu, tüklü bığları ilə sağ böyründən qulağını dalayan bığlı müavini dedi.
Çiyinlərini çəkib etinasız halda başını yana əydi. Yəni ki, «özün bil».
– Qoy onda əvvəl özüm bir-iki söz deyim… – müavin deyib qarnı stolu yırğalaya-yırğalaya ayağa qalxdı… Stolun üstündəki şüşələr ləngər vurub cingildədilər. Zalda pıçıltı gəzdi.
Evin tikilsin, qarın yiyəsi… – ürəyində fikirləşib içində güldü, sonra öz qarnına baxdı. Arvadı burada olsaydı, «ekizin tayı durdu…» – deyib əttökən hırıltıyla güləcəkdi. Sonra yoğun borynu andıran kök, qısa qıçlarını becid-becid tərpədə-tərpədə kürsüyə sarı yeriyən müavininin ardınca baxıb fikirləşdi ki, yüz faiz arvadı hər gecə yuxuda üzüçapıqlıyla əlbir olub ona qarşı nə isə hazırlayır… qərəzli tədbirlər tökür, nə isə düşünüb daşınırlar. Odu ki, axır vaxtlar özünü pis hiss eləməyə başlayıb. Durduğu yerdə gözü qaralır, başı hərlənir, ürəyi zəifləyib oturduğu yerdə az qala dayanır…
…Fikirləşirdi ki, indi neyləsin, necə eləsin ki, gecələrin birində, üzüçapıqlı çarpayılarının ayaq tərəfində peyda olanda, zirək tərpənib, oğurlanıb, özünü arvadının yuxusuna salsın?!. Bunu necə eləmək olardı görən?!. Bax, əgər bunu eləyə bilsəydi, yəni oğurlanıb arvadının yuxusuna girə bilsəydi, orda bir küncdə gizlənib, nəfəsini içinə qısıb arvadıyla üzüçapıqlının söhbətinə qulaq asardı…
…Bu yerdə nazirin nəfəsi daraldı, sol tərəfində oturan eynəkli müavinə sarı əyilib:
– İstidi… – dedi.
Müavini oturduğu yerdən zala, kiməsə qaş-göz elədi və çox keçmədi ki, nəhəng iclas salonunun pəncərələrindən bir neçəsi taybatay açıldı…
Nazir, nəfəsini kəsən istidən, ya havasızlıqdan ürəyinin sıxılıb qansız yumruğa döndüyünü hiss elədi… qalstukunu boşaldıb köynəyinin axırıncı düyməsini açdı və fikirləşdi ki, hərçənd qoca professor dostu: «bir ölümə çarə yoxdu» deyə-deyə bütün açılmayan qıfılları açmaqda ona kömək eləmişdi, görən bu məsələdə necə ağlına bir şey batacaqmı?.. Fəlsəfə, məntiq və siyasət bilicisi olsa da, yuxu məsələsində olsun ki, professor əllərini yuxarı qaldırıb: «Bu, mənlik deyil...» – deyəcəkdi?.. Düzdü, nazir hələ ki, professorun, əllərini beləcə köməksiz vəziyyətdə yuxarı qaldırıb nədəsə təslim olduğunu görməmişdi, amma burasını dəqiq bilirdi ki, professorun Yer üzündə qorxduğu, ömrü boyu, özü demişkən: «heç cür açılmayan sirrini» dərk etmək istədiyi və dərk edə bilmədiyi bir şey vardısa, o da yuxu məsələsiydi. Bu yerdə nazirin gözünün qabağına, yuxularını danışarkən, professorun üzünə çıxan qəribə nagümanlıq ifadəsi gəldi...
Professor özü də ona küllü miqdarda dolama-dolaşıq yuxularından danışmışdı. Qoca alimin ən çox qorxduğu, nazirin də bədəninə üşütmə salanı, onun günaşırı hansısa əcaib varlığa çevrildiyi yuxularıydı... O yuxularda, dediyinə görə, professor səkkiz ədəd müxtəlif ölçülü, tüklü ayaqlarıyla hər yeri cıza-cıza, nəfəsi kəsilə-kəsilə, ürəyi partlayıb ağzına gələ-gələ baş götürüb elə hey ha yanasa qaçan qorxunc qırxayağa çevrilirdi… və heç cür bu nadinc, tüklü ayaqlarını dayandırıb sakitləşdirə bilmirdi… Professorun dediyinə görə, əvvəl-axır bu yuxuların birində, həmin o iblisanə qaçdı-qovduda ürəyi partlayacaqı, yaxud elə yuxuda qaça-qaça doğrudan həmin o qorxunc qırayağa çevriləcəkdi, həmin o tüklü ayaqları ilə də yuxudan birbaş bura – evinə dönəcəkdi… Bir də yadına gəlir, professor deyirdi: «səkkizayaqlı olmaq – dünyada ən murdar və vahiməli varolmalardan biridi. Sən demə… - professor deyirdi, – ayaqların sayı artdıqca, onları idarə eləmək bir o qədər çətinləşir... ələlxüsus da, onların hərəsi bir ölçüdə olanda...
Hə… - nazir fikirləşdi, - orası vardı ki, professoru bilmədiyi məsələlərdən danışmağa məcbur eləmək mümkün olmayacaqdı. O, belə şeyləri sevmirdi, əsəbiləşib özündən çıxırdı…
…Hardasa yaxında milçək vızıldayırdı… Özü də deyəsən iri milçək idi, arada bir nazirin qulağının yanından balaca təyyarə kimi uğuldayıb ötürdü… Milçəyin uğultusuyla bir, arvadının daim birnəfəsə dediyi hansısa sözləri də, xırda məişət cihazının uğultusuyla uğuldadı qulağında… Sonra o sözləri bircə-bircə, dən-dən eşitdi: «…belə uzun, arıq kişidi… sol yanağında da xətt kimi çapığı var, əlində də çəliyi… Zəhmindən adamın bağrı yarılır…»
Sonra hardansa nazirin yadına, bəzi gecələrlə aşağı mərtəbədən eşidilən xəfif hönkürtü səsləri düşdü… Fikirləşdi ki, olsun ki, hər gecə bütün bina yuxulu sükuta qərq olanda, aşağı mərtəbədə kimsə ağlayırdı... Adətən o, bu səslərə bir o qədər əhəmiyyət vermirdi. Hərdən də ürəyində bu dünyada şəkərlə əlaqəsi olan hər şeyi söyə-söyə fikirləşirdi ki, olsun ki, qulağına səs gəlir. Yalnız axır vaxtlar, yuxusu ərşə çəkilən səssiz gecələrin bəziləri, başını yastıqdan ayırıb yarıqaranlıq sakitliyə dağılan bu sirli hönkürtülərə qulaq asmalı olurdu...
…Zalın aşağı başında qapı cırıldadı, elə bil zala kimsə girdi, ya çıxdı… və nazir yenə fikirləşdi ki, hamısı zəhrimar şəkərin zibilidi. O gün qəzetdə də şəkər xəstəliyi haqqında öz gözləriylə oxumuşdu ki, şəkər xəstəliyi – insanın qanıyla bir sinir və beyin toxumalarını da yeyib dağıdır. Hə, sinirləri yeyilmişdi… – nazir qanı qarala-qarala, yenə oturduğu yerdə tərləyə-tərləyə fikirləşdi. Sonra kürsüdə, hülqumu tərpənə-tərpənə danışan müavinə baxıb fikirləşdi ki, bu boyda məşəqqətin içində sinir qalar?!. Bir azdan o murdar şəkəri beynini də beləcə yeyəcəkdi… sümüyün iliyini soran tək sümürüb qurudacaqdı… Fikirləşdi ki, bəs sonra nolacaqdı?!..
Sonra qalar buynuzun… – heç nə fikirləşmədən ürəyində dedi və əlini ətli çənəsinin altına salıb zala baxdı... Sonra nə oldusa, birdən-birə nazirin gözləri qaraldı... Yoxsa zalın işığı azaldı?!.. İşıq zəiflədi, nədi?!.
– …budurmu dediyiniz o demokratiya?..- hülqumlu müavini, səsinə oxşamayan qəribə bir civiltiylə civildədi…
Yaxşı ki, heç olmasa bu çığırmır… – nazir ürəyi sıxıla-sıxıla fikirləşib saatına baxdı… Yeməyinin vaxtı keçirdi, ya bayaqkı axmaq fikirlərinin təsirindən idi, nə idisə, birdən-birə oturduğu yerdə zəiflədi, taqətdən düşdü... Sonra qəfildən elə bil zalın işığını keçirdilər... Ya bəlkə öldü?!. Yoxsa ölməmişdi, elə oturduğu yerdəcə ürəyi getmişdi?!.
Sonra həmin o zil qaranlığın ala toranında, zalın arxa cərgələrindən kiminsə ona zillənən zəif, qorxaq baxışları dəydi gözünə... Bir müddət gözünü qıyıb diqqətlə qaranlığa baxdı. Hardasa arxa cərgələrdə oturan qarabuğdayı, cüssəsiz bir adam idi, özünü divara qısıb dinməz-söyləməz ona baxırdı... Sonra nazir zalı diqqətlə gözdən keçirdi və dəhşət içində anladı ki, bu əqaranlıq, havasız zalda onunla, bu arxa cərgədə oturandan savayı, sən demə, heç kəs yoxdu...
Titrədib ayağa qalxaraq arxaya sarı:
– E – ey, kimsən orda?… –deyə qışqırdı...
…Arxada kimsə civiltiylə güldü…
…Səhnədən zala enib dizləri, əlləri əsə-əsə pərdənin altında olmalı olan işıq düymələrini axtardı və zalın işıqlarını yandırdı...
…Bomboş zalın ən arxa cərgəsində balaca, yoluq sərçəyə bənzər qarı oturmuşdu… içi qorxu və sevinc dolu girdə, quş gözlərini ona zilləmişdi… arada bir içini çəkib altdan-altdan dəli kimi öz-özünə gülürdü...
Nazir bir müddət beləcə, zalın ortasında durduğu yerdə dayanıb qaldı… qarının həddən ziyadə tanış üzünə baxa-baxa fikrini bir yerə toplamağa çalışdı və birdən xatırladı… Hə… odu… özüdü ki, var… anasıdı… necə olmuşdu ki, bayaqdan bəri onu tanımamışdı?..
...Bayaqdan bəri oturmaqdan şişib köpüşən ayaqlarını ardınca zorla çəkə - çəkə qarıya yaxınlaşdı, heç nə demədən, boğazına dolan qəhərini udub dizi üstə düşdü… başını qoca anasının dizləri üstə qoyub:
– Ana… – dedisə də, qarının xırda gözlərinin içindəki dəlisov sevinc sovuşub getmədi, üzünün anlaqsız ifadəsi dəyişmədi...
– Məni tanımadın?..
...Qarı onun bu sualına da həmin o dəlisov sevinclə astaca güldü...
bu dəfə nədənsə qarının gülüşündən bədəni vicələndi və elə o dəqiqə də xatırladı ki, axı anası hündürboy, alagöz, kök qadın idi... bu çəlimsiz, dəli qarını niyə anası bilmişdi?..
Ayağa qalxmaq istədisə də, qalxa bilmədi, əllərini qarının dəmir kimi soyuq, iti caynaqlarından qoparıb çıxara bilmədi. Kimsə lap yaxından:
– Bağlayaq bu mərəkəni, bezdik tay… - dedi…
Mürgüdən ayılıb:
– Hə… – dedi və bayaqdaen bəri ağır çənəsinin altında qalmaqdan keyiyən əlini ovuşdura – ovuşdura həyəcandan, hamamdan çıxan kimi pörtmüş müavinə:
– Noldu? – dedi.
– Uduzdular… – şairi – müavini bu biri böyründən dedi və bığaltı bic-bic güldü…

***



...Qonaq otağının tən ortasında elə bil gün çıxmışdı… Arvadı stolun üstünə əyilib başıaşağı nə iləsə məşğul idi...
...Stola yaxınlaşıb baxdı… Sırğalar, bilərziklər, boyunbağılar qızıl dükanında olduğu kimi üst-üstə qalanmışdı… arvadı bir gözündə birtaylı binokla bənzər zərgər gözlüyü, üzükləri bir – bir qoyub götürür, daşları elə nəzərdən keçirirdi, elə bil hansınısa satmağa hazırlaşırdı...
– Bu nədi belə?..
Arvadı dinmədi. Özünü eşitməzliyə vurdu. Olsun ki, yenə nədənsə hirslənib küsmüşdü.
– Sənnənəm…
Arvadı gözlüyü çıxarıb üzünü turşutdu:
– Bəlkə bunda da şübhəli nə isə var?!.
Arvadı bunu deyib, elə bil öz dediyindən xoşhallandı, əllərini belinə vurub oturduğu stolun kürəkliyinə yayxandı.
O biri otaqdan qızların civiltisi eşidildi, sonra çox keçmədi kiçik qızı o biri otaqdan çıxıb, başında qazan hərbi addımlarla qarşısından keçə-keçə:
- Böyük Niderland xalqına eşq olsun!.. – deyib otağına girdi və o biri otaqdan qızların gülüşü eşidildi… Uşaqlar qəşş eləyib nəfəsləri kəsilə-kəsilə bir xeyli nəyəsə güldülər. Elə bil bayaqdan onu gözləyirdilər ki, gəlib çıxsın, onun qorxaq vücuduna, gülməli bədəninə baxıb gülüşsünlər.
Otağına keçib qapını bağladı ki, qızların bu xoşagəlməz civiltisindən gizlənsin. Trümonun qarşısına keçib güzgüsündə özünə baxdı. Gözləri qan çəkmişdi… Elə bil ağlamışdı. Rəngi də fərli deyildi. Yenə o xoşagəlməz sarılıq çökmüşdü burnunun ucuna...
Şalvarını soyunub səliqəylə stolun başına asa-asa fikirləşdi ki, olsun ki, beyni qurumağa başlayır. Bütün şəkərli xəstələrin aqibəti budu.
Pijamasını geymək istəyirdi ki, otağın qapısına elə bil təpik vurdular... Qapı zərblə açılıb nazirin çiynini əzdi. Arvadı qapının ağzındaydı, işım-işım işıldayırdı... Bayaq stolun üstündəkilər indi arvadının boyun-boğazında, qollarında idi...
Arvadı üst-başındakı bu «qızıl» dəbilqələrlə otağa girib özünü yellədə-yellədə otağın yuxarı başına getdi, orda fırlanıb geri qayıtdı, gəlib onunla üzbəüz dayanaraq:
– Necədi?.. – dedi.
Çiynini ova-ova:
Bura bax, nə vermisən mənə, ala bilmirsən?.. – dedi. – Onsuz da ölürəm öz günümə…
Arvadı qaqqıldayıb susdu:
– Səndə ölən üz yoxdu. Otuz ildi, eşidirəm ki, ölürsən. – arvadı dedi, sonra çevik hərəkətlə əl atıb onun burnunu, açarı buran kimi burdu.
Burnunun göynərtisindən gözləri yaşardı. Arvadının qolundan yapışıb itələyə-itələyə onu dəhlizə çıxartdı, qapını arxasınca örtüb açarladı. Arvadı üzünü qapının o şüşəsinə dirəyib hardansa lap yaxından:
– Nədi, yenə aşiq olmusan?!. Yoxsa tay halın yoxdu aşiq olmağa hə?..
Arvadı bunu deyib vəhşi səslə güldü, sonra şüşənin arxasından yox oldu.
...Pijamasını geyinib özünü isti vannaya salan kimi, çarpayısına saldı. Çarpayının yanındakı mizin siyirtməsini çəkib, yuxu dərmanının şüşəsindən iki həbi ovcuna atdı, «yatmaq, yatmaq və yatmaq…» - deyə-deyə, yırğalana-yırğalana sağ böyrü üstə çöndü. Bir də fikirləşdi ki, sağ böyrü üstə yatmaq çox xeyirliydi. Belədə bədəninin ürək tərəfi, yəni o tərəfdə ki, gecə-gündüz qan dövran eləyir, o hissəsi yuxarıda, çəkisiz vəziyyətdə qalır, qan dövranı da normallaşır, ürəyi də sərbəst işləyə bilir. İndi o, beləcə – öz bədənindən arxayın halda tezliklə yuxuya gedəcəkdi. Bayaq işdən çıxar-çıxmaz iş otağında şam əvəzinə tələm-tələsik yediyi bəhməzli qatıq da indi aramla öz işini görəcəkdi. Gün ərzində mədə-bağırsağına yığılan zir-zibili, zəhəri təmizləyib zərərsizləşdirəcəkdi, qara ciyərinin, öd kisəsinin işini yüngülləşdirəcəkdi. Öd kisəsi balaca, saz apparat kimi yığılıb açıla-açıla ödü lazımı qədərində buraxacaqdı...
Otağın nəfəsliyi də həmişəki kimi açıq idi və indi ordan içəri axan təmiz hava axını otağın havasını hissə-hissə təmizləyəcəkdi...
...Nazir bu fikirlərlə rahat mürgü içində yuxuya getmək üzrə idi ki, qəfildən hardansa yadına, bayaqkı iclasda onunla üzbəüz oturub arada bir çəpgöz dovşan kimi ona göz vuran kadrlar şöbəsinin müdirinin sarımtıl üzü düşdü və yuxusu qaçdı... Qoca müdirin üzü, onun anadan olandan bura, yaşa dolub ağırlaşa-ağırlaşa görüb tanıdığı yüzlərlə sifətlərdən nə iləsə fərqli idi… Amma nə ilə?!.. Müdirin üzündən sonra nazir, idarənin dəhlizlərində gündən-günə çoxalıb artan bir neçə naməlum üzü də xatırladı... Bu xatırlamalardan ürəyi pis-pis bulandı və nazir fikirləşdi ki, ümumiyyətlə son vaxtlar nazirlikdə çoxlu təzə adam əmələ gəlib və bu adamların da elə bil hamısı kadrlar şöbəsinin sarımtıl müdirinə oxşamağa başlayıb...
1   2   3   4   5


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə