AZƏrbaycan miLLİ elmlər akademiyasinin “AZƏrbaycanlilara qarşi soyqirimlarin təDQİQİ” komiSSİyasi




Yüklə 1.67 Mb.
səhifə8/19
tarix23.02.2016
ölçüsü1.67 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   19

Qaynaqlar

1.Musayeva A. Erməni terrorçularının mənəvi-psixoloji portretlə­rinin formalaşmasında elmi və siyası ədəbiyyatın rolu. Dirçəliş. XXI əsr. Bakı, 2008,№128-129, səh.111



2. Melikov T. Türkoloji problemlər. Tarixi yaddaş və Tarixi hə­qi­qət (üç telli sözdən). Bakı, Azərnəşr, 2005, 179 s.

3. Paşasoy E. ASALA-ya qarşı DİFAİ-ni dirildəkmi? Müsavat qəzeti,16 sentyabr 2012



4..http://musavat.com/news/gundem/asala-ya-qarshi-difai-ni-dirildekmi_


Armenian Terror And The Khojaly Genocide In The Bloody History

Summary

Since from beginning of the 19th century, the greed to conquer our lands and create the illusion of "Great Armenia" haunted our enemies. From time to time they were looking for an opportunity to carry out this scheme a reality. From the time what extent they were able to realize their violent plans. As we know their organization ASALA (Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia) was founded middle of the last century, the name of the English abbreviation. ASALA terrorist organization organized the murder of dozens of Turkish diplomats and tried to present himself as a history of "oppressed people". The most terrible tragedies of the twentieth century as a terrorist organization ASALA is the Khojaly genocide. As it turned out a terrorist



Key words: Khojaly, genocide, ASALA, terror, terrorists
АРМЯНСКИЙ ТЕРРОР И ХОДЖАЛИНСКЙ ГЕНОЦИД

В КРОВАВОЙ ПАМЯТИ ИСТОРИИ

Резюме

С начала XIX века, жадность завоевать наши земли и иллюзия создать «Великой Армении» не давало покоя нашим врагам. Время от времени они искали возможность проводить эту схему в реаль­ность. Время от времини каком то мере им удавалось реализовать свои жестокие планы. Как мы знаем их организация ASALA (Армянская секретная армия освобождения Армении) основано середине прошлого века, имя на английском аббревиатуре. ASALA террористическая организация, организовал убийство десятков высокопоставленных турецких дипломатов и пытался представлять себя в качестве истории "угнетенного народа". Самой страшной трагедии ХХ века террористической организацией ASALA является Ходжалинский геноцид. Как выяснилось террористическая органи­зация, еще очень давно разработал план Ходжалинского геноцида.



Kлючевые слова: Xoджалы, геноцид, АСАЛА, террор, тер­рористи

İslam SADİQ
XOCALI SOYQIRIMI GÖRƏNLƏRIN GÖZÜNDƏ

VƏ SÖZÜNDƏ
Özət

Xocalı soyqırımı baş verdi. Onu ilk görənlər də xocalılar oldular. Xocalı soyqırımı sağ qalan xocalıların yaddaşına necə yazıldı?

Xocalı soyqırımını xarici jurnalistlər necə gördülər və xatırladılar?

Xocalı soyqırımı onun törədilməsində ermənilərlə birlikdə iştirak edən 366-cı atıcı polkun rus zabit və əsgərlərinin yaddaşlarında necə qaldı?

Bütün bunlar barədə məqalədə geniş danışılmışdır.

Açar sözlər: Xocalı, soyqırım, türk, erməni, yaddaş
1992-ci ilin fevral ayının 25-dən 26-na keçən gecə Azərbay­can xalqının tarixinə “Xocalı soyqırımı” yazılıdı. Bu soyqırım erməni vandalizminin zirvəsi oldu. Bir kənd yer üzündən silindi. Yalnız Azərbaycanlı olduqlarına görə Xocalının camaatını uşaq, qadın, qoca demədən ermənilər vəhşicəsinə qətlə yetirdilər. Bu qırğınlardan hətta onun törədilməsində ermənilərlə çiyin-çiyinə dayanan 366-cı motoatıcı rus diviziyasının zabit və əsgərləri də dəhşətə gəldilər, onların bəziləri hətta gördüklərindən dəhşətə gələrək ordudan qaçmağa məcbur oldular.

Xocalı soyqırımını gözləriylə görənlər oldu. Bu soyqırım bütün dəhşətləriylə bir çox insanların-sağ qalan xocalıların, Xo­calıya gələn yerli və xarici jurnalistlərin, onu törədən erməni­lərin, rusların və s. və i. yaddaşına yazıldı.

Xocalıda üzərlərində hər cür işgəncələrin, təhqirlərin izləri olan uşaq, qadın, qoca meyitlərini görənlər dəhşətə gəldilər. Bu qırğınlardan danışanda bəlkə də dəhşət sözü çox yumuşaq səslənir.

Xocalı soyqırımını xocalılar yaşadılar. Xocalı yer üzündən silindi. Bəzi ailələrdən sağ qalan olmadı. Xocalı soyqırımının dəhşətlərini ilk dəfə öz gözləri ilə xocalılar gördülər. Bu səhnələr xocalıların yaddaşına yazıldı. Dəmir lövhə üstünə döyülən yazılar kimi bu dəhşətlər xocalıların yaddaşına döyüldü. Ölən xocalılar bu soyqırımının dəhşətlərini də yaddaşlarında özlərilə apardılar. Sağ qalan xocalıların yaddaşı isə soyqırımın yazıldığı kino lenti­dir və canlı arxivdir. Əsl həqiqətlər bu arxivlərdə canlı şəkildə qorunub saxlanır. Bu gün hansı xocalını dindirsən gözləri dolur, yaddaşı qan ağlayır. Ağlayıb-ağlayıb ürəklərini boşaltmamış dil­ləri söz tutmur xocalıların. Danışmağa başlayanda da kirimək bil­mirlər. 1992-1993-cüillərdəXocali sakini Səriyyə Müslümqızı tez-tez Azərnəşrə gəlirdi. Gözlərilə çox şeyləri görmüşdü və gör­dük­lərini də qorxmadan olduğu kimi danışırdı. Səriyyə Müslüm­qızı deyirdi ki, mən nədən qorxmalıyam, daha itirəcəyim heç nə qalmayıb. Səriyyə deyirdi ki, həmin gecə qar üstünə qan yağmış­dır. Bircə gün əvvəl ağappaq ağaran çöllər qıpqırmızı qana bo­yan­mışdı. Gecə qar yağmağa başladı. Bu dəfə qan üstünə qar yağ­dı. Təbiət bu dəhşəti qarla ört-basdır eləmək istəyirdi.

Səriyyə Talıbova danışırdı ki, ermənilər 4 məhsəti və 3 Azər­baycan türkünün başlarını gözlərimiz görə-görə bir erməni cəl­la­dının qəbri üstündə kəsdilər.

Cəmil Məmmədov danışırdı ki, 5 yaşlı nəvəmlə meşədə qal­dım. Uşaq soyuqdan ölürdü. Uşağın xətrinə Naxçıvanik kəndinə gəl­dim. Ermənilər mənə zülm verdilər. 4 gün bizi mal pəyəsində saxladılar. 4 gündən sonra məni və nəvəmi Əsgəran rayonuna gə­tir­dilər. Burada mənim ayaq dırnaqlarımı çıxartdılar. Muzdlu zən­cilər tullanaraq çəkmələrilə üzümə vururdular. Burada elə əzablar gördüm ki, Naxçıvanikdəki pəyə gözlərimdə cənnətə döndü. Sonra məni bir erməni əsirlə dəyişdirdilər, nəvəmi isə əlimdən aldılar. Bu günə qədər arvadımdan, qızımdan, nəvəmdən xəbərim yoxdu.

Canan Orucov danışırdı ki, 16 yaşlı oğlumu güllələdilər. Əkiz uşaq­­ları olan 23 yaşlı qızımı və 18 yaşlı hamilə qızımı əsir götürdü­lər.

Ermənilər güllələdiklərini güllələyirdilər. Güllədən yayınıb ermənilərin əlinə düşənlərin hamısının başını kəsirdilər. Özü də oğulun başını atanın, ananın gözləri önündə kəsirdilər.

Xocalı soyqırımı xocalıların yaddaşında belə qaldı.

Xocalı soyqırımı xocalılarla eyni vaxtda Xocalını yerlə yek­san eləyən 366-cı polkun komandir və əsgərləri görürdülər. Xoca­lı on­la­rın yaddaşına da yazıldı. Sonradan 366-cı polkun zabit və əsgərləri də dilə gəldilər, yaddaşlarına yazılmış dəhşətləri danış­mağa başladılar.

Leonid Kravets həmin vaxt 366-cı polkun mayoru olub. O danışırdı ki, fevralın 26-da dağın döşündə 200-dən çox meyit gör­düm. Biz vertolyotla meyitləri yığmaq istəyirdik. Mənim yanım­da yerli milis kopitanı varıydı. O öz oğlunun meyitini tapdı, uşağın beyni dağılmışdı. Başqa bir oğlan uşağının başını kəsmişdilər. Uşaq, qadın və qocaların meyitləri üzərindəki işgəncələri özüm gördüm.

366-cı polkun əsgərləri Pavel Juyev, Aleksey Bondarev və Pavel Natipin 14 mart 1992-ci il tarixli “İzvestisiya” qəzetində yazırdılar ki, nə qədər ki, biz Şuşanı tanklardan atəşə tuturduq, hər şey yaxşı idi. Bir dəfə ermənilər polkun buraxılış-nəzarət məntəqəsinə gəlib qazax əsgəri yerindəcə gözündən güllələdilər, digərini də yaraladılar.

Xocalı soyqırımı onun törədilməsində ermənilərlə əlbir olmuş 366-cı atıcı polkun rus zabit və əsgərlərinin yaddaşında da belə qaldı.

Xocalı soyqırımının dəhşətlərini ertəsi gün köməyə gələn azərbaycanlılar gördülər. Çingiz Mustafayev gördüklərini yana-yana lentə köçürdü. Lentə köçürdüklərinin hamısını göstərə bildimi? O lentlərin hamısı dururmu?

Xocalıya xarici jurnalistlər gəldilər. Düzlərə səpələnmiş uşaq, qadın, qoca və şikəst adamların üzərində hər cür işgəncələr olan meytlərini görüb çaşdılar. Onlardan biri də fransız jurnalisti Jan-İv Yunet idi. O da Xocalıya gəlmiş, vertolyotla göydən yer üzərinə törədilmiş dəhşətlərə baxmış, onları lentə çəkə-çəkə həm də canlı yaddaşına yazmışdır. Sonralar Jan-İv Yunet bunları qələmə alaraq yazırdı ki, Xocalıda gördüklərim dəhşətli səhnələr idi. Mən müha­ribə haqqında, alman faşistlərinin qəddarlıqları haqqında çox eşit­mişdim. Ermənilər 5-6 yaşlı uşaqları, dinc əhalini qırmaqla onları çox-çox geridə qoydular. Mən Xocalı faciəsinin şahidi oldum, yüz­lərlə qadın, uşaq və qocaların meyitlərini gördüm. Vertolyotdan on­ları çəkdim, lakin ermənilər bizim vertolyotu atəşə tutduq­ların­dan çəkilişi axıra çatdıra bilmədim.

“İzvestisiya” qəzetinin müxbiri V.Belıx Ağdamda gördüklə­rini qələmə alır. Onun yazdıqlarından belə aydın olur ki, ermənilər həm ölülərin meyitlərini pis günə qoyurmuş, həm də əsir apardıqları azərbaycanlıları işgəncələrlə öldürürlərmiş. Hətta onların bir çox bir çox orqanlarını kəsir, doğrayırlarmış. V.Belıx gördüklərini qələmə alırdı. O yazırdı ki, Ağdama tez-tez canlı, diri ermənilərlə dəyişdiri­lən azərbaycanlıların meyitlərini gətirirdilər. Gecələr bu meyitlərdə­ki dəhşətləri görmək olmurdu: ...çıxarılmış gözlər, kəsilmiş qulaqlar, bədənindən ayrılmış başlar, soyulmuş tüklü baş dəriləri və s. və i.a.

Bir neçə meyiti kəndirlə bir-birinə bağlayıb zirehli texnikanın yedəyində uzun müddət sürümüşdülər. Buradakı dəhşətlərin həd­di-hüdudu yoxdu.

Bunlar da “İzvestiya” qəzetinin müxbiri V.Belıxın yaddaşın­da qalmış Xocalı soyqırımından səhifələrdir!

2010-cu ildə Kiyev şəhərində Milli kitabxanada işləyirdim. Bir gün dedilər ki, Azərbaycanın Ukraynadakı səfirliyi Xocalı soy­qırımının anım gününü keçirir. Mən də getdim. “Opera” meh­manxanasının kiçik bir zalında keçirildi bu anım günü. Zalda uzağı 20 adam olardı. Onlardan da yalnız 3 nəfəri ukraynalı idi. Biri Ukrayna Ali Radasının deputatı, biri Xocalı soyqırımını gözlərilə görüb Ukrayna mətbuatında işıqlandırmış jurnalist qadın, biri də cavan aspirant idi. Ali Radanın deputatı Azərbaycanı ürəkdən sev­diyini vurğuladı və bizim ona qarşı soyuqluğumuzdan gileyləndi.

Jurnalist qadın bildirdi ki, mən Xocalıya ilk gedən journalist­lərdən biriyəm. Xocalı soyqırımının bütün dəhşətlərini gözlərimlə gördüm, hisslərimlə yaşadım, lentə aldım, Ukraynada yaydım. O danışırdı ki, mən Ukraynalıyam, Böyük Vətən müharibəsi haq­qında onu görmüş yaşlı adamlarla çox söhbətlər etmişəm. Sözsüz ki, Ukrayna torpağında çox ağır müharibə gedib. Lakin onu gö­rənlərin dilindən mən heç vaxt Xocalıda gördüklərimə bənzər bir şey eşitmədim. Xocalıda qadınlar, qocalar, uşaqlar vəhşicəsinə gül­lə­lənmiş, işgəncələrlə qətlə yetirilmişdilər. Əksər meyitlərdə təhqir və işgəncələr aydın görünürdü.

Ukraynalı jurnalist qadın da bizim ona qarşı laqeyidliyi­mizdən çox gileyləndi. Ancaq Xocalı soyqırımının dəhşətləri bu gün də onun yaddaşında yaşayır.

Xocalı soyqırımını ermənilər törətdilər. Rusların havadarlığı ilə. Bu soyqırımın ilk şahidləri də ermənilər idi. Başqalarından fərqli olaraq ermənilər Xocalı soyqırımını özlərinin hünəri və qəhrəmanlığı sayırdılar. Qadınları, uşaqları, qocaları, əliyalın dinc əhalini min bir işgəncələrlə, əzab-əziyyətlə qətlə yetirmək ermə­nilər üçün doğurdan da qəhrəmanlıq idi və onlar özlərinin törət­dikləri bu vəhşilik səhnələrinə baxıb öyünürdülər. Zori Bala­yan da bu “qəhrəmanlığı” görəndə ürəyi soyumadığına görə, öz hünə­rini göstərmək qərarına gəlmişdi. Onun özü yazırdı:

- Biz Xaçaturla tutulmuş evlərdən birinə girdikdə gördük ki, əsgərlərimiz 13 yaşlı türkü pəncərəyə mıxlayıblar. Uşaq qışqır­ma­sın deyə Xaçatur anasının döşlərini kəsib onun ağzına soxdu. Sonra mən onun qarnının, başının və sinəsinin dərisini soydum.

Mən saata baxdım. 7 dəqiqədən sonra uşaq qanaxmadan öldü. İlk peşəm həkim olduğuna görə mən humanistəm. Mən bu uşağın dərisini soyduğuma görə, özümü xoşbəxt saymadım.

Sonra Xaçatur öldürdüyümüz uşağın meyitini 7 şaqqa eləyib onunla eyni kökdən olan itin qabağına atdı. Gecə biz daha üç türk uşağını eynilə bu cür qətlə yetirdik.

Xocalı soyqırımı Zori Balayanın yaddaşında belə qalıb. Bu sözlər onun 1996-cı ildə çıxmış “Ruhumuzun oyanışı” adlı ki­tabından götürülüb. Zori Balayan utanmadan, çəkinmədən Xocalı soyqırımında şəxsən özünün törətdiyi insanlığa sığışmayan bu dəhşətli cinayəti bir hünər kimi qələmə verib, onu etiraf etmişdir.

Bu cür etiraflardan birinin də müəllifi Ermənistanın prezi­denti Serj Sarkisyan olmuşdur. O da açıq-aşkar, böyük bir qürurla demişdir: “Azərbaycanlılar fikirləşirdilər ki, biz dinc əhalini qır­mayacayıq. Lakin biz Xocalıda sübut elədik ki, buna qadirik”.

Həm Zori Balayanın, həm də Serj Sarkisyanın Xocalı haqqın­da söylədikləri bu fikirlər bütün dünya ictimayətinə bəllidir. Bunlar ermənilərin Xocalıda təkcə soyqırımı törətdiklərini yox, həm də bu soyqırımı görünməmiş qəddarlıqla, vəhşiliklə, ən ağır, yolverilməyən işgəncələrlə həyata keçirdiklərini sübut etmək üçün kifayətdir.Belə faktlar yetərincə çoxdur. Onların sayını bu gün istənilən qədər artırmaq olar.

Mən Xocalı soyqırımını törədənlərin və onun şahidlərinin ifadələrini aldım. İstintaq materiallarından aydın olur ki, ermə­nilər həqiqətən Xocalıda Azərbaycan türklərinə qarşı dəhşətli soyqırımı törətmişlər. bir kən xəritədən silinmişdir.

İndi söz Azərbaycan Respublikası Baş Prakrorluğunundur.


Khojaly Genocide In The Eyes And Words Of Eyewitnesses

Summary

Khojaly genocide happened. Those who witnessed it first were Khojaly people. How was the Khojaly genocide written in the memory of Khojaly’s survived people?

How journalists from abroad saw and remembered the Khojaly genocide?

How was the Khojaly genocide in memory of Russian officers and soldiers of the 366th Infantry Regiment, participating in the creation of the Khojaly genocide shoulder to shoulder with the Armenians?

This article gives details of all of these events.

Keywords: Khojaly, genocide, Turk, Armenians, memory
Ходжалинский геносид в глазах и словах очевидцев

Резюме

Творился Ходжалинский геноцид. Его первыми очевидцами были сами ходжалинцы. Как остался Ходжалинский геноцид в памяти ходжалинцев?

Журналисты из за рубежа как видели и как вспоминали Ходжалинский геносид?

Как остался Ходжалинский геноцид в памяти русских офицеров и солдат 366-го стрелкового полка, участвующего в творении Ходжалинского геноцида плеч к плечу с армянами?



В данной статье подробно рассказывается всех об этих событий.

Ключевые слова: Ходжалы, геноцид, тюрк, армян, память
Kamal ÇİÇƏK
Sayın Başkan!

Hepinize öncelikle bana bu fırsatı verdiğiniz için çok te­şekkür ediyorum. On beş yıla yakın bir süredir Ermeni mesele­siyle uğraşı­yorum. 2002’de başladım, o zamandan bu zamana kadar, özellikle de Amerika ve İngiltere arşiv belgeleri üzerinde çalışıyorum. Bu bel­­geleri hem okumaya, hem yaymaya, hem de İngilizce neşriyat yapa­rak dünyaya duyurmaya çalışıyoruz. Çünkü biz bu belgeler hakkında aramızda ne kadar konuşursak konuşalım, önemli tabii ki, hani kendi kamuoyumuzun, halkımızın şuur kazanması için, amma aynı zaman­da davamızın dış dünyaya anlatmak için İngilizce neş­ri­yat yap­mam lazım. Buna önemli bir şekilde gayret ediyorum. Tür­ki­ye’de de, Azerbaycan’da da bu meseleyle ilgili son zamanlarda çok güzel kitap­lar neşr edilmeye başlandı. Onun içinde hem yazar­lara min­netdarız, hem de bu eserlerin basılmasına vesile olanlara minnet­darız. Mesela, Azerbaycan’ın son yıllarda bu alanda yetiş­tir­diği en önemli mütehassıslardan bir tanesi Musa Gasımlı. Özellikle Türki­ye’de Rusiya arşivleri ve Gürcistan arşivleri pek bilinmiyor. Özbe­kistan arşivleri, hem Kazakistan’da varsa arşivler heç bilin­miyor. Onun için biz, bir tane getirdim, Musa Gasımlı’nın “Kaf­kas­larda Ermeni Sorunu” kitabını ben kendim edite etdim ve ya­yın­ladık. Türkiye’de belki de Rusya ve Gürcistan arşivleri üzerine ya­pılmış en kapsamlı çalışmalardan bir tanesi oldu. Şimdi mümkün olduğu kadar bu dava­yı savunmaya ve yaymaya çalışıyoruz. Bili­yor­sunuz, belki okuyorsu­nuzdur yazılarımı, her hafta Bugün gaze­tesinde köşe yazısı yazıyo­rum ve bu hafta da Hocalı’yı yazdım, bu­nu da duyur­maya çalışıyo­rum. Şimdi bunları niçin yapıyoruz. Şim­di Ermeni iddialarının aşama aşama nasıl şekillendiğini anla­taca­ğım. Biz bu aşamaları bilmemiz lazım ki, ancak bu aşamaları bilir­sek Ermenilere mukavimet edebi­liriz. Nasıl başardılar kendi yalan­larını dünyaya kabul ettirmeyi, san­ki bilimsel bir faaliyet ya­pı­yor­muş gibi yaptılar. Bir davaları vardı tabi ki. Osmanlı İmpara­torlu­ğunun Ermenilerin bulunduğu topraklar­da bir Ermenistan yaratmak. Ama bu yaratmak istedikleri topraklarda daha çok Müs­lü­man, Türk­ler vardı. Biliyor­sunuz Osmanlılar zama­nında bu Azer­­baycan, Kars, Erzurum, Iğdır halkına İngilizler özel­likle, “Ta­tar” diyorlar ve Türk anlamında kul­la­nıyorlar. Hani bu şe­kil­de bi­raz farklı ifade ediyorlar. Biz “Tatar” de­yince başka bir şey anlı­yoruz Türkiye Türk­çe­si’nde. Ama İngiliz­ce’de Tatar veya Tartar ola­rak ifade ediliyor. Şimdi Ermeniler propa­gandalarını bütün dünya­ya duyurmak için önce kendi propaganda bürolarını kurdular. O kadar başarılı oldular ki, mesela Birinci Dünya Savaşından önce bi­liyorsunuz Erzurum’da kongre düzenlediler Ermeniler. Bu kon­grede Birinci Dünya Savaşın­da ne yapacaklarına karar verdiler. Ya­pacakları şey buydu. Özel­likle de bir ay sonra Tif­lis’te topladıkları Dünya Ermeni Kongre­sin­de Osmanlı Imparator­luğuna karşı Rus­ya’yla beraber savaşmak ka­rarı aldılar. Ama bir bakıyorsunuz he­men bu kararı alıyorlar ve bu kararı gizlemek için, dünyaya Erme­nilerin haklı olduğunu anlatmak için, yalanlarını kabul ettirmek için bir neşriyat başlatıyorlar. Bu neşriyat Avrupalı misyonerler tarafından da destekleniyor ve mis­yo­nerler Ermenilere çok büyük ölçüde yardım ediyorlar. Çünki bi­rinci dünya savaşı başladığı zaman Osmanlı imparatorluğunda iki min beş yüz tane mis­yoner vardı. Bunların büyük bir kısmı Ame­rika’nın protestan­larıydı. Ermenilerin iki tane önemli pro­paganda merkezi vardı. Bir tanesi Romanya’nın başkenti, bir tane­si de Sofiya’da. Bun­lar sanki Osmanlı Imparatorluğunda yaşayan bu misyonerler Ermenilere yapılanları anlatıyorlarmış ve Avrupa’ya mektub yazı­yorlarmış ki, bütün bu misyonerlerin Anado­lu’daki faa­liyyeti derle­diklerinin aslında çoğu yalandı. İddia ettik­leri bilgileri Sofya üze­rinden İngiltere’ye gönderdiler. İngiltere’den de bular Ameri­ka’ya gitti. Büyük bir neşriyat oluştu. Birinci Dün­ya Savaşı başla­dığı zaman İngiltere`nin başkentinde profosörlerden ve şar­ki­yatçılardan oluşan bir propaganda bürosu kurdular. Bu propa­gan­da bürosunun ismi Wellington House idi. Burada önem­li bir kitap neşrettiler, yayınladılar. Bu “Birinci Dünya Savaşında Er­me­nilere Yapı­lan Muameleler” adıyla yayımlandı. Burada ismi açık­lanmayan kişi­ler, Türklerin Ermenilere yapdıkları mezalimi anlat­dılar. Ama bak­dığınız zaman bunların hepsi mavi kitab deyilen bu kitabda hikâ­yelerin hepsi Ermeni Bükreş Sofya propaganda büro­sunda uydu­rulmuş şeylerdi. Bunları Anadolu’yla bağlantısı çok az­dı. Ama bunların hepsini Bükreş ve Sofya propagandaları, İngiltere, sonra Amerika’ya sanki Anadolu’da yerleşmiş olan misyonerlerin ve gazetecilerin raporları gibi yazdılar. Bunu İngilizce de yaptıkları için çok etkili oldu. Bundan önce şunu ifade etmem lazım, o kadar bilinçli bir propaganda yürütüyorlardı ki, mesela, hepimiz Erme­nilerin tehcirinin ne zaman olduğunu biliyoruz, yirmi yeddi Mayıs, 1915 tarihinde. Ama Ermeniler dünyaya ilk bildirilerini ne zaman yayımladılar, yani Türkler bize mezalim yapıyor, Türkler bizi sür­gün ediyor, Anadolu’dan çıkarıyorlar diye, ne zaman propaganda yaptılar 1915 yılının şubat ayı. Yani tehcir başlamadan beş altı ay önce buna başlamışlar. Yine mesela, Ermeniler şöyle bir şey yaptı­lar, 1915 yılının nisan ayında Van şehrinde isyan ettiler. Osmanlı karnizonu yok, kaleden kuşattılar, yaklaşık kırk gün süren bir aradan sonra, kuşatmadan sonra Van şehrini ele geçirdiler. Van şeh­rinin etrafındaki bütün Müslümanları katlettiler. Bu dehşet bir şey­di. Fakat bunu unutturmak için dünya bu katliamı bilmesin diye dört gün sonra, yani, Van’ı Ruslara teslim ettikten dört gün sonra bütün dünyaya, İngiltere, Fransa, Rusya adıyla, Havas Ajansı deyi­len bir ajans var, Havas Ajansının adıyla, bir bildirim yayım­la­dılar. Ve dediler ki, Osmanlılar, Türkler Ermenilere mezalim yapı­yor, bu­nu durdurmadı­kı­ları takdirde, kendilerinin savaş mahkeme­sinde yar­gılanacaklarını duyurmak istediler. Bir tarafta Van şeh­rini kuşat­mışlar, almışlar, orada Rusya’ya teslim etmişler, Ruslar kendilerine bir geçici Ermenistan kurmuş ve üstelik de geçici Ermenistan huku­metinin başına Aran Manukyan adlı bir Karabağlı Ermeniyi getir­mişler. Yani, düşünün Osmanlı Ermenileri isyan edi­yor­lar, ama Van Ermenileri geçib Ruslara teslim edilince, Ruslar Van’da kurdukları geçici hukumetin başına Osmanlı Ermenisini getirmiyorlar, bir ta­ne Karabağ Ermenisi tayin ediyorlar. Bu Kara­bağlı Ermeni Manuk­yan 1904 yılında Rusya tarafından, Çar tara­fın­dan Osmanlı’ya gön­derilmiş tam on bir yıl Ermenileri eğitmiş, donatmış, teşkilat­lan­dırmış bir adam. Biz bunların çoğunu bilmi­yoruz. Eğer biz bu ki­şileri birebir çalışmazsak bu meseleyi dün­yaya anlatamayız. Erme­nilerin uydurduğu yalan soykırım Birinci Dünya Savaşında dünyaya duyurulur. Ama duyurulan tek bir kitap mavi kitab. Mavi kitap bir propaganda kitabı biliyoruz. Çünkü bunun gibi bir sürü otuz beş, kırk tane kitab yazılmış İngiltere ta­ra­fından. Düşmanlarını kötüle­mek için. Bunların hepsi biliyorsunuz rafa kaldı. Almanların Belçi­kalara soykırım yaptığını iddia eden mavi kitab daha vardı. O kitab­tan dolayı İngiltere 1925 yılında Al­manya’dan özür diledi, dedi ki, bu kitab yalandı. Ama Osmanlılar aleyhine yazmış olduğu kitabı hiç bir zaman böyle bir red etmedi. Bu böyle onunçun karşımızda duruyor. Şimdi ikinci aşamaya geçti Ermeniler, bu yalanlarını an­latmak için. Bu da siyasi sebepten oldu. 1918`de savaş bitti, Kaf­kasya’da bir güç mücadelesi başladı. Kafkasya’da üç tane güçlü halk vardı. Azerbaycanlılar, Gürcüler ve Ermeniler. Bunların üçü de devlet kuracaktı ve bir güç müca­delesine başladılar. O sırada kim da­ha çok haklılığını iddia ederse, ispatlarsa, o uluslararası camiada, komitede sesini duyuracak. Çün­kü 1919 yılında Paris’te bir Paris Barış Konferansı toplanıyor. Bu Paris Barış Konferansında çok entere­san bir şey oluyor, o da şu, Ermeniler delegasyon yapıyorlar, hatta iki tane. Fakat zaferi elde eden ülkeler, yanı, İngiltere, Fransa, Rus­ya, İtalya, Yunanistan Er­menileri kaale almıyorlar. Ermenileri Os­man­lı devletine karşı sa­vaş­ta kullandılar ama kale almıyorlar. Er­meniler bizi de kaale alın, biz Osmanlı devletine karşı savaşta sa­vaş­tık. Biz bu zafar tarafda masada yer almak istiyoruz diye haklı­lıklarını göstermek için iki tane delegasyon yolladılar. Fakat bu delegasyon Nubar paşaydı bir tanesi delekasyonun baş­kanı haklı olduklarını, yanı Ermeni davasını anlatmaları gereki­yor­du. Tabi ki, davayı üretenler İngilizler olduğu için biliyorlar, inan­mıyorlar onlara. Onun için onlar Amerika’dan yardım istediler. De­diler ki, bizim Fransa’da, Paris`te haklılığımızı anlatmak için se­nede ihtiyacımız var. Çünki bu senedler yetersiz, kimse bu mavi ki­taba inanmıyor, o bir propaganda kitabı. Ne yapalım dediler üç tane propaganda malzemesi kurdular, bunu şununçun anlatıyorum yani, siz Kara­bağ’da yapılanları nasıl anlatabilirsiniz, yol göstermek için diyo­rum, dediler ki, dünyada şu anda 1919 yılı itibarıyla en çok etkili olan kimdir? Protestan kilisesi. Protestan kilisesi savaşı kazan­mış. Katolik kilisesi savaşı kaybetti. Katolikler kim, Avusturya, Ma­ca­ristan Imparatorluğu, o iflas etmiş. Kimle biz dünyanın nab­zını tutabiliriz? Protestanla. Protestan bir papaz olan Lepsius Yo­hannes diye bir Alman papazına “Deutchland um Armenium” diye bir kitab yazdırdılar. Yine Türkler hakkında yalanlarla dolu, Türk­lerin Birinci Dünya Savaşında Ermenilere yaptıkları katliamları an­latan bir eser. Bunu masaya koydular. Şimdi şöyle düşünebilirsiniz, 1912 yılından beri Osmanlı topraklarına gelmiş gitmiş bir sürü mal­zeme toplamış, hiç bir şey yapmamış, oturmuş, ta 1918`in sonu, 1919`un başı ge­ldiğinde durmuş kitab yazıyor. Niye yazıyor? İstek üzerine yazıyor. Ermenilerin isteği üzerine yazıyor. Sırf kendi da­va­larını dünyaya anlatmak için. Bu kitabın maalesef Türkçede bile doğ­ru dürüst baskısı yok. İkinci önemli baskı olur bu. Propagan­dalarını anlatmak için bas­kı olur bu. Amerikan kamuoyuna da bir sened vermeleri lazım. Dediler ki Morgenthau’ya, - o zaman, Birinci Dünya Savaşı sırasında 1916`ya kadar büyükelçiydi - dediler ki, sen ne gör­dün yaz. O da işim var, gücüm var ben bu işlerle uğraşa­mam, dedi. Duy­duğum, topladı­ğım şeyleri iki tane ermeni sekreteri bul­du, o sekre­tere verdi, onlar da kendilerini gizleyerek bir kitap yaz­dılar. Şimdi bu kitap Paris`te barış görüşmelerine yetişti, masaya kondu, dediler ki, gördünüz mü? Bir tane alman papası neler oldu­ğunu yazıyor, iki, Amerika’nın böyük elçisi neler olduğunu anlatı­yor. Kimse demedi ki, o tarihde Paris de çünki bizim Osmanlıların lobisi yokdu, Azer­bay­canlıların dış lobisi yok orda , bunlar öyle diyil şöyle diyecek ada­mımız yok. Demek hiç kimse o zaman sor­ma­dı ki, ya kardeşim o zamanki büyük elçi orijinal raporlar gön­der­di, niye orijinal raporları Masaya getirmi­yor­sunuz da, ayrıca bir hi­kaye kitabı yazıyorsunuz. Çünki Morgen­thau’nun Hikayesi’nde bel­geler, senedler sözde Os­man­lı impara­torluğunda elçiyken Mor­genthau’nun ulkesine gönder­di belgeleri, ama diyil, böyle bir şey yok. Çünki biz çok çalışdık Konqre kütb­hanesinde, Konqre kütb­hanesinde orijinal diplomatik yazışmalar var. Onlar bu kitabda anal­tılanlarla alakası yok, her şeyi uydurmuş­lar. Mesela, bir tane örnek veriyim size, orijinal rapora bakıyor­su­nuz guya ki, Merzifon Amas­ya’dan tehcir edilen Erme­niler Sivas üzerinden Malatya’ya sevk edildiler. Sivas da işde Ame­rikan mis­yonerleri vardı, bu tehcir edi­len Ermenilerle karşılaşdı di­yo­r oriji­nalde Ama Morgenthau’nun hikayesini açıyorsanız, orda bu belge şöyle diyor, Merzifon’dan Sivas’a gönderilen ve istikamatları Malatya’ya olan Ermenileri kar­şılaşdı diyor ya orijinalde, burda karşılaşdı dimiyor, ölüleriyle kar­şılaştı diyor. Yanı öldürmüşler Si­vas da orda gördüm diyor. Biz o zaman ne yapmamız lazım. Maa­lesef elli beş tane kinofilim. Elli beş tane kinofilmde Morgen­thau’­nun hatıralarını tek-tek alıb bu er­meni sekreterinin Morgenthau’­nun kitablarına yazdıklarıyla muka­yisa etmemiz lazım. Etdik mi? Hayır. Üçüncüsü Ermeniler dediler ki, Amerika’nın kamuoyu bu diplomat­ların yazdıqlarına ikna ol­maz. Ya nə yapmak lazım? Madem Os­manlı imparatorluğunda sa­vaş sırasında misyonerler vardı Protestan misyonerler bunlara mü­racaat edelim onlar da yazsınlar Paris’teki görüşmələrdə senat ola­raq sunalım. O zaman 1919-da bu misyoner­ler yeniden örgütlən­miş­lər, isimlerini Yaxın Doğu Cemiyeti (Near East Relief) olarak de­yişmişlerdi. Onların ba­şında Barton deye bir sekreter vardı, genel sekreter. Barton bü­tün misyonerlere mektub yazdı. Dedi ki Paris’te davam eden barış görüşmelerinde Ermeni­le­rin davasını destekle­mek için senede ih­tiyacımız var. Herkes Os­man­lı imparatorluğunda Osmanlı Türkle­rin Ermenilere neler yaptı­ğını getsin noter huzurun­da anlatsın bize göndersin dedi. Amma baxın burda dikkatınızı bir şeye çekmek istiyorum. Genel sekreter Barton nə diyor misyonerle­re? Herkes gitsin Türklerin Ermenilere yaptığı mezalimi anlatsın diyor. Onlar da gidib biraz Hristiyan ol­dukları biraz ermeni dava­sı­nı destekle­dik­leri için anlatıyorlar. Şimdi bu insanlar. Ermenilere yapılan kötü şeyleri anlatıyorlar, çünki, kendilerinden kötü şeyler anlatmaları isteniyor, hiç kimse iyi bir şey anlatmıyor. Ama bun­la­rın hepsi tek taraflı hikaye kimi. Ve her kes Paris de Ermeniler için üzülmüyü, vah-vah çekmeye ve ermeni da­va­sını desteklemeye baş­lı­yor. Ama bütün bunların yalan olduğunu bilen iki kişi var., birisi amiral Bris­tol, diğeri de İngiltere devleti. İngiltere devleti hər şeyin far­kın­da, kendileri töretmiş zaten belgeleri mavi kitab adıyla. Onlar inanmı­yorlar Ermeniler biz sizinle 140 bin asker topladık, hatta bazıları 220 bin diyor, 220 bin asker topladık, Osmanlı devletine karşı savaştık O zaman bizim de masada muzaf­far devlet kimi out­rub anlaşmaya imza atmamız lazımdı. İngiltere bunları redd ediyor, kabul etmiyor. Hayır öyle bir şey yok. Ama yine ermeneiuler vaz­geçmiyorlar, sened toplamaya devam ediyorlar bu SENED TOP­LAMA İŞİNE Amiral Bristol isyan etdi. Amiral Bristol şöyle tanı­tayım size 1919 dan 1926 yılına kadar İstanbul’da kalmış bir hay komişn, hanı yüksek komiserdi, o zaman elçilik yoktu. 1917 de sa­vaş ilan edilince elçilik gitdi, onun yerine yüksek komisser geldi. Bu yüksek komiser her gün hatıralarını yazıyor. Bu Amiral Bris­tol’un da hatıraları henüz Türkçeye de tercüme edilmedi, Azerbay­can Türkçesine de tercüme edilmedi, bunlar bekliyor, tercü­me et­me­miz lazım. Neden önemli? Şimdi esas meseleye gelecem, bu Ami­ral Bristol çok dürüst bir adam. Amerika’ya ve Paris’e mek­tub­lar yazıyor, diyor ki bu Ermenilerin kendilerine yaptırıldıkları iddia ettikleri kırım büyük bir kısmı apartılı. ekzeqreyşn,, bunlara inan­mayın, bunlar ən az Türkler kadar Türklere diyor mezalim yap­mış­lar katliam yapmışlardır diyor. Amiral Bristol, mesela Azer­bay­can’­da yayımlanmş kitaplara bakdım bən gəlməmişdən öncə, hənuz siz bunları kullanmamışsınız. Sizin yayımlamış olduğunuz kitaplar­da bunlar yok. Amiral Bristol Erzurum, Kars, Nahçıvan, Karabağ civa­rında Ermenilerin 19916-de yapmış olduğu katliam­ları rapor ediyor. Biz bu raporda o kadar çarpıcı iddia var ki, mə­səla diyor ki, hani, başda da söylədim ya, Amerikalılar ingilisler de azərbaycan­lılara tatar diyorlar. Diyor ki, bu ermeniler Nahçıvanda ve civarında yaşayan tatarların tavuklarına kadar öldürüblər diyor. Bu belgede yazıyor. Bu belgeyi ben Bilimler Akademisinin daha önce yapmış olduğu bir toplantıda göstermişdim. Belgeyi türk tarih kurumunun veb sayfasına girerseniz görürsünüz. Ben oraya boltla yaptım onu, vurguladım da. Orda diyor bu Ermeniler o kadar çok Müslümanı katl ettiler hiç bir müslümanı sağ bıraxmadılar. Bunla­rın tavuklarını bile öldürdülər. Ondan sonra Bristol bunları yazma­ya başlayınca Ermeniler şaşırıyorlar. Diyorlar ki bu Bristol yalan yazıyor, Türk dostu. Tatarlara yaptığı katliamı anlatdığına görə ona türk dostu diyorlar. O da kendisini savunmak için ben Türk dostu diyilim di­yor, ben ABD-nin buradakı yüksek komisseriyim diyor. Ama bu coğ­rafiyada yaşananları Amerika toplumunun doğru bilmesi için yazıyorum. Bunların söyləntileri abartılıdır, yalandır, kendilerine devlet kurmak için, kendi yalanlarına dünyaya ikna etmek için yalan söylüyorlar diyor. Onun için bu mektupları ben yayınladım, Türk tarih kurumunun veb sayfasına koydum. Türkçe olarak ve in­gilisce olarak. Ikisini de bula bilisiniz. Diyor ki Amiral Bristol ABD də Türklerin Ermenileri katl etmesinin yayqınlık ka­zan­ması, duyu­ru­lması şaşırtıyor beni. Yanı bu yalanlar karşısında ben anlatayım di­yor. Çünki bu bir yalandır diyor. Diğer bir şey, Amiral Bristol Kars­ta Ermenilerin yapmış olduğu mezalimi anlatırken diyor ki Erme­niler Kars kentinde Ermeniler 6 bin tatarı boğazladılar diyor. Bili­yor­muyuz bunları, Azerbaycanda? Çok önəmli şeyler. Korkunç er­meni katliamları diyor yetmiyormuş kimi, Bristol’un sözleri, Er­zu­rum Sarıkamış, Kars ve Nahçıvanın küçük kazaları diyor, bura­larda bütün Müslümanların malını, mül­künü, bütün varını soydular, talan etdiler. Ve iki kişiden bahs edi­yor. Aslında 3 kişiden bahs edi­yor. Andranik, Keri ve Pastırma­cı­yan, Karekin Pastırmacıyan. Ka­re­kin Pastırma­cıyan’ın bir eseri var. “Why Armenia Should Be Free”. As­lında Pastırmacıyan kendi ağzından Erzurum’da Karsta, Nahcıvanda yapılan katliamlardan bahs ediyor ama övülerek anal­tıyor bunları. Diğer bir şey Andranik Çelebiyan. Andranik’in hatıra­ları yayımlan­dı. O da Azərbaycan türkcesinde yok henüz. İngiliz­ce­dir. Onu da mut­laka çevirin. Şimdi bu anlattıklarımdan çıkartılacak şey şudur, sonuç şudur. Gör­düğünüz kibi Ermeniler kendi dava­larını, kendi­lerine yapılanları dünyaya kabul ettirmek için bir dizi yalan uydur­dular, fakat bu yalanları misyonerler yazıyormuşlar kibi, qazeete­ciler yazıyormuş kibi, bilim adamları yazıyormuş kibi anlattılar. Biz qazetecilerin, misyonerlerin, bilim adamlarının hika­yələini, Er­meni­lerle bağlantı­larını ortaya koymazsak və ən son ola­rak da şunu şöy­leyim, Karabağ’da yaşanan mezalimin yaşayanların di­lin­den dinle­yib, teyplere kayd edib, deşifre edib ingilisce dünyaya yayımlamaz­sak bu davayı heç bir şekilde anlatamayız. Onun için dik­katınızı bu hususlara çekmek istedim. Dinlediyiniz için çok teşekkür ederim.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   19


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə