Stephen King Ateş Yolu Kitaplar, uygarlığa yol gösteren ışıklardır




Yüklə 1.06 Mb.
səhifə1/21
tarix27.04.2016
ölçüsü1.06 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   21
Stephen King - Ateş Yolu

Kitaplar, uygarlığa yol gösteren ışıklardır.

UYARI:
www.kitapsevenler.com
Kitap sevenlerin yeni buluşma noktasından herkese merhabalar...

Cehaletin yenildiği, sevginin, iyiliğin ve bilginin paylaşıldığı yer olarak gördüğümüz sitemizdeki

tüm e-kitaplar, 5846 Sayılı Kanun'un ilgili maddesine

istinaden, engellilerin faydalanabilmeleri amacıyla

ekran okuyucu, ses sentezleyici program, konuşan "Braille Not Speak", kabartma ekran

vebenzeri yardımcı araçlara, uyumluolacak şekilde, "TXT","DOC" ve "HTML" gibi formatlarda, tarayıcı ve OCR (optik

karakter tanıma) yazılımı kullanılarak, sadece görmeengelliler için, hazırlanmaktadır. Tümüyle ücretsiz olan sitemizdeki

e-kitaplar, "Engelli-engelsiz elele"düşüncesiyle, hiçbir ticari amaç gözetilmeksizin, tamamen gönüllülük

esasına dayalı olarak, engelli-engelsiz Yardımsever arkadaşlarımızın yoğun emeği sayesinde, görme engelli kitap sevenlerin

istifadesine sunulmaktadır. Bu e-kitaplar hiçbirşekilde ticari amaçla veya kanuna aykırı olarak kullanılamaz, kullandırılamaz.

Aksi kullanımdan doğabilecek tümyasalsorumluluklar kullanana aittir. Sitemizin amacı asla eser sahiplerine zarar vermek değildir.

www.kitapsevenler.com

web sitesinin amacıgörme engellilerin kitap okuma hak ve özgürlüğünü yüceltmek

ve kitap okuma alışkanlığını pekiştirmektir.

Ben de bir görme engelli olarak kitap okumayı seviyorum. Sevginin olduğu gibi, bilginin de paylaşıldıkça

pekişeceğine inanıyorum.Tüm kitap dostlarına, görme engellilerin kitap okuyabilmeleri için gösterdikleri çabalardan ve

yaptıkları katkılardan ötürü teşekkür ediyorum.

Bilgi paylaşmakla çoğalır.

Yaşar MUTLU
İLGİLİ KANUN:

5846 Sayılı Kanun'un "altıncı Bölüm-Çeşitli Hükümler" bölümünde yeralan "EK MADDE 11" : "ders

kitapları dahil, alenileşmiş veya yayımlanmış yazılı ilim ve edebiyat eserlerinin engelliler için üretilmiş bir nüshası yoksa

hiçbir ticarî amaçgüdülmeksizin bir engellinin kullanımı için kendisi veya üçüncü bir kişi tek nüsha olarak

ya da engellilere yönelik hizmet veren eğitim kurumu, vakıf veya dernek gibi

kuruluşlar tarafından ihtiyaç kadar kaset, CD, braill alfabesi ve benzeri formatlarda çoğaltılması veya ödünç verilmesi

bu Kanunda öngörülen izinler alınmadan gerçekleştirilebilir."Bu nüshalar hiçbir

şekilde satılamaz, ticarete konu edilemez ve amacı dışında kullanılamaz ve kullandırılamaz.

Ayrıca bu nüshalar üzerinde hak sahipleri ile ilgili bilgilerin

bulundurulması ve çoğaltım amacının belirtilmesi zorunludur."


bu e-kitap Görme engelliler için düzenlenmiştir.

Kitap taramak gerçekten incelik ve beceri isteyen, zahmet verici bir iştir. Ne mutlu ki, bir görme

engellinin, düzgün taranmış ve hazırlanmış bir e-kitabı okuyabilmesinden duyduğu sevinci paylaşabilmek

tüm zahmete değer. Sizler de bu mutluluğu paylaşabilmek için bir kitabınızı tarayıp,

kitapsevenler@gmail.com

Adresine göndermeyi ve bu isimsiz kahramanlara katılmayı düşünebilirsiniz.

Bu Kitaplar size gelene kadar verilen emeğe ve kanunlara saygı göstererek lütfen bu açıklamaları silmeyiniz.

Siz de bir görme engelliye, okuyabileceği formatlarda, bir kitap armağan ediniz...

Teşekkürler.

Ne Mutlu Bilgi için, Bilgece yaşayanlara.

Stephen King - Ateş Yolu

Stephen King - Ateş Yolu


KİTABIN ORİJİNAL ADI: ROADWORK

YAYIN HAKLARI: © STEPHEN KING

KESİM Telif Hakları Ajansı

ALTIN KİTAPLAR YAYINEVİ ve TİCARET A.Ş.

Bu kitabın her türlü yayın hakları

Fikir ve Sanat Eserleri Yasası gereğince

ALTIN KİTAPLAR YAYINEVİ

ve TİCARET A.Ş.'ye aittir.

Bu Kitap www.kitapsevenler.com sitesi için Taranmıştır.

e-posta Adresimiz kitapsevenler@gmail.com

KAPAK

ŞAHİN KARAKOÇ


BASKI

2. BASIM / TEMMUZ 2000 AKDENİZ YAYINCILIK A.Ş.

Matbaacılar Sitesi No: 83 Bağcılar - İSTANBUL

ISBN 975-405-559-9

ALTIN KİTAPLAR YAYINEVİ

Celâl Ferdi Gökçay Sk. Nebioğlu İşhanı Cağaloğlu – İstanbul

Tel: (0212) 513 63 65 - 526 80 12 520 62 46-513 65 18 Faks:(0212)526 80 11

www.altinkitaplar.com

info@altinkitaplar.com.tr.

Stephen King


ATEŞ YOLU


TÜRKÇESİ:

Serap Yönter

Yazarın Yayınevimizden Çıkan Kitapları:

HAYVAN MEZARLIĞI

GÖZ

KUJO


KORKU AĞI

KUŞKU MEVSİMİ

ÇAĞRI

CHRISTINE



MAHŞER

«O»


SİS

TEPKİ


MEDYUM

SADİST


ŞEFFAF

CESET


AZRAİL KOŞUYOR

HAYALETİN GARİP HUYLARI

KARA KULE

HAYATI EMEN KARANLIK

GECE YARISINI 2 GEÇE

GECE YARISINI 4 GEÇE

RUHLAR DÜKKÂNI

HAYALETLER BELDESİ

ÇORAK TOPRAKLAR

OYUN


ÇILGINLIĞIN ÖTESİ

YEŞİL YOL DİZİSİ

BÜYÜCÜ VE CAM KÜRE

KEMİK TORBASI

ÖNSÖZ
Niçin olduğunu bilmiyorum. Sen de bilmiyorsun. Büyük olasılıkla Tanrı da bilmiyor. Bu sadece devlet meselesi, hepsi bu.
-1967'de Vietnam'la ilgili Sokaktaki Adam'la yapılan röportajdan.
Ama Vietnam bitmişti ve yaşam sürüyordu.

1972'nin sıcak bir ağustos öğleden sonrasında, WHLM'nin yayın aracı, Westgate yakınında bulunan 784 nolu otoyolun sonuna park etmişti. Etrafı bayraklarla donatılmış tahta platformun çevresinde telaşla koşuşan küçük bir kalabalık görülüyordu. Bayrak bezleri alelacele yapılan platformun çıplak tahtalarını adeta bir deri gibi sarmıştı. Arkasında uzanan çimenlik tepenin başında otoyolun gişeleri göze çarpıyordu. Gişelerin önünde uzanan boş ve bataklık arazi, şehrin kenar mahallelerinin bulunduğu banliyölere uzanmaktaydı.

Dave Albert adlı genç bir gazeteci, arkadaşlarıyla birlikte temel atma törenine gelecek olan valiyle belediye başkanını beklerken, bir yandan da sokakta dolaşan ciddi ifadeli adamlarla röportaj yapıyordu.

Mikrofonu hafif renkli bir gözlük takmış yaşlıca bir adama doğru uzattı.

Ürkek bakışlarını kameraya diken yaşlı adam, «Evet,» dedi. «Sanırım şehir için bunun önemi çok büyük. Bunun olmasını çok uzun zamandır bekliyordu. Bu... şehir için büyük bir şey.» Yutkundu. Geleceğin temellerinin atıldığı düşüncesiyle hipnotize olmuş gibiydi.

«Müthiş,» diye yumuşak bir sesle ekledi.

«Teşekkürler, efendim. Çok teşekkürler.»

«Ne dersiniz, bu haberi akşam bülteninde yayınlar mı?»

Albert'in yüzünde profesyonellere özgü anlamsız bir gülümseme belirdi. «Ne söylesem yalan olur, efendim. Yayınlanma şansı var tabii.»

Yaşlı adamın gişeleri işaret etmesi üzerine birden konuşmayı kesti. Valinin yaz güneşinde alev alev parlayan kromla kaplı Crysler'i gişeleri dönerek durmuştu. Albert başını geriye atarak parmağıyla işaret etti. Kameramanla birlikte, kolları dirseklerine kadar kıvrılmış, beyaz gömlekli bir adamın yanına yaklaştılar. Adam platformun yanında durmuş karamsar bir ifadeyle etrafına bakmıyordu.

«Burada olanlarla ilgili fikirlerinizi öğrenebilir miyim Bay...»

«Adım Dawes. Hayır, benim için sakıncası yok.» Yumuşak ve tatlı bir ses tonu vardı.

«Hızlanın,» diye kameraman mırıldandı.

Beyaz gömlekli adam değişmeyen yumuşak ses tonuyla konuşmasını sürdürdü. «Ben bunun sadece bir pislik olduğunu düşünüyorum.»

Kameramanın yüzü allak bullak oldu. Sitemli bakışlarını beyaz gömlekli adamdan ayıran Albert, başını eğerek kameramana yayını kesmesi için parmaklarıyla makas işareti yaptı.

Yaşlıca bir adam bu tabloya dehşetle bakmaktaydı. Yukarda, gişelerin yakınına park etmiş Imperial'dan vali dışarı çıktı. Yeşil kravatı güneş ışığında göz alıcı şekilde parladı.

Beyaz gömlekli adam kibarca, «Altı haberlerinde yayınlanacak mı?» diye sordu.

«Sen bir kışkırtıcısın,» diye tersledi Albert. Sonra valiyi yakalamak için yürümeye başladı. Kameraman arkasından onu izlemekteydi. Beyaz gömlekli adam yeşilliklerle kaplı çamurlu yoldan dikkatle yürüyen valiyi seyrediyordu.

Albert bu beyaz gömlekli adama on yedi ay sonra tekrar rastladı. Ama ikisi de birbirlerini daha önceden tanıdıklarını hatırlamadılar bile. Sanki ilk kez görüşüyorlardı.

Birinci Bölüm


HASIM
Dün gece geç vakit yağmur penceremi dövüyordu.

Karanlık odada cama doğru yürüdüm.

Sokak lambasının parlak ışığında

Caddeye bakarken gördüğüm yüzyılın ruhu

Bize tam sınırda durduğumuzu söylüyordu.

Al Steward

20 Kasım 1973
Yaptığı işleri üzerinde fazla düşünmeden sürdürüyordu. En emin yol buydu onun için. Sanki beyninde devreleri kesen bir anahtar vardı ve sağduyusu şu soruyu sorar sormaz devreyi kapatıyordu: Bunu neden yapıyorsun? Beyninin bu kısmı hemen kararıyordu. Hey, Georgie, ışıkları kim söndürdü? Bağırma, ben yaptım. Gariplik kablolarda sanırım. Bir saniye. Devre anahtarını yeniden dene. Işıklar tekrar yanmış ama soru da yok olup gitmişti. Şimdi her şey mükemmeldi. Devam edelim, Freddy... nerede kalmıştık?

Otobüs durağına doğru yürürken tabelayı gördü.


CEPHANE-HARVEY'NİN SİLAH DÜKKÂNI-CEPHANE

Remington Winschester Colt Smith & Wesson

AVCILAR HOŞGELDİNİZ
Gökyüzü grileşmiş ve kar atıştırmaya başlamıştı. Yılın ilk karıydı. Küçük beyaz taneler asfalta değer değmez soda gazı gibi eriyordu. El örgüsü kırmızı bere takmış küçük bir oğlan gördü. Ağzı açık yürürken, diliyle ufak kar tanelerini yakalamaya çalışıyordu. Bunlar hemen erirler, Freddy. Bir an çocukluğu aklına geldi. Ama küçük oğlan başını havaya dikmiş şekilde yürümeye devam etti.

Harvey'nin silah dükkânının önünde tereddütle durdu. Kapının dışında son baskı gazetelerin konduğu bir raf vardı. Gazete manşetine göz attı.

ATEŞKES SÜRÜYOR

Altındaki rafta rengi solmuş bir tabela göze çarpıyordu.

LÜTFEN GAZETENİN PARASINI ÖDE! BU BİR NAMUS MESELESİDİR, ALICI PARASINI ÖDEMELİDİR!

İçersi sıcaktı. Dükkân tek girişliydi ve uzun olmasına rağmen pek geniş sayılmazdı. İçerde kapının sol tarafındaki cam raflarda cephane dolu kutular görülüyordu. 22'lik fişekleri hemen tanıdı. Connecticut'da, genç bir çocukken kendisinin de 22'lik tek atışlı bir tüfeği olmuştu. Bu tüfeği tam üç yıl istemiş, sahibi olarak eline aldığındaysa onunla ne yapabileceğini bilememişti. Bir süre teneke kutulara ateş etmiş, sonunda da mavi bir karga vurmuştu. Hayvan hemen ölmemiş, kendi kanıyla ıslanmış karların üzerinde ağzı bir süre yavaş yavaş açılıp kapanmıştı. Bu olaydan sonra tüfeğini duvardaki yerine kaldırmış ve üç yıl sonra da onu dokuz dolar ve bir kutu dolusu çizgi romana bir çocuğa satmıştı.

Diğer cephaneler gözüne daha az tanıdık gibi geldi. Otuz-otuz, otuz-sıfır-altılıkların yanında adeta küçük bir top mermisini andıran fişekler vardı. Bunlarla ne tür hayvanlar öldürülür, diye düşünmekten kendini alamadı. Kaplan? Yoksa dinazor mu? Yine de silahlar onu büyülemişti sanki. Şekerleme seyreden çocuklar gibi, cam tezgâhların önünde durup kalmıştı.

Dükkânın sahibi mi, yoksa tezgâhtar mı olduğunu anlayamadığı bir adam, yeşil asker parkası ve yeşil pantolon giymiş şişman biriyle konuşuyordu. Başka bir rafın en üstünde sökülmüş duran tabanca hakkında konuşuyorlardı. Şişman adam tabancayı aldı ve başparmağıyla sürgüyü geriye çekti. Şimdi ikisi birlikte yağlanmış fişek yatağından içeri bakıyorlardı. Şişman olan bir şeyler söyleyince dükkân sahibi ya da tezgâhtar gülmeye başladı.

«Otomatikler tutukluluk mu yapar? Bunu baban söylemiş olmalı, Mac. Hadi kabul et.»

«Gırtlağına kadar boka bulanmışsın, Harry.»

Sen de boka bulandın, Fred, diye düşündü. Hem de tam gırtlağına kadar. Bunu çok iyi biliyorsun, değil mi, Fred? Fred bunu bildiğini söyledi.

Sağ taraftaki, tahta kancalara asılmış tüfeklerle dolu cam raf dükkân boyunca uzanmaktaydı. Bir çifteyi kullanabilirdi, ama onun dışındaki her şey ona bir bilmece gibi geliyordu. Yine de bazı insanlar -şu uzaktaki tezgâhın önünde konuşanlar- bu dünyayı kendisinin kolej yıllarında genel muhasebeyi bildiği kadar iyi biliyorlardı.

Dükkânın içine doğru ilerledi ve tabancalarla dolu bir rafı inceledi. Birkaç 22'lik, ahşap saplı bir 38'lik ve havalı tüfekler vardı. Bundan başka, 45'lik ve 44'lük bir Magnum olduğunu sandığı silahlar gördü. Bu «Kirli Harry» filmindeki silahtı. Bir keresinde, Ron Stone ve Vinnie Mason'ın temizleme fabrikasında bu film hakkında konuştuklarını hatırladı. Vinnie'ye göre, bir mil öteden bile insanda koca bir delik açabilecek güçteki bu silahı polislerin taşıma hakkı yoktu.

Şişman adam Mac ve tezgâhtar ya da dükkân sahibi Harry («Kirli Harry» gibi) birlikte silahı yerine koydular.

«O Menschler eline geçince beni ara,» dedi Mac.

«Ararım... ama otomatiklere karşı önyargın çok mantıksız,» dedi Harry. (Harry'nin dükkân sahibi olduğuna karar verdi. Hiçbir tezgâhtar müşterisine bu tür laflar edemezdi.) «Cobra'yı gelecek haftaya kadar mı almak istiyorsun?»

«Çok memnun olurum,» dedi Mac.

«Söz veremem.»

«Bunu asla söyleme... bu şehrin en iyi silah tamircisi sensin ve bunu da bal gibi biliyorsun.»

«Tabii biliyorum.»

Mac silahı rafın üstüne koyarak gitmeye hazırlandı. Yanından geçerken Mac ona çarptı. Önüne bak, Mac. Sonra gülümseyerek kapıya yöneldi. Mac'in koltuğunun altına sıkıştırdığı gazeteden,

ATEŞKES


yazısını okuyabildi.

Harry ona döndü. Hâlâ gülümsemeye ve başını sallamaya devam ediyordu. «Size yardımcı olabilir miyim?»

«Umarım. Ama önce sizi uyarmalıyım, silahlar hakkında hiçbir şeyi bilmem.»

Harry omuz silkti. «Bilmeniz gerekir diye bir kanun mu var? Başka birisi için mi? Noel hediyesi?»

«Evet, tam üstüne bastınız,» dedi iyi bir fırsat yakalamış olduğunu düşünerek. «Kuzenim... adı Nick, için almak istiyorum. Nick Adams. Michigan'da yaşıyor ve silahlara da bayılıyor. Bilirsiniz. Herkes avlanmayı sever, ama onunki bundan farklı bir şey. Yani bir çeşit...»

«Hobi mi?» diye sordu Harry gülümseyerek.

«Evet, çok doğru.» Fetiş üzerine bir şeyler söyleyecekti ki, birden gözü üzerine eskimiş büyük bir etiket yapıştırılmış olan kasaya ilişti.

SİLAHLAR YASAKLANSA-YALNIZCA YASADIŞI KİŞİLER SİLAH SAHİBİ OLUR

Harry'e gülümseyerek, «Çok doğru bildiniz,» dedi.

«Eminim,» dedi Harry. «Sizin bu kuzen...»

«Pekâlâ, bu herkesin yapmaya çalıştığı şeyden çok farklı bir şey. Benim deniz tutkunu olduğumu bildiği için, geçen Noel bana altmış beygir gücünde bir Evinrude motor hediye etti. Kör şeytan, keşke etmeseydi. Motoru bana REA nakliye şirketiyle gönderdi. Oysa ben ona sadece bir avcı ceketi almıştım. Bu kendimi bir çeşit eşek gibi hissetmeme neden oldu.»

Harry büyük bir sempatiyle başını salladı.

«Ve altı hafta önce ondan bir mektup aldım. Sirke bilet almış ufak bir çocuk gibi heyecanlı. Kuzenim ve altı arkadaşı birlikte Meksika'da avlanma yasağı olmayan bölgede bir yere gezi düzenlemişler.»

«Sınırsız avlanma yeri mi?»

«Evet, öyle,» diyerek kıkırdadı. «İstediğin kadar hayvan vuracağın bir yer. Geyik, antilop, ayı, vizon. Her çeşidinden.»

«Burası Baco Rio olmasın?»

«Gerçekten hatırlamıyorum. Sanırım bundan daha uzun bir isim.»

Harry'nin gözlerinde hülyalı bakışlar belirdi. «Biraz önce giden adam, ben ve iki arkadaş birlikte 1965 yılında Baco Rio'ya gittik. Bir zebra vurdum. Müthiş bir şeydi! Onu av odamın duvarına astım. Hiç kuşkusuz hayatımda geçirdiğim en iyi zamandı. Kuzenini kıskanıyorum.»

«Sonra bu konu hakkında karımla konuştum. Benim değişiklik istediğimi anlamıştı. Batı'daki, Mavi Kurdele Temizleme Fabrikasından ayrılıp yeni bir alana yönelmeliydim. Aslında o temizleme fabrikasında çok güzel bir yıl geçirmiştik.»

«Evet, temizleme fabrikasının yerini biliyorum.»

Harry'le sohbeti bütün gün sürdürebileceğini hissetti. Yılın geri kalan kısmındaysa yalanlarla gerçeklerin yavaş yavaş işlenerek parlak ve güzel bir resme benzeyeceğini biliyordu. Dünyanın hızına ayak uyduralım. Gaz kıtlığını, pahalı biftekleri ve sağlam olmayan ateşkesleri defet gitsin. Asla gerçek olmayan kuzenlerle ilgili konuşmaya devam edelim mi, Fred? Devam et, Georgie.

«Bu yıl devlet hastanesinin ve akıl hastanesinin muhasebe işlerini biz aldık. Ayrıca üç yeni otelin de.»

«Franklin Caddesindeki o lüks otel de var mı?»

«Evet.»


«Orada ancak birkaç kez kaldım,» dedi Harry. «Çarşaflar daima çok temizdir. Bir otelde kalırken, çarşafları kimin yıkadığını insan düşünmez bile. Ne komik değil mi?»

«Evet, biz de orada güzel zamanlar geçirdik. Düşündüm de Nick'e bir tüfekle bir tabanca alabilirim. Onun her zaman 44'lük bir Magnum istediğini biliyorum.»

Harry, Magnum'u yerinden indirip dikkatle cam tezgâhın üstüne koydu. Adam onu yavaşça kaldırdı. Ağırlığı hoşuna gitmişti.

Silahı tekrar yerine bıraktı.

«Bunun fişek yatağı...» diye Harry başladı.

Adam elini kaldırdı. Gülerek, «Satmak için hiç uğraşma. Ben bunu aldım bile. Bununla beraber ne kadar mermi almam gerekir?» dedi.

Harry omuz silkti. «On kutu alabilirsiniz, niçin olmasın? Fazlasının bir zararı yok ki. Fiyatı iki yüz seksen dokuz, artı vergi. Ama size ikil yüz seksene vereceğim. Mermiler de bu fiyata dahil. Ne dersin?»

«Çok iyi,» dedi içtenlikle. Sonra da bir şeyler eklemesi gerekiyormuş gibi, «Bu esaslı bir parça,» dedi.

«Baco Rio'da çok işe yarar.»

«Şimdi tüfek...»

«Kuzeninizin tüfekleri ne çeşit?»

Adam olumsuzca omuz silkti. «Üzgünüm, bunu gerçekten bilmiyorum. İki ya da üç çiftesi ve bir de otomatik dediği bir şey var...»

«Remington mu?» diye Harry sordu. Bunu öyle ani sormuştu ki adam bir an korkuya kapıldı; suyun içinde yürürken birden ayağı boşluğa gelmiş gibi olmuştu.

«Sanırım. Yanılıyor da olabilirim.»

«Remington en iyisidir,» dedi Harry. Bir yandan da müşterisini rahatlatmak istercesine başını sallıyordu. «Ne kadarlık bir şey düşünüyorsunuz?»

«Pekâlâ, size dürüst davranacağım. Büyük olasılıkla o motor yeğenime dört yüze patlamıştır. En azından bir beş yüzlük harcamayı düşünürüm. En en fazla altı yüz.»

«Kuzeninizle aranız gerçekten çok iyi galiba, değil mi?»

«Birlikte büyüdük,» dedi içtenlikle. «İstese, sağ kolumu bile seve seve ona feda ederim.»

«Tamam, size bir şey göstereceğim,» diyerek elindeki desteden bir anahtar aldı ve cam dolaplardan birine doğru ilerledi. Taburenin üstüne çıkıp üst raftan kabzası sedef kakmalı, uzun ve ağır bir silah aldı. «Bu düşündüğünüzden biraz daha değerli bir parça, ama harika bir silah,» diyerek ona uzattı.

«Bu nedir?»

«Bu bir dört-altmışlık Weatherbee. Şu an bu dükkânda buna uygun fişek yok. Olanların hepsi hafif kalır. Eğer almayı düşünürseniz Chicago'dan bir hafta içinde getirtebilirim. Gerçekten çok etkili bir silah. Merminin çıkıştaki gücü 4 tonun üzerindedir... Bununla bir geyiğin başına ateş etsen, hatıra olarak hayvanın ancak kuyruğunu evine götürebilirsin.»

«Bilemiyorum...» Kararsızmış gibi konuşmasına rağmen bu tüfeği alacaktı. Onu istiyordu. «Nick'in hatıralara merakı olduğunu biliyorum. Bu ufak bir parça da olsa...»

«Eminim öyledir,» dedi Harry. Sonra Weatherbee'yi alıp namluyu gösterdi. İçine bir güvercin sığacak kadar büyüktü. «Kimse Baco Rio'ya karnını doyurmaya gitmez. Amaç bağırsak deşmektir. Yeğeninizin de bunun peşinde olduğundan eminim. Bununla vurduğu hayvanı dağlarda millerce kovalayıp aramaya gerek kalmaz, hem hayvan da çok acı çekmez. Bu bebekle ateş ettin mi, hayvanın parçaları en az altı metreye kadar dağılır.»

«Fiyatı ne?»

«Kasabada bunu satmam kolay değil. Sülünden başka bir şey bulunmayan bir yerde bu tanksavar silahını kim almak ister? Bununla sülün avlayıp yemeye kalkışsan egzozla tütsülenmiş gibi bir tat alırsın. Perakende satışta dokuz -elli, toptan satışta altı- beş yüz. Sana yedi yüze bırakırım.»

«Neye geliyor... vergisiyle beraber hemen hemen bin dolar.»

«Üç yüz doların üstündeki siparişlerde yüzde onluk bir indirimimiz var. Böylece dokuz yüze bırakırım. Kuzeninizde böyle bir parça olmadığına garanti ederim. Eğer varsa, yedi yüz elliye geri alırım. İçiniz rahat etsin diye size bunu yazılı olarak veririm.»

«Şaka mı bu?»

«Kesinlikle değil! Tabii, fazla geldiyse, bilmem. Gerçekten pahalı bir parça. Başka silahlara da bakabiliriz. Ama kuzeniniz bu işin tutkunuysa tavsiye edebileceğim ikinci bir silah olamaz.»

«Anlıyorum.» Adamın yüzünde düşünceli bir ifade belirmişti. «Telefonunuz var mı?»

«Tabii. Arkada. Bu konu hakkında karınızı mı aramak istediniz?»

«Sanırım bunu yapmalıyım.»

«Gelin.»

Harry onu arka tarafta karmakarışık bir odaya götürdü.

Odada tahta bir bank ve parçalanmış silahlar, yaylar, temizlik sıvıları, broşürler ve içi kurşunlarla dolu etiketlenmemiş şişeler olan tahta bir masa vardı.

«Burada,» dedi Harry.


Adam oturup ahizeyi eline aldı ve Harry, Magnum'u kutusuna yerleştirmek için dükkâna geri gittiğinde numarayı çevirmeye başladı.

«Hava durumu için WDST'yi aradığınıza teşekkür ederiz,» diyen teyp kaydının berrak sesi duyuldu. «Öğleden sonra başlayan kar yağışı bu gece devam edecek...»

«Selam Mary,» dedi adam. «Dinle. Harry'nin silahçı dükkânı denilen yerdeyim. Evet. Nick için. Konuştuğumuz gibi tabanca aldım. Başka bir sorun var. Vitrinde garip bir parça gördüm. Adam bana silahı yakından gösterdi...»

«...Yarın öğleden sonra hava açık olacak... Sabahleyin dört derece olan ısı öğlen 6 dereceye yükselecek. Akşam saatlerindeyse...»

«...Evet, ne dersin?» Arkasında, kapının önünde duran Harry'nin gölgesini görebiliyordu.

«Evet,» dedi. «Bunu biliyorum.»

«Hava durumu için WDST'yi aramanıza teşekkür ederiz. Öğleden sonra başlayan kar yağışı...»

«Hayatım, emin misin?»

«...Isı öğlen 6 dereceye yükselecek...»

«Pekâlâ, tamam.» Oturduğu yerden Harry'e dönüp sırıtarak zafer işareti yaptı. «Çok tatlı bir adam. Nick'in böyle bir şeyi olamayacağına garanti veriyor.»

«...Akşam saatlerindeyse ısı...»

«Ben de seni seviyorum, Mary. Hoşçakal.» Ahizeyi yerine koydu.

Tanrım. Freddy, ne temiz hallettin bu işi!

«Kararı bana bırakıyor,» diyerek ayağa kalktı. «Alacağım.»

Harry gülümsedi. «Size bir Thunderbird hediye etse ne yaparsınız?»

Adam da gülümsedi. «Bu konuyu hiç açmayalım.»

İçeriye yürürlerken, «Ödemeyi nasıl yapmayı düşünüyorsunuz?» diye Harry sordu.

«Amerikan Ekspres'le. Tabii bir sakıncası yoksa.»

«Altın kadar değerlidir.»

Adam arkasında özel bir şerit üzerinde,

BARTON GEORGE DAWES

yazan kartını çıkardı.

«Bunları Fred'e yollamadan önce fişeklerin zamanında geleceğinden eminsiniz, değil mi?»

Kredi kartından başını kaldıran Harry şaşırarak sordu. «Fred mi?»


Adam gülerek, «Fred'le Nick aynı kişi,» dedi. «Nicholas Frederic Adams adı aramızda bir çeşit oyun haline gelmiştir. Çocukluğumuzdan beri bunu yaparız.»

«Ya.» Bu tür şakalaşmalara alışıkmış gibi bir tavırla kibarca gülümsedi. «Burayı imzalar mısınız?»

Adam imzaladı.

Harry tezgâhın altından başka bir defter çıkardı. Bu ağır defter sol üst köşesinden zincirle tezgâha bağlıydı. «Ve Federal yetkililer için adınızla adresiniz gerekli.»

Adam kalemi tutan parmağının birden kasıldığını hissetti. «Tabii,» dedi. «Bakın, hayatımda şimdiye kadar hiç silah almamıştım ve şu an çok heyecanlıyım.» Adını ve adresini yazdı.

Barton George Dawes 1241 Batı Crestallen Caddesi

«Federaller her şeyin içindedirler,» dedi adam.

«Bıraksanız daha kimbilir neler yaparlar.»

«Biliyorum. Geçen gün gazetede neler okudum biliyor musunuz? Devlet, motosiklet kullananlara ağız korumalığını kullanma zorunluluğu getirmek için kanun çıkarma peşindeymiş. Tanrı aşkına, bir ağız korumalığı. Bunu düşünebiliyor musunuz? Devlete ne yani?»

«Benim defterim için bu geçerli değil,» diyen Harry defteri tezgâhın altına koydu.

«Ya şu anayolların büyütülme işine ne demeli? Batı'daki binaları altüst ediyor, yıkıp geçiyorlar. Hıyarın biri yol buradan geçecek dedi mi, kimsenin yapacak bir şeyi kalmıyor. Üzgünüz, 784 otoyolu buradan geçeceği için bir yıl içinde kendinize yeni bir ev bulmanız gerekmektedir, diyen mektuplarla işi hallediveriyorlar.»

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   21


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə