Redaktoru: İslam Sadıq Əli Aslanoğlu. Sözün rəngi




Yüklə 1.07 Mb.
səhifə3/7
tarix27.02.2016
ölçüsü1.07 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

Özündən müştəbehə
Qulağın şəkdədi, qəlbin şübhədə,

Sənə hər zarafat bir səksəkədi.

Şübhən var açılan aydın sübhə də,

Sanırsan Günəş də göydə ləkədi.

Hər xısın danışan səndən danışır, -

Hər söz qulağına bir qeybət gəlir.

Kim kimə göz vursa için alışır,

Sənə hər gülərüz bədheybət gəlir.

Gör niyə düşürsən sən haldan-hala,

Özcə arşınındı bəlkə günahkar?

Cidanı çuvalda gizlətmə, bala,

Onsuz da bilirik, xəbərimiz var.



Olmaz dilimizdən
Bizim dilimizdən olmaz dünyada,

Mərtəbə-mərtəbə qarğışımız var.

Biri dayaq durub yetişsə dada,

Min cürə çeşiddə alqışımız var.


Harda var bu qədər müğənni, şair?

Kimdə var bizdəki mərsiyə, ağı?

Bir nifrin yağdırsaq haqsıza dair,

Heç nə olmasa da, sönər çırağı!

Bu dildi dillərin təmizi, safı,

Dilindən pəhləvan olanımız var.

Hələ mən demirəm andı- musafı,

Ağlı-qırmızılı yalanımız var.


Həkim də, hakim də - and içir hamı,

Yalanı güdaza verməsin deyə.

Bu dildə yalana don biçir hamı,

Xalq onu lüt-üryan görməsin deyə.

Kim kimi ağladar, kim kimi döyər,

Kim kimə neynəyər- nə işimizə.

Təkcə bu bəsdi ki, milyona dəyər:

Avropa heyrandı söyüşümüzə.


Neynirik ağızda qəndi, noğulu,

Sözün ləzzətini biz bilə-bilə?!

Yaxşı filan oğlu.., pis filan oğlu..,-

Bir özgə şirinlik gətirir dilə!

Bəlkə də şöhrətdi bunun bir ucu –

Özəllik, bir milli dəyərdi ya da!

And olsun başına, əziz oxucu,

Bizim dilimizdən olmaz dünyada!




Açın pərdələri
Açın pərdələri pəncərələrdən,

Dünya pəncərədir- deyib atalar.

Qoyun biz də baxaq, boylanaq hərdən,

Görək bu dünyada baxmalı nə var.


Deyirlər o üzdə üz üzdən çoxdu,

İnsanda baş şişib, üz ətləşibdi.

Deyirlər baxmalı bir üzü yoxdu,-

Dünyanın üzü də sifətləşibdi.

Açın gözlərdəki pərdəni, toru,

Pərdə dalındakı sifət görünsün!

Bilinsin hər kəsin öz dərdi, çoru,

Hər qəlbin çəkdiyi xiffət görünsün.


Gözlərdən nə qədər pərdə asılsa,

O qədər kor kimi doğulur insan.

Nə qədər yalana möhür basılsa,

O qədər şubhədə boğulur insan!

1992

Görünür

Şeytan aldı əqlimizi,

Gözdən itdi haqqın izi.

Bəlkə yuxu tutub bizi?

Adamlar da süst görünür,

Bu dünya alt-üst görünür.

Hesab-kitab saxtalanıb,

Qanunlar da axtalanıb.

Bu pəncərə taxtalanıb,

İşıq ucu “nist”, görünür.

Bu dünya alt -üst görünür.
Kimə baxsan, özü deyil,

Söz danışır – sözü deyil.

Hər söz sözün düzü deyil,

Natəmizlər “çist” görünür,

Bu dünya alt-üst görünür.

Dilli susur, lal oxuyur,

İşimiz çamır qoxuyur.

Yalan bir heykəl toxuyur,

Çox qəribə büst görünür-

Çiyin başdan üst görünür,

Bu dünya alt-üst görünür.
1991

Getdi
Vaxtsız gəldik bu dünyaya,

Dövran bizdən qabaq getdi.

Qadınlardan ismət, həya,

Kişilərdən papaq getdi.

İnsanlıq da yavaş-yavaş

Dəbdən düşüb oldu nimdaş.

Düz axtarma daha, qardaş,

Düz əyriyə yamaq getdi.


Kim sulandı haqq adına,

Tamarzı qaldı dadına.

Tanrı yetsin imdadına ,

O dünyaya damaq gedti.


Rüşvət məmurun nəfi,

Vəzifə quldur hədəfi.

Kim çözəcək bu kələfi?

Diyirləndi, yumaq getdi!


Əli, çoxdan öləydin kaş,

Olmazdın nakəsə yoldaş.

Yaman çoxdu əzməli baş,

Heyif, əldən çomaq getdi!



Mənə zirvə gərək
Fələklər hikkəsin üstümə töküb,

Məhbus tək bəxtimin önü divardı!

Dəniz dibi kimi taleyim çöküb,

Dərya boyda dərd belimə süvardı!


Bu yükün altından çıxa bilmərəm,

Od olub dəryanı qaynatmasam mən!

Qəm dolu gəmini yıxa bilmərəm,

Tufan tək dalğalar oynatmasam mən!


Mənə zirvə gərək ucadan uca,

Hər alçaq məramın əli çatmasın!

Həsrətim əl açıb vüsalın quca,

Arzular sinəmdə itib-batmasın.


Mənə zirvə gərək istəyim qədər,

İmkanım məqsədə uyğun dayansın.

Ədalət yolunda yanmayım hədər,

Atəşimdən aləm nura boyansın!




Yaşamaq naminə

Biri başqasına mədhiyyə yazırdı

özünü söyə-söyə...

Biri bildiyi ağ yalana

məcburi qulaq asırdı

gözünü döyə-döyə...

Biri nadana istedad deyirdi...

Biri arxalı Çaqqala

Şirdən də yüksək bir ad deyirdi.

Axır hər kəs düzüb-qoşub

tərif üçün nəsə bir zad deyirdi.

Bunları etməyənlər

yaşamaq əlindən dad deyirdi...

Uyğunsuzluq
Biri sənə “uzunqulaq” deyəndə-

qonşumuzun eşşəyi ,

“ Uzundodaq” deyəndə-

arvananın köşəyi,

“Mitil” deyəndə -

yataqxana döşəyi

gəlir eynimə.

Neynim, vur, öldür məni ,

öz sifətini

yerləşdirə bilmirəm beynimə.

Sənin kimiləri

yadda saxlamaq

çətindir, çətin.

Bəlkə də


özgə bir növüsən xilqətin.

Çünki, insan kimi doğulsan da

insanlığa

uyğun deyil siqlətin...



Çəkmə atı daşlığa
Mən də “vətən” deyirəm

sən də “vətən” deyirsən.

Mən də “ana” deyirəm ,

sən də “ana” deyirsən

bizi doğan bu torpağa.

Demək qardaşıq , qağa.

Ata malı kimi şərikik

bu bağçaya, bu bağa,

üstündə gəzdiyimz

bu müqəddəs torpağa,

bu torpağın nemətinə,

bu vətənin sərvətinə.

Nədən sən varlı- karlı

həm qürurlu, vüqarlı

mənsə ac-yalavac,

bir tikə çörəyə möhtac?

Belə qardaşlıq olmaz,

Məni də düşün bir az...

Pulla satırsan mənə

öz ana torpağımı,

Üstündə qan tökdüyüm

aranımı, dağımı.

Demirəm varlanma,

paxıl deyiləm.

O qədər də

kəmağıl deyiləm,

olmasam da sənə bab.

Varlanmağa elə yol tap-

nə şiş yansın, nə kabab.

Çəkmə atı daşlığa,

tüpürmə qardaşlığa...

Vətən bizdən inciyər,

torpaq da lənətləyər.

Ondan sonra bu dünyada

yaşamaq nəyə dəyər?..
Dəlinin monoloqundan

Niyə mənə gülürsünüz?

Kimliyimi bilirsiniz

yoxsa mənim?

Mən tapmasam özümü,

Mən deməsəm sözümü

ağlınıza hardan gələr,

ey ağılllı biganələr?

Çəməndəki o tək çiçək

bəlkə mənəm,

açılmışam ləçək-ləçək-

bir ağlını eşq almışa

gülmək üçün.

Yaxud da ki,

tənhalığın

ağrısını bilmək üçün

gülüstandan qaçmışam?

/Öz əlimlə

öz başıma

iş açmışam/

...Bəlkə o dağ mən özüməm,

özüm qədər bir dözüməm,

əriyib bu boyda qalmışam?

Ya da dərdəm,

qabarıb

zirvə kimi ucalmışam?



...Dəlidən də düz söz çıxır...

Bəlkə mənəm

tapdaq olmuş

bu boz cığır-

bir məhəbbət ayağına atılmışam?!

İlqarıma dönük çıxıb

bir yerişə satılmışam!..

Və sonra da...

Qorxmuş dodaq kimi

cadar-cadar yarılmışam!

Yaxud möhnət şələsini

çatmaq üçün,

çatıb belə atmaq üçün

bu yamaca

kəndir kimi sarılmışam?!

... Bu qara daş olsun mənəm,

donub soyuq bir könüldən

daşlaşmışam

ürək kimi!..

Dayanmışam bu döngədə

bir yolçuya gərək kimi...

Bir payızın budağında

o tək qalmış

yarpaq mənəm!

Bir leysanın həsrətində

cadarlanmış torpaq mənəm !

O qurumuş budaq mənəm !

O tamarzı dodaq mənəm !

O piltəsiz çıraq mənəm !

O kəsərsiz yaraq mənəm !!!

...Bu zəmini kim talayıb?

Yerdə qalan küləş mənəm!

Bu ocağı kim qalayıb?

Göydə yanan günəş mənəm!

Axı mənim kimliyimdən

kimə nə var,

ey ağıllı zavallılar?!

... Yol üstündə o tək çinar

baxın,mənəm,

yellənirəm.

Nə suala cavab verir,

nə dil açıb dillənirəm.

Əlvida mayakıyam

bu yolda bitən sevgimə!

Get-gedə uzaqlaşıb

gözdən itən sevgimə...

Azca köməyim olsa

görün nələr yaparmışam!

Hər beyinsiz kəllədə

min cür fikir taparmışam!

... Nolar dəli olanda,

mənim də mənliyim var.

Mənim də öz gülüşüm

qəribə şənliyim var.

Gülün mənə,

ağlıbollar,

əldə imkan, cibdə dollar.

Gülüş özü gəlir sizə!

Gülüş sizdə çıxıb dizə.

Siz də gülün,

mən də gülüm.

Gülməliyəm

sovrulsa da göyə külüm:

- ha..ha.. ha.. ha.. ha !!!

Bu zəhrimar qəhqəhəni

özüm dartıb çıxarmışam

/Mən dağı da yıxarmışam!/

qəm layının

ən aşağı qatından.

Şükür, qurtulub yaxam

daha hicran ovqatından.

İndi keflər çəkirəm

dönüklüyü vəfa bilmiş

bir ağıl ucbatından!...



Peyğəmbər

Başıma ağıl qoydular...

Əvəzində çalıb-çapıb

nəyim vardısa soydular.

Könlüm rahatlıq tapıb –

nə dərd var ki, sinə gərəm?

Babam Adəm kimi

lüt-üryan peyğəmbərəm!..



Nəyə gərək

Nəyə gərək bu vicdan,

əgər əzirsə məni?

Nəyə gərəkmiş qeyrət,

içdən kəsirsə məni?

Nəyə gərək düz olmaq,

düzə salırsa məni?

Nəyə gərəkdir həya,

üzə salırsa məni?

Nəyə lazım ədalət,

ortada bölgü yoxsa?

Nəyə lazım bu ağıl,

ağılsız daha çoxsa?

Nəyə gərəkdi kitab,

açılıb oxunmasa?

Kimə lazımdı tənqid,

heç kəsə toxunmasa?

Nəyə gərəkmiş dünən,

elə dünən keçdisə?

Nəyə lazımdı dünya,

sonu sonda heçdisə?

Nə üçündür bu həyat,

axır ölümsə əgər?

Tanrının biz olmasaq

işi aşmırmı məgər?

Faciə aktyorları
Bu dünya-

bir faciə dramı,

bir səhnə,

bir tamaşa...

Sonunda ölür hamı,

beləcə çatir başa

Tanrının şah əsəri

milyon illərdən bəri...

Lakin.., heyhat!..

Hələ də davam edir

bu tragikomik həyat!..

Səhnə dolur,

boşalır...

Dəyişir personajlar,

aktyorlar, geyimlər,

oxunan partiyalar,

söylənilən deyimlər..,

süjet dəyişməz qalır!

Fələklər göydən baxıb

tamaşadan zövq alır.

Bu möhtəşəm səhnədə

mənim də rolum var


epizodik də olsa.

Kütləvi səhnələrdən

seçilib yadda qalsa,

demək ifaçılıqda

öz məxsusi yolum var!..


Mənim sevgi fəlsəfəm


İstərdim...

Məhəbbətə
Bir baxışın həsrətindən

bir həsrətin baxışına,

Bir uğursuz bəxtdən qaçıb

bir taleyin naxışına,

Bir çiskinin dumanından

bir buludun yağışına,

Qopub hicran qollarından

bir məhəbbət ağuşuna

atılmaq istərdim!

Əsib titrəyərdim,

Coşub kükrəyərdim,

tufan kimi,

dəniz kimi!

Sevilməkçün,

sevmək üçün

Lap qul kimi,

kəniz kimi

satılmaq istərdim!...



Gözəllər qocalanda
Zaman bizi alıb satır,

Kimin əli hara çatır?

Təbiət günaha batır

gözəllər qocalanda!


Gözəllikdən nur tökülür,

Qaranlığa dan sökülür,

Dünyanın beli bükülür

gözəllər qocalanda!


Necə keçək ilk bahardan,

Yar doyarmı gözəl yardan?!

Dünya düşür etibardan

gözəllər qocalanda!


Haqlı bilmə bu dünyanı,

İnsafı, mürvəti hanı?

Fələk unudur vicdanı

gözəllər qocalanda!


Kimdi belə qələm çalan,

Təravəti bizdən alan?

Gözəllik də olur yalan

gözəllər qocalanda!



Yazıq məhəbbətə
Bəxt yatıb, könlümsə oyaqdır, oyaq,

Məni yaşadan da budur, mələyim.

Niyə saldın yerə, bəxt güzgüm sayaq

Sınıb parça-parça düşdü ürəyim?!


Sənə güvənirdim, sənə, sevgilim,

Deyirdin qəlbində dünya varıyam!

Nədən birtəhərsən, söylə, qoy bilim,

Mən hansı təqsirin günahkarıyam?


Xətrinə dəyəcək sözüm olmayıb,

Nədən tikan kimi batır sözlərin?

Başqa birisində gözüm olmayıb,

Niyə gözlərimdən qaçır gözlərin?!


Bizdən etibarın üzü dönərsə,

Şübhələr darışar bu sevgimizə!

Bir çuğul sözüylə odu sönərsə,

Yazıq məhəbbətə!

Yazıqlar bizə!...


Şəlalə eşqi
Dağları alıb başına

Tökülən şəlalə səsi!

Niyə çıxıb dağ başına,

Nəymiş onun bu həvəsi?

Çırpır özün qayalara,

Kəsilir axı nəfəsi!

Sanki vəhşi pələngdir,

Dağıdacaq o, qəfəsi!

Gecə-gündüz haray salıb

Bağırmaq olmazmı bəsi?

Harayına çatan hanı,-

Yoxmu yazığın bir kəsi ?

Dənizə can atır –deyir,

Cavan bu dağ şəlaləsi.

Əyri-üyrü bu dərələr

Yeni bir eşqin tələsi!...

Yanırsa da Kərəm deyil –

Yoxdu yanında Lələsi!

O dəryaya üz tutanın

Bu fəryadı...

Bu naləsi!...

Eşqin altına girənin

Bu dərd yükü...

Bu şələsi!...

Mənzili də yaman uzaq,

Ya yetişə, ya öləsi!...



2001

Bəhanə axtarıram
Hazır bəhanəsi olan bəxtəvər!

Hər yerdə, hər kəsi qabaqlayırsan!

Əlinə düşəndə bir qeybət xəbər

Tez salıb bankaya qapaqlayırsan!


Bəhanə əlində sübutdan betər,

Hökmünün dalında dağ kimi durar!

Hər cür yaxşılığı pozmağa yetər,

Yüz haqqa silinməz bir ləkə vurar!


Canımı almağa bəhanəlisən,

Neyləyim, yerimir mənim sübutum!

Ya mən ağılsızam, ya sən dəlisən,

Ya da ki yetişib sonum,süqutum.


Əlimə keçsəydi bircə bəhanə

Sənin hər zülmünü bağışlayardım!

Adi bir şirin söz çatsaydı mənə

Sevgimi yenidən mən başlayardım!



Qayıt, şəhid sevgilim
(Mənfur ermənilərin törətdiyi Qarabağ müharibəsi

nüçə-neçə ər igidlərimizi apardı, qiz-gəlinlərimizin

səadətini puç etdi. Onların ah-naləsi yerdə qalmaz,

inşaallah!)

Həsrətin, hicranın uzanır yaman,

Qayıt zəfər çalıb dönənlər kimi!

Cəbhə tək dayanıb arada zaman,

Qayıt zirvələrdən enənlər kimi!
Dilimdə mahnıya, sözə dönmüsən,

Dön, qayıt, ömrümün naxışı kimi!

Sinəmdə alışan közə dönmüsən,

Gəl söndür payızın yağışı kimi!


Sevgim halal idi, qısqancım qəti,

Sanırdım mən sənsiz ölə bilərəm.

Hardan biləydim ki, bu məhəbbəti

Bir zaman Vətənlə bölə bilərəm!


Qayıt, ey səngərdə bitən taleyim!

Gəl sıxma sən məni taba, dözümə!

Qayıt, ey yoxluqda itən taleyim!

Qayıt ki, qayıdım mən də özümə!


Qohumlar, qonşular bilməmiş qayıt!

Beləmi demişdik səninlə məğər?

Yağışlar izini silməmiş qayıt!

Qayıt, qayıtmağı bacarsan əgər!




Bəlkə yer örtə üzümü
Hərdən azam, hərdən çoxam,

Hərdən kaman, hərdən oxam.

Bəlkə elə çoxdan yoxam?

İtirmişəm öz-özümü.


Demə ki, rəngim qaradı,

Ciyərim neçə paradı!

Bilmirəm hara-haradı,

Həsrətin tutub gözümü!


Toxunardım qara telə

Külək olub dönsəm yelə!

Bir qulaq as, insaf elə,

Mən də deyim öz sözümü!


Yandım, istisiz yandım!

İçimdən tüstüsüz yandım!

Sevgimdə dönməz dayandım,

Allah verib bu dözümü!


Qəlbimdədi bütün qadan,

Dərd də olsa şirin dadan!

Əl çəkmərəm bu sevdadan,

Bəlkə yer örtə üzümü!...



Sevgi fəlsəfəm
Bu sevgim fəlsəfə isə,

Hanı onda bəs ciddiyət?

Sən mahiyət, mən hadisə,

İlk görüş də ilk ziddiyət!


Nə zamanam, nə məkanam,

Nə az, nə çox, nə normayam!

Nə bir gerçək, nə imkanam,

Sən məzmuna mən formayam!


Sevgimdə təsadüf hanı?

Zərurətəm eşqim qədər!

Sən qapadın hər imkanı,

Gerçəkliyim oldu hədər!


Kəmiyyətim coşub daşdı,

Keyfiyyət gəlmədi bir dəm!

Əkslik həddini aşdı,

Hansı vəhdətə ümidəm?


Dünyanı eylədim inkar,

Fəlsəfəm gəlmədi vecə!

Axırım olsa intihar

Sən səbəbsən, mən nəticə!



Ata

Sən idin dünyada arxam, dirəyim,

Dağa söykək idi sanki kürəyim!

Daim bir arzuyla vurub ürəyim:

Borcunu qaytara biləydim, ata!
Qeyrətin-qeyrətdi, sözün-söz idi,

Niyyətin, əməlin haqqa düz idi.

Səninlə gecəm də bir gündüz idi,

Ömrümü səninlə böləydim, ata!


Bələddin hər işdə dayaz-dərinə,

Şərikdin elatın dərdi-sərinə.

Babanın məzəli söhbətlərinə

Dinləyib səninlə güləydim, ata!


Vicdanla, namusla adın ucalıb,

Kişilik qeyrətin yadigar qalıb.

Mən də sənin kimi qələbə çalıb

Qayıdıb üzüağ gələydim, ata!


Heç nəyə satmadın xasiyyətini,

İnsafa yönəltdin hər niyyətini.

Kaş qoyub getdiyin vəsiyyətini

Yerinə yetirib öləydim, ata!...



Araz bala

Körpə nəvəm Araza

Varlığın Tanrıdan paydı,

Hansı töhfə sənə taydı?

Dünya sən tək saf olaydı,

Araz bala, Araz bala.


Evin əziz uşağısan,

İki nəslin qovşağısan.

Ömrün ən gözəl çağısan,

Araz bala, Araz bala.


Dişin yox çörək yeyəsən,

Barı dil aç, söz deyəsən.

Sən ki bu evə yiyəsən,

Araz bala, Araz bala.

Ananın cənnət bağısan,

Xoş günü, xoş növrağısan.

Bir səadət çırağısan,

Araz bala, Araz bala.


Keşik çək yurd ocağına,

İməklə künc-bucağına!

Gəl babanın qucağına,

Araz bala, Araz bala.


2008

İlk sevgi harayı
Səninlə sahildə gəldik üz-üzə,

Baxışlar toqquşub kənara çöndü...

Elə bil ildırım çaxdı dənizə-

Bir anda parladı, bir anda söndü!


İlləri geriyə çevirib bir-bir

Gətirdim yaddaşa ötən günləri...

Cavab axtarırdı beyində fikir,

Nələr dəyişmişdi o vaxtdan bəri?


Dəniz o dənizdi,

şəhər o şəhər...

Bu mənəm,

o sənsən,

bu da ikimiz...

Sıxdı ürəyimi

acı bir kədər-

həmin biz deyildik

artıq, indi biz!
Nə sən həmin sənsən,

nə mən o mənəm,

Çökübdür üzlərdə özgəlik izi!

Cəsarət tapmıram qayıdam,

dönəm,

Çağıram haraya ilk sevgimizi!



2001

Çeşmə
Sən nəğməmin qardaşısan,

Neçə eşqin sirdaşısan,

Bu dağların göz yaşısan,

Şırıl-şırıl axan çeşmə.


Ellər gedib tək qalmısan,

Dərd əlindən qocalmısan,

Niyə belə sozalmısan,

Alaq basıb yaxan, çeşmə?


Görmüsən dava cəngini,

Zaman pozub ahəngini.

Daha yoxdur səhəngini

Sinən üstə yıxan, çeşmə!


Təşnə könlüm doymaz səndən,

Küsmüsənmi yoxsa məndən?

Hicran dərdim süzüb gendən

Soyuq-soyuq baxan çeşmə...



O şəm sönməz, bilirəm
Bu məhəbbət evini

gəl, uçurub devirmə.

Üzün məndən çevirmə,

könlün dönmür bilirəm.

İçində yandırdığın

o şəm sönmür, bilirəm.

Umu-küsü vaxtı keçib,

Məni sənə,

səni mənə

tale seçib.

Mən dönük olmamışam,

Mən sönük olmamışam-

Elə həmin atəşəm,

od-alovum möhtəşəm –

yeri-göyü yandırar

bir nazlı gəlişinlə,

bir xoş gülüşünlə.

Nə günah var,

yıx üstümə.

Od vur yanım, əzizim,

Tamaşa et

alovuma,


tüstümə.

Bax məndəki dözümə!

Sevgi nədi bilirsənsə

gözümə bax, gözümə!

Məhəbbət gözdən oxunur.

İki yarımtaledən

bir bütöv tale toxunur

bu gözlərin baxışında!

Əbədi məhəbbət rəmzi var

onun hər naxışında.

Üzün məndən çevirmə,

Bu məbədi devirmə,

ay ömrümün çiçəyi,

göyçəklərin göyçəyi!

Qəlbin dönməz bilirəm,

O şəm sönməz, bilirəm...



Süzmə məni
Süzmə məni, ay sarışın nazənin,

Bir eşqin sevdası üzübdü məni.

Həsrət pendir kimi kəsib, doğrayıb

Çətən arasında süzübdü məni.


Yaxın gələnim yox yansın istimə,

Aləm bülənd olub acı tüstümə.

Dəyirman daşı tək çöküb üstümə

Möhnət xıncım-xıncım əzibdi məni.


İçimiz alovlu, çölümüz sönük,

Baxan elə bilir hamıdan önük.

Axıdıb aşağı bəxt- üzüdönük,

Gedib çay yuxarı gəzibdi məni.


Yar gəzən çəməndə ot üstə şehəm,

Gilavar istəsə, bir nəfəs mehəm.

Oyuncaq axtarsa, hazır təsbehəm,

Fələk sap üstünə düzübdü məni.


Bu eşqə düşəli qalmaqaldayam,

Bilmirəm nə yerdə, nə mahaldayam.

Taledən dolaşmış kələf haldayam,

İnanma bir kimsə çözübdü məni.



Gətirdin
Sevdalı könlümün sevda bəlası,

İtən gəncliyimi yada gətirdin.

Təklik sazağından yanmış ağzımı

Bircə təbəssümlə dada gətirdin.


“Sevirəm” kəlməsi itib dilimdən,

Dərdim tığ vurulub gəlhagəlimdən!

Ömrün payızında tutub əlimdən

Bu isti ocağa, oda gətirdin.

Qəribə qurulub işi xilqətin-

Sevdasız yaşamaq sevdadan çətin!

Adın eşitmişdim saf məhəbbətin,

İndi mənimlədir o da, gətirdin!


Min bəla var bir ömürlük səfərdə,

Heç kəs tutulmasın çarəsiz dərdə.

Tufanlı dəryada, batdığım yerdə

Hardan tapdın yaşıl ada gətirdin?!


Bu sevda qəlbimdə nə izdi salıb?

Gözüm bir gedişin yolunda qalıb.

Şair, o dilbərin qadasın alıb

Öz canına nə xoş qada gətirdin!!




Yarı işıq, yarı zülmət...
Dərdimlə ümidim əksi-tarazdı,

Biri azalanda o biri artır.

Ona da, buna da etibar azdı,

Hərəsi könlümü bir yana dartır.


Bu eşqin astarı üzündən baha,

Ömür xərcə gedir yolunda hədər,

Gümanım azalır nurlu sabaha

Mən səndən əlimi üzdüyüm qədər!


Bir üsyan sinəmdə ilişib qalıb,

Tapdamır bir zaman içdiyim andı!

Hicran yedəyində ömür qocalıb,

Bir də görəcəksən ürək dayandı!


Ya var ol, əllərim yetişsin sənə,

Ya yox ol, dünyamdan izin silinsin!

Ya dost ol həyatda, ya düşmən mənə

Ya öldür biryolluq, qatil bilinsin!


Mən indi bilmişəm nədən gedirmiş

Dünyanı tərk edib xilqət həyatdan!

Cana yığılırmış, ikrah edirmiş

Yarı ümid, yarı zillət həyatdan!

Yarı işıq, yarı zülmət həyatdan!..


Suda sınacaq su səhəngiyəm
Mən suda sınacaq su səhəngiyəm,

Eşqim əvvəl-axır yıxacaq məni.

Bu dərdin əlində ov tüfəngiyəm,

Bir gün öz təpəmə sıxacaq məni.


Sevdiyim heç məni anırmı görən?

Ayrılıq oduna yanırmı görən?

Qəlbi buza dönmüş qanırmı görən

Soyuğu yandırıb yaxacaq məni?!


Tükənib ömrümün həyat mənbəyi,

Nəyi qalıbdır ki bu canın, nəyi?

Bircə əsim əssə payız küləyi

Qaldırıb daşlara çaxacaq məni.

Bu taleyi gərdiş özü göndərib,

Başıma dərd dolu qazan əndərib.

Yəqin ki, əridib, çöpə döndərib

Sonra da yoxduya çıxacaq məni.

İnsafmı fələk də badalaq vursun,

Hər ümid yolunda min kələk qursun?

Kəsib doğramağı bir yana dursun,

Zalım şiş də tapıb taxacaq məni!..



Söz rəngi
Hər şeyin söz boyda adı var.

Hər sözün də

deyim qədər

rəngi var, dadı var.

Deyim- məna libası,

deyim- geyimdi sözə.

“ Yaxşı” var ki, tərifdi,

oxşamadı, sığaldı.

“Yaxşı” da var

ipəyatmaz çığaldı,

özü boyda hədədi.

Görən səbəb nədədi

bu fərqə, bu çalara?

Əlbəttə ki, deyimdə!

Söz - boyuna biçilmiş

libasında, geyimdə

məna tutur, söz olur.

Söz var rəngi qara

gedib yapışsa hara-

silinməyən ləkədi.

Soz var rəngi qırmızı,

ölçüsü də

danışanın öz başından yekədi!

Söz də var ala-bozdu-

rəngi qatmaqarış,

kim hara yozdu, yozdu.

Rəngi qat-qat,

mənası çat-çat

çoxçalarlı sözlər də var

çoxüzlü sifətlər tək.

Ancaq bir söz tanıyıram

şəffaf, rəngsiz.

Aydan arı, sudan durudu.

Ulduz ziyasıdı,

Günəş nurudu.

Bu söz hər sözdən əziz,

hər şeydən müqəddəsdi.

İnsan tək yaşamaq istəsək biz,

təkcə bu sözdən yapışmaq bəsdi!

Bilən- bilir,

bilməyənə demək olar xəlvəti:

Bu söz MƏHƏBBƏTdi.

Qoruyun məhəbbəti!!

1   2   3   4   5   6   7


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə