Redaktoru: İslam Sadıq Əli Aslanoğlu. Sözün rəngi




Yüklə 1.07 Mb.
səhifə5/7
tarix27.02.2016
ölçüsü1.07 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

* Təyri-hüma – hüma quşu, xoşbəxtlik gətirən guş

** Bəzri-rişə - toxum - kök (ərəb)
Вцсал зикрин тутуб эяр щиърими дандырды муьам,

Нядян бяс бюйля, йаряб, кюнлцмц йандырды муьам?


Дюнцбдцр сурятим ол няьмейи-мцмтазя тяряф,

Сцкут ет, ей мцяззин, халиги андырды муьам!


Мящяббят щюкмцня бах, наляси эюйдян уъадыр!

Алыб башдан хяйалым ярши доландырды муьам!


Ъидал ъящдин дайандыр, ей мцхалиф, дурду заман,

Тутуб эюй гцббясин ол чярхи дайандырды муьам!


Мцняъъимляр ня билсин сиррими, ей дил, бу эеъя?

Итиб сяййаряляр, чцн нуря бойандырды муьам!


Ня ряьбятдир, Яли, бу, ешг иля щиъран арасы?

Тязад шяклиндя бир цлфятми ойандырды муьам?!

Baği-behiştdən gözəl xoş bir gülüstandı Vətən,

Şəninə söz çatmayan bir özgə bustandı Vətən.


İftixar hissiyylə mən hər yerdə isnad verirəm,

Yurdumun övladına ən ali ad-sandı Vətən.


Azmaram haqqın yolun yüz dəfə düşsəm tufana,

Çün, ömür karvanıma hər anda sərbandı Vətən.


Yoxdu qorxum, üstümə yer-yerdən düşmən yeriyə,

Düşmənə can verməyən bir şiri-aslandı Vətən!


Vaqifi-əsrari-ümman sanma qəvvası, könül,

Bəhri- hikmət daxilin gəz, gör nə pürkandı Vətən!


Yüksəlir, pərvaz edir, getdikcə artır nüfuzu,

Çünki, Öndər bəsləmiş azadə tərlandı Vətən.


Yurdumun hər guşəsi qəlbimdə məskundu, Əli,

Bir ürək, bir can, bütöv Azəribaycandı Vətən!

Aşiqi-sadiq olan kəs indi kimdir, gördülər.

Çox “yəkun”un əvvəli lami-mimdir gördülər!*


Xainin gizlin işin faş etməyə nə ehtiyac?-

Kim əməldən doğru-düz, əhli-salimdir, gördülər.


Əğyarın fitvasına heyran idi bir çoxları,

Yerlə-yeksan eylədi- Allah qənimdir, gördülər!


Hər zaman qəlbimdə kim, bir titrəyiş mövcud idi,

Yardılar könlüm için, qəm köklü simdir- gördülər!


Dərdlilər dərman üçün çox gəzdilər eldən təbib,

Dərdi-eşqə təkcə bir canan həkimdir, gördülər.


Ya Əli, son qismətim niyyət tutub açdım kitab,

Sonda Lam, başdan Əlif, ortada Cimdir - gördülər!**


------------------

* “Yəkun” ərəbcə “olur” mənasındadır. Onun

əvvəlində “lam-mim” hərf birləşməsi olduqda

ləmyəkun” - “olmur” mənası verir.



** Ərəbcə Əlif, Cim, Lam ardıcıllığı ”əcəl” deməkdir.

Poema və pyeslər

Dünya səni sevirmiş

İslanır hər gecə yaşdan balışım,

Mən bu tale ilə necə barışım?

Proloq
Bu tale miskin yazılıb,

Dünyadan küskün yazılıb.

Hansı dağa bənzədilib,

Bu qədər çiskin yazılıb?!




I Fakt
Səni vaxtsiz-vədəsiz

zalım Fələk apardı.

Mənə zor gəldi,

dartıb əlimdən qopardı.

Kömürləşdi içimdə

neçə ümid,

neçə arzu.

Yaxşıları tez aparır

o yaxşıya tamarzı.

Xəlq etdiyinin əksəri naqisdi axı

adına “adil” dediyimizin.

Ölüm üstündə qurulub

büs-bütün hamısı

diri qalmaq üçün yediyimizin!

On il ömür istədim sənə-

vermədi,


sözümü ağzımda vurdu.

Sonra beşə endim...

Yenə şiniyib durdu

bəzi yaratdıqları kimi.

Onda nə ədalət gördüm,

nə də insaf.

Yaman yıxdı evimi

daşürəkli nainsaf.


Bayatı əvəzinə
Bu tale belə döndü,

Bəxt uçdu, yelə döndü.

Aləmə gülən canım,

Göz yaşın selə döndü.




O mənfur payız axşamı
Dünya qara bağladı.

sən dünyadan köçəndə.

Buludlar kiprik sıxıb

hönkür-hönkür ağladı.

O mənfur payız axşamı.

İkili dünyamızın

biryolluq söndü şamı.

Xəcalət çəkdi dünya

o gün özü özündən.

Ay bulud arxasında

gizlənmişdi adamların gözündən.

Günəş itib-batmışdı

aləm qara geysin deyə.

Xəzri tüğyan edirdi

ağaclar baş əysin deyə...

O gün dünya

bəxtim kimi qaraldı.

O gün dünya

bəbək boyda daraldı!

Yarpaqlar budaq üstə

bircə anda saraldı!
Dünya səni sevirmiş..,

ey dünyanın bəxtiqara bəxtəvəri!!

Tanrının bu sevgidən

sözsüz varmış xəbəri.

Qısqanclığı, həsədi

bəlli oldu, faş oldu.

“Rəhman” adlı varlıq

birdən dönüb daş oldu-

başımıza ələndi.

İşə bax,


gərdişə bax!

Yaradan hikkələndi

yaratdığı bəndənin

dünyada hörmətindən.

Qorxdumu şöhrətindən?..
Hörmət ona gərəkmiş,

Şöhrət ona gərəkmiş.

Bu çərxi diyirlədən

təmənnalı fələkmiş.

Yoxsa əlimdən səni

almazdı dar zamanda.

Çəkib qanad altına

saxlayardı amanda...


Kəşf
...Bir hikmət kəşf etmişəm

bu yerdə,

bu arada.

Yaradan istəmir ki,

bir özgəsi yarada.

Yaradıcı bəndənin

taleyin qara yazır.

Nə layiqincə həyat,

nə də pul-para yazır.

Mənə sol əl uzadan

bu alından kəsdiyin

sağ əllə hara yazır?

Tarixdə bu hallar çox,

Tarixdə misallar çox

bu hikmətə dair.

Çörəyə möhtac qalıb,

zindanlarda çürüyüb

neçə alim, neçə şair.

Gücsüzləri sındırmaq

işdimi, hünərdimi?

Arxadan zərbə vuran

kişidimi, ərdimi?

Bu əyri dünyanın ədaləti - bu!

Böyük yaradanın

kiçik yaradanla

ədavəti - bu!

Verdiyi bir can üçün

yüz minnət qoyanın

səxavəti - bu!!

Hədəf mən idim, quzum,

bu ədavət oxuna.

Qıymadın ki, xətəri

gəlib mənə toxuna.

Bayatı

Əzizim, qoşa döndü,

Tək gedən qoşa döndü.

Məni iki böldülər,

Bir yarım daşa döndü.
Məğrurluq
O gün yer-göy ağladı..,

təkcə mən yox...

Tutmuşdum özümü tox-

fələyin acığına!..

Dözüb durdum

quduz taleyin

həyasız qıcığına.

Məğrur dayandım o gün....

Çölümdən bilinmədi,

içimdən boyandım o gün

qara qəzəb rənginə,

müdhiş əzab rənginə.

Dözməsəm inciyərdin,

-Əzizim, mərd ol,- deyərdin

bəlkə də...

Yaxud kinayəli təbəssümlə

desəydin bircə cümlə:


  • Səni qürurlu görmüşəm axı,

üç bala əmanət vermişəm axı-

xəcalətdən ölməzmidim?

Ürək dediyin bu daşı

parça-tikə bölməzmidim?

Sən də məğrurdun o gün,

ay balamın anası!

Dərd yox idi dünyada

daha canın yanası.

Bu rəzalət dünyası,

yalan,


qələt dünyası

səninçün bir heç idi.

Bu köç məğrur köç idi!..

Arzu
Kaş qara bağlayaydın,

Sinəmi dağlayaydın.

Dünyanın dərdini mən,

Məni sən ağlayaydın.


II Fakt
Tabutda da gözəldin

son mənzilə gedəndə!

Bəlkə hüsnünə hələ

vardı qibtə edən də!

Burda bir özgə məqam,

əcəb özəllik vardı.

Bu tabutda bir aləm

ülvi gözəllik vardı!...


Tabutun arxasınca
Köçüb gedən, ayaq saxla, tələsmə,

Üz çevirib nə tez belə, gedirsən?

Ağ sona tək pərvazlanıb, çırpınıb

Burdan uçub hansı gölə gedirsən?


Hansı zalım ayrılığa sövq edir?

Gedirsən ürəyim səninlə gedir.

Bu evdən, eşikdən bezmisən, nədir,

Yön tutmtsan o boz çölə, gedirsən?

Fələyin zoruna bata bilmədim,

Qaçırtdı sonamı çata bilmədim.

Bir ovuc nəfəsdin tuta bilmədim,

Dönmüsən küləyə, yelə, gedirsən.


Qohum-qardaş indi hara gələcək?

İçimə min azar, yara gələcək.

Sənsiz hər bir günüm qara gələcək,

Zalım, bunu bilə-bilə gedirsən.


Bir dayaq yox ürək ona yıxına,

Dözə bilmir, necə gəlsin yaxına?

Yazıq Əli, qarışmısan axına,

Göz yaşını silə-silə gedirsən...



Məzar başında
Məzar görünən tək belə dardısa

Necə mənim dünyam sığışdı bura?

Ömrümün yaxşıdan nəyi vardısa

Səninlə köç edib yığışdı bura.


O saf məhəbbətin zirvəsi budur,

Əbədi hicranı qazanıb gedir.

Həsrətin əvvəli göz yaşı, sudur,

Bəs sonu haraya uzanıb gedir?


Necə xoş keçirdi axşam-sabahım...

Tənhalıq nə imiş, duyuram indi.


Səninlə ölmədim, budur günahım,

Onu göz yaşımla yuyuram indi.


Sənə neyləmişdim, zalım balası,

Məni bu dərd ilə buraxıb getdin?

Nə son söz söylədin yadda qalası,

Nə dəsmal yellədin, nə baxıb getdin.



Məzarıstan şəhəri
Qəlbimin şənliyi, sevinci hanı?

Qəm, kədər kükrəyib həddən aşıbdı.

Daşüzlü bilirdim məzarıstanı,

İndi əziz olub, doğmalaşıbdı...


Xəyalım bu şəhərə

yapışıb zəli kimi.

Gəzirəm daş şəhəri

gic kimi, dəli kimi.

Birotaqlı binalar

ardıcıl sıralanıb.

Bəzilər qoşa-qoşa,

bəzilər aralanıb.

Kasıbı, varlısı da

bilinir ilk baxışdan-

çölündəki bəzəkdən,

üstündəki naxışdan.

Bu daş şəhərin çölü-

bu dünyanın güzgüsü.

Bu dünyanın biçimi,

bu dünyanın ülgüsü.

İçində baş verəndən

yox kimsənin bilgisi.

Bu, qəribə şəhərdi,

bir az özgətəhərdi.

Hər evin tək sakini,

hər sakinin büstü var.

Fələk söndürmüş kimi,

nə ocaq,


nə tüstü var.

Amma burda...

isti var!

Yandırır,yaxır məni,

lap şişə taxır məni!

Fəqət dönmüş taleyin,

buz tək donmuş taleyin

ürpənirəm adından.

Yaxılsam da odundan

qorxudan üşüyürəm.

Sən üşüməzsən, gülüm,

tez-tez gəlib üstünə

qərənfil döşüyürəm...
Taktika
Yanında yerim var,

darıxma,

gələcəyəm.

Bir sərsəri əcəlin

əlində öləcəyəm.

Bu, çox çəkməz, əzizim,

azca dözümün olsun.

Əcəl hər nə olsa da

gərək özümün olsun!

Fələkdən istəmərəm,

o da dirsək göstərə.

Söz də desəm, deyərəm

mərd kişiyə, mərd ərə!

Kimə həyat istəsəm

namərd torpağa gömür-

cavan demir, qoca demir.

Fələk mənlə əyişib.

Mənim də buna nisbət

tələblərim dəyişib.

Mənə həyat!!

Uzun ömür!!

- qışqırıram.

Gülüş istəsəm əgər,

hönkürüb hıçqırıram!

Yanına tez gəlməyin

budur ən qısa yolu,

budur ən kəsə yolu!..

Bakı. Yanvar 2007.



Məhəbbət hekayəti
İki hissədən ibarət muğam-tamaşa

üçün libretto
İştirak edirlər:
Aşiq - cavan oğlan

Məşuq - gənc qız

Əğyar - Aşiqin rəqibi

Dost - Aşiqin dostu

Rəfiqə - Məşuqun rəfiqəsi

Dərviş - məzəli və xeyirxah insan

Cadugər – kələkbaz falçı qadın
Xor, çalğı alətləri ansamblı, rəqqasələr

I Hissə
I şəkil
Bulaq başı. Dağlar, çəmən və gül-çiçək görünür.Mahnı çalınır, bir dəstə qız rəqs

edir və xorla oxuyurlar.
Xor:
Gözəllər çox, nədən bundan xəbər yoxdur?

Sənəmlər var , cavanlardan nəzər yoxdur?


Nədən çıxmış ürəklərdən odu eşqin?

Könüllər boş, məhəbbətdən əsər yoxdur.


Alov tutmur, yanan yoxdur bu sevdadan,

Haçandır kim, o səhraya səfər yoxdur.


Dərviş ( gəlir):
Dayazlardan üzən bilməz suyun sirrin,

Bu dəryanın dibin axtar, nələr yoxdur!


Yenə canlar mələklər tək tutub dövrəm,

Nə məndən hay, nə də sizdən təpər yoxdur!


( Qızlar gülüşürlər.)
- Qızlar, mənə bir içim su verin.
Qızlardan bir neçəsi :


  • Buyurun, baba dərviş!- deyərək dolçanı

su ilə doldurub ona uzadırlar.

( Dərviş su içib gedir. Aşiq və Dost ovçu



libasında bulağa yaxınlaşırlar).
Aşiq:
Susuzluqdan yandı ürək,

Bulaq olsun burda gərək.



Dost: ( bulağı göstərərək)
Odur, orda bir bulaq var,

Üstü dolu gözəl qızlar.


Aşiq:
Gör nə gözəl çeşmədir bu,

Qızlar, bizə bir qurtum su!



(Məşuq Aşiqə və Rəfiqə Dosta dolça ilə su verir. Aşiq Məşuqun gözəlliyinə heyran qalır. Dolça əlindən düşür. Onlar su içib gedirkən aşiq ov torbasını unudur)
Aşiq : (öz-özünə)

Bu qız məni oda saldı,

Bir baxışdan canım aldı.
Məşuq: (arxadan)

Səyyad ! Səyyad! Ovun qaldı.


Aşiq: (Qayıdıb ovunu götürür, Məşuqa)
Verdiyin çeşmə suyu qəlbimə odlar ələdi.

Hüsnünə heyranlığım əqlimi başdan elədi.


Bilmirəm qismətmidir, bəxtim məqamın gətirib,

Ya ki, ey gül, taledən qarşımda bir növ tələdi?


Məşuq:
Üzmə göylərdən əlin, qisməti Allah yetirir,
Rəfiqə:

Hər könül bir od tapır, gərdişi-dövran belədi.


( Aşiq və dost gedirlər. Qızlar da kuzələrini

götürüb gedirlər. Axıra Məşuq və Rəfiqə qalır)

Rəfiqə:
Nədir, ay qız, nə qəmginsən?

Neçin birdən dəyişdin sən?


Məşuq:
Könlümə bir od düşüb, bundan qərarım yox,

Öylə bir atəşdi ki, dözməkdə karım yox!


Rəfiqə: (zarafatla)
Sinəni bir ox ilə səyyad ola vurmuş?
Məşuq:

Ağrısın dəf etməyə bir iqtidarım yox!


Rəfiqə:
Sən də , ay qız , birtəhərsən,

Bundan artıq nə istərsən?

İlk sevgiyə alqış gərək!

Mübarəkdir, çox mübarək!

Göz dikmişdi oğlan sənə,

Hey baxırdı dönə-dönə.



( Qızlar gedərkən Əğyar qarşıya çıxır)
Əğyar : ( Məşuqa)

Hər görərkən surətin köksümdə atəş qalanır,

Vəslə yetmək qəsdiçün beynimdə aləm dolanır.
Bircə “hə” kəlmən üçün yüzlərlə mal-pul tökərəm,

Başına altun səpib hər anda qayğın çəkərəm.


Bəslərəm, ey gül, səni yağ içrə böyrək kimi mən,

Mat qalar ziynətinə hər gəzdiyin güllü çəmən.


Məşuq:
Çox güvənmə malına, söz salma altundan əbəs,

Mal-pula, var –dövlətə saf bəndədə olmaz həvəs.

Bizdə yoxdur gəzdiyin, yol ver, çəkil yoldan kənar!
Rəfiqə:
Yox lüzum artıq sözə, qəlbin əgər öz hökmü var!

Yol ver, çəkil yoldan kənar!


Əğyar: (tək)
Bir daha yox söylədi, düşdüm yenə müşgüllərə,

Nola, yarəb, onda bu yox söyləyən dil olmasa!


Daş ürək nazəndədir kuyində bərbad olduğum,

Yox ümid etsin əlac qəlbində təbdil olmasa.



( Bulağa tərəf gedir.)
Dərviş : (gəlir)
Hər sevən aşiq deyil eşqində təkmil olmasa,

Eşq adın kimdir çəkən hər üzrə təhlil olmasa.



( Cadugərin gəldiyini görüb gizlənir)
Cadugər:
Mən falçıyam, çadugərəm,

Hər dərdə əncam çəkərəm.


Zülmət yola nur saçaram,

Həm tas qurub bəxt açaram!


Əğyar: ( bulaqdan qayıdarkən Cadugəri

görüb birdən ayılmış kimi)
Falçı, falçı, falıma bax!

Gəl bəxtimə, halıma bax!


Cadugər: (oturub fal açır)
Bəxtində müşkül görünür,

Sönmüş ocaq , kül görünür.


Eyb eyləməz, əncam olar,

Ancaq bunun çox xərci var!


Əğyar:
Bir könül təbdilinə nə istəsən verrəm onu,

Tas qurub tədbir elə, olsun xeyir axır sonu.


Məşuqa könlüm qonub, ardıncayam çoxdan bəri,

Nə qədər cəhd eylədim gəlmir yaxın nazlı pəri.


Cadugər:
Mən sənin hər dərdinə dərman tapıb dəf edərəm,

Məşuqu cadum ilə eşqə mükəlləf edərəm.


Əğyar:
Meydana aşiq də çıxıbdır indi,

Ovçudu, səyyaddı, bilinmir kimdi.


Nə tədbir gərəkdir bilirsən özün,

Məşuqun Aşiqdən döndərsin üzün.


Cadugər:
Bu işi tapşır mənə, ardınca dərhal gedərəm,

İş qurub, ənam alıb həm üstəlik nəf edərəm.



( Əğyar onu kənara çəkib pul verir, qulağına

pıçıltı ilə nəsə deyir. Hər ikisi səhnədən gedir.)
Dərviş: ( Gizləndiyi yerdən çıxıb gəlir)
Hər könül mülkünün sultanı vardır,

Nəşeyi-eşq ilə biixtiyardır.


Yoxsa qəlb yandıran səndə məhəbbət,

Puçdur hər gördüyün tədbir də əlbət.



(Gedir)

Aşiq: (Gəlir, gözü bulaq tərəfdə kimisə

axtarır)
Çəkir möhnət yükün qəlbim məhəbbət var olan gündən,

Gedibdir varlığım əldən könül mülküm talan gündən.


Bilən yoxdur su hardandır, çiçəklərdə durub dən-dən,

Tutubdur şeh bütün aləm gözüm yaşla dolan gündən!


Dost: (Gəlir)
Söylə, ey dostum mənim, bağrın nədən qanə dönüb?

Xoş avazın qəmlənib bir böylə əfqanə dönüb?


Aşiq:
Gördüyüm ol şux gözəl könlümdə hakim kəsilib,

San, mələk peyda olub, qarşımda insanə dönüb!


Dost:
Qəm çəkib can üzmə sən, xoşdur bu eşqin xəbəri,

Eşq ilə çox səhralar baği-gülüstanə dönüb.


Aşiq:
Dildə çatmır iqtidar canana açsın sözünü,

Ol səbəb hər bir anım həm indi hicranə dönüb.


Cadugər: ( Qoca qarı qiyafəsində gələrək)
Dad deyib hicran əlindən bir belə dad eyləyən,

Yoxmudur, ey binəva, bir kimsə imdad eyləyən?


Qalmısan çöllərdə sən həmdərdi yox biçarə tək,

Söylə bir, iqbalını kimdir o bərbad eyləyən?


Aşiq: (bir qədər tərəddüdlə Cadugərə)
Öylə kim, mən Məşuqun ol xətti-xalın görmüşəm,

Dünyanın san göz açıb cahü-cəlalın görmüşəm.


Həm gedib azadəlik əldən məhəbbət qəhrinə,

Üstəlik hicran çəkib dərdin, məlalın görmüşəm.


Cadugər:
Demək eşqə düşübsən sən,

İndi anlat, nə istərsən?


Aşiq:
İstərəm mən bir nəfər dərdim o canana desin,

Dost:
Zülm edib salmış onu neyçün bu zindanə desin.
Cadugər:
Sən bu işi tapşır mənə,

Mən eylərəm əncam sənə!



Dost:

Doğrumu bu, qarı nənə?

Çoxdan bunu söyləsənə!
Aşiq:

Məşuqa bildir halımı,

Ərz et ona əhvalımı.
Cadugər: (kənara)
Bəxtəvər Məşuqun bəxtinə bax bir!

Dərdini Aşiq də , Əğyar da çəkir.


Hər kimdə olarsa artıq səxavət,

O da məqsədinə yetişər əlbət.


Aşiq: (tələsik məktub yazıb dəsmala

bükür və onu qarıya verərək)
Bunu çatdır o canana ,

Ürək qalmış yana-yana!


Cavab yazsın o dildarım,

Gedib əidən ixtiyarım.


Dost: (Aşiqə)
Gedək, ovdan yubandıq biz.
Cadugər:

Gedin, daha lazım deyilsiz siz.

(Aşiq və Dost gedirlər. Cadugər başından

çarşabını götürür və məktubu açıb istehza

ilə oxuyur)
Salıb eşqin oda canım, fənadır əhvalım səndən,

Əlimdə ixtiyarım yox müqabil kam alım səndən.


Əsiri-eşqinəm dilxun, asılmış taleyim tükdən,

Qərarın ver həyatımçün – ölüm səndən, qalım səndən!


( zala tərəf):

Amma yaxşı yazır ha..a.



( sonra bir qədər düşünüb):
Burda pul-zad yoxdu demək,

Eylərik Əğyarə kömək.

Düşüb fürsət mənə indi,

Ona məktub verən kimdi!



( məktubu əzib kənara atır)
Ağıl varmı o dilbərdə?

Bu cür yarı salıb dərdə!


( Özü məktub yazıb dəsmala bükür və səhnədən gedir. Dərviş kənarda gizlənib ona göz qoyur.)
Dərviş: ( oxuya-oxuya gələrkən məktubu tapıb

götürür)
Bir təriqət əhliyəm ki, eşqdir məbud bildiyim,

Dərdi-hicran əhlidir həm şadi-məsud bildiyim.


Kimsədən sordumsa haqq, təsüflə ol tərpətdi baş,

Anladım çoxdan ölüb illərdi mövcud bildiyim.


( Məşuqun gəldiyini görüb gizlənir)
Məşuq: ( əlində cürdək bulaq başına gedirkən)
Hansı dərddir, ey təbib, gözdən tutub canə düşür?

Bir bəladır kim, nə bir nadan, nə biganə düşür.


Hansı bir məhbəsdi kim, yoxdur poladdan qıfılı?

Binəva hicran çəkən könlüylə zindanə düşür?!


Səyyada bax, səyyada,

Torun qurmuş qayada.

Toruna ceyran düşüb,

Kimsəsi yox oyada!


Cadugər: ( Qəflətən qorxunc ifritə maskasında

Məşuqun qarşısına çıxıb müdhiş bir

səslə):
Oyan! Oyan!!
Məşuq:
Oyy!!.. ( qışqırıb bayılır)
Cadugər: ( maskanı dəyişib nurani mələk donuna

girərək Məşuqu silkələyib bir qədər

ayıldır)
Arxanca Aşiq gözü var,

Qəlbində eşqin közü var.


Əfsus ki, Aşiq xəstədir,

Bu gün-sabah can üstədir.


Az qalıb ömrünün sonu,

Dəf eylə qəlbindən onu.



( Məşuq yenidən bayılır. Cadugər maskalarını torbaya yığıb bir qədər kənarda qoyaraq yenidən Məşuqa tərəf qayıdarkən Dərviş torbanı xəlvətcə çəkib götürür. Bu zaman Cadugər Rəfiqənin “ Məşuq! Məşuq! Hardasan, ay qız? “ deyərək çağıra-çağıra gəldiyini görüb tələsik qaçır)
Rəfiqə: ( Məşuqu bayılmış tapıb təəccüblənir.

Onu ayıldıb qaldırır)
Nə halətdir belə, ay qız?

Nədən düşdün bu cür halsız?


Məşuq: (qorxmuş)
Bu, yuxudu, ya aşkardı?

Mələkmi, İblismi vardı?


Rəfiqə:

Al öxünü ələ, ay qız.

Kimsə yoxdur , bizik yalnız.

( Məşuqun qoluna girib aparır)
Dərviş: (gəlir)
Sevən insanı çox sadə aldatmaq olurmuş,

Alıb başdan düşüncəni oynatmaq olurmuş.


Tufanlar oynaşan bəhri-zillətdir məhəbbət,

Nəsibin qərq olub çox zaman batmaq olurmuş!



(gedir)

(Cadugər gəlib torbasını axtarır, tapmayıb

tələsik gedir. Səhnə qaranlıqlaşır. Şəkil dəyişir)

II şəkil
Bulaq başında günəşli yaz günü. Məşuq əlində su cürdəyi qəmli halda daş üstündə oturub. Qızlar onun ətrafında dövrə vurub rəqs edərək oxuyurlar.
Xor:
Nədir atəş , könül, sən kül olandan sor,

Nədir leysan, gözü yaşla dolabdan sor!


Zimistanı nə gəl axtar, nə canın yor,

Soyuq qəlbin sazağından solandan sor!


Deyirlər kim, gözü eşqin olubdur kor,

Verib nurun özü bimar qalandan sor!


Məşuq:
Nədəndir bəs bu yollarda qurulmuş tor?

Tapıb səyyad tora ceyran salandan sor.



( Qızlar kuzələri götürüb gedirlər. Məşuq və

Rəfiqə qalırlar)
Rəfiqə:
Yenə neyçün halın yoxdur?

Sevincindən kədər çoxdur.


Nə qəm çəksin sevən insan?

Nədir dərdin belə pünhan?



Məşuq:
“ Könüldə min qəmim bardır ki, pünhan eyləmək olmaz”

Fələkdən gizlədib daxildə üsyan eyləmək olmaz.


Deyirlər kim təbib bilsin, gərək dərdim açıqlansın,

Bilinməzsə əlacın guya imkan eyləmək olmaz.




Rəfiqə:
Həzər qıl nalədən, ey binəva, bədnam olur eşqin,

Bu eşqin müşgülün ol əfqanla səhman eyləmək olmaz.


Cadugər: (Qoca arvad libasında gəlib Məşuqa)
Sənə məktub yazıb yarın,

Bəyan etmiş oz ilqarın.



( Dəsmala bükülü məktubu verib tez oradan uzaqlaşır)
Məşuq: ( Sevincək məktubu alıb oxuyur)
Sizə çox aşiqin bildim nədən get-gəli yoxmuş,

Demə xunxarələr bəzmində sən tək zəli yoxmuş.


(Təəccüblənir)

Qarı nənə, qarı nənə!

Kimdi verən bunu sənə?
(Qarının getmiş olduğunu görüb əsəbi halda məktubu atır)
Rəfiqə: ( heyrət içində məktubu yerdən

götürüb gerisini oxuyur)
Bəlayi-dərdi-dil səndən gəlibdir mənə daim,

Daha aşkardı kim, bu işdə düşmən əli yoxmuş.

1   2   3   4   5   6   7


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə