Redaktoru: İslam Sadıq Əli Aslanoğlu. Sözün rəngi




Yüklə 1.07 Mb.
səhifə2/7
tarix27.02.2016
ölçüsü1.07 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

2001

Kaş öləydik üzüsulu
İnsan suyla qatmaqarış,

Çox söz gəzir aralıqda!

Gəzib baxsan qarış-qarış

Dastan yatır oralıqda!


Suyu dibdən bulandırıb

Orda balıq tutanlar var.

Yüz cür hiylə dolandırıb

Su altına yatanlar var!


Dərdin suya deyən də var,

Tapa bilmir özgə əlac!

Ağlın suyla yeyən də var,

Odur qalıb ac-yalavac!


Sudan susuz gələn də var,

Bu dağlarda, bu çöllərdə.

Suyla divar dələn də var,

Suya getməz keçəllər də!


Gönü suya verən də var,

Gözün suyun sıxan da var,

Susuz yuyub sərən də var,

Sudan quru çıxan da var!


Dartırıq ki, sudan çulu

Belimiz yağır olmasın!

Kaş öləydik üzüsulu,-

Qalana ağır olmasın!....




Xəyallar

Ötən günlərimi gəzib dolaşıb

Muncuq tək bir sapa düzən xəyallar!

Tufanlı dənizdə dalğalar aşıb

Mənsiz sahillərə üzən xəyallar!
Bir anda illəri-illərə qatıb

Bəxtəvər əliniz hər yana çatıb!

Yerdəki dərdimi bir yana atıb

Göydə şahin kimi süzən xəyallar!


Gah enib göylərdən, gah ucalırsız,

Gah gəlib beynimdə lövbər salırsız,

Gah da yoxa çıxıb itgin qalırsız,

Bilinmir yeriniz bəzən, xəyallar!


Qoymayın bu dövran sizi aldada,

Ömrümü, günümü verdiniz bada.

Fürsət düşən kimi keçib daldada

Bir ülvi məhəbbət gəzən xəyallar!



2002

Xəyal gözü
Hərdən görmək istədiyimi görmək üçün gözlərimi yummalı oluram.”

Habil Əliyev ( İctimai Televiziya, 30 noyabr 2007-ci il)
Dünyaya baxanda xəyal gözüylə

İstək gerçəkliyə dönür elə bil.

İnsan danışanda özü özüylə

Dünyanın işığı sönür elə bil.


Zəka nur salanda qaranlıqlara

Zülmət işıqdan da aydın görünür.

Fikir baş vuranda dumanlıqlara

Ümid arxasınca göyə sürünür.


Xəyal uzaqlara gedən anların

Söhbəti dastana , nağıla sığmaz.

Içində dünyanı yaşadanların

Dühası hər dayaz ağıla sığmaz.


Ehtiyac insanı salanda dərdə

Tale hər bir kəsin uman yeridir.

Arzular ürəkdə boğulan yerdə

Xəyallar sonuncu güman yeridir.



Qaranquş
Görən bu qış hara gedib

Haçaquyruq o qaranquş?

İnsana etibar edib

Evdə yuva, yurd quran quş.

Sən qonmusan yaddaşıma,

Sağ qanadın çək başıma!

Ey Cənublu qardaşıma,

Bizdən salam aparan quş!


Kənd evində kim var qala?

Kənd dağılır bala-bala.

Sən Cənuba, mən Şimala

Üzün tutub yol soran quş.

Bu il mənsiz qayıt kəndə,

İmkan yoxdu dönəm mən də.

Hər halda tapılar səndə

Qayıtmağa pul-paran, quş!


Dönər olsan bu gələn yaz,

Salamını divara yaz!

Nəğmələrin avaz-avaz

Könlüm etsin qoy viran, quş!


Bilirəm ki, gələcəksən,

Olsun mənə güləcəksən.

Bəlkə nədir biləcəksən

Məni kənddən qoparan, quş!...



2001

Nə qalıb ki

On il bundan öncə bir qələm dostum mənə demişdi ki, sən klassik üslubda qəzəllər yazırsan. Klassiklərin əsl qiyməi isə iki yüz

ildən sonra üzə çıxır.
Mən qızıl külçəsiyəm

torpağın altda.

Gizlənib dəyərim

ən dərin qatda.

Nadan dəllallarla

yoxdu aram,

Hər ucuz bazarda xırdalanmaram!

Mən özüm bilirəm özümdə nə var.

Söhbətimdə nə var,

sözümdə nə var.

Hanı bir hünərvər bilə qədrimi,

Gətirə söhbətə, dilə qədrimi?

Mən zamandan əvvəl doğulmuşam

bəlkə də!

Hələ məni anlayanlar doğulmayıb

yaşadığım bu ölkədə.

Darıxmıram,

hələ vaxt var-

Doğulacaq o sərraflar!..

Nə qalıb ki - yüz doxsan il!

Çox da uzun müddət deyil.

Sürünür ardımca zaman-qatar.

Bu dünyada çatmasa da,

o dünyada gəlib çatar!

O yazıqda nə təqsir ki,

mən illərin gerisində,

əsrlərin önündəyəm!

Yəqin elə bu səbəbdən

əsir-yesir günündəyəm!..


Ölüm də bir olumdu
Sən ölməsən,

mən ölməsəm,

biz ölməsək,

bu torpağa gömülməsək,

nə yer olar,

nə də torpaq.

Nə gül olar,

nə də yarpaq.

Ölüm haqdır

qara torpaq olmaq üçün!

Dünya gün-gün boşalır,

həp yenidən dolmaq üçün.

Torpaq olmaq da şərəfdi...

Çoxüzlü dünyamızda

bu da bir üz,

bir tərəfdi!..

Torpaq olsam bilməyin ki,

mən sovrulub itərdim.

Cücərib yol üstündə

bir bənövşə bitərdim!

Bircə gün də

ömrüm olsa,

yaşadardım

boynubükük bir həsrəti.

Ətirimlə vəsf edərdim

ünümyetməz bir ülfəti!..

Ötəri də olsa belə,

sevgililər baxardılar.

Ya da dərib bir gözəlin

yaxasına taxardılar!..




Niyə şair yarandım?
Üzdən sakit görünsəm də,

həlimliyə bürünsəm də,

daxilimdə bir qəzəbin

cilov yeyən hiddəti var,

tufan qədər şiddəti var

bu dünyanın əyrisinə,

xaininə,

xəbisinə,

...qeyrisinə!

Nə yaxşı ki,

Tanrı məni

yaratmamış külək kimi,

“Tufan” adlı mələk kimi!

Güc toplayıb,

tufanlaşıb

bircə dəfə əsərdim!

Bu dünyanın

nəfəsini kəsərdim!

Mən dəniz olsaydım

bircə dəfə coşardım,

bircə dəfə daşardım,

sahilləri aşardım.

Yuyub aparardım

çirkin nə varsa.

Bəlkə də qalmazdı

ilkin nə varsa!

Günəş də olsaydım

çox iş görərdim.

Qəlbi soyuqları yandırıb yaxar,

İsti könüllərə şəfəq verərdim.


Dağ kimi yaranmış olsaydım barı,

Vulkana dönərdim bir an içində!

Uçurub tökərdim sərt qayaları,

Qoyardım dünyanı al qan içində!


Yağardım başına bulud tək dolub

Yaşamaq naminə yaşayanların!

Xisləti yırtıcı heyvan tək olub

İnsanlıq pasportu daşıyanların!


Heyf, Günəş deyiləm,

nə dəniz,

nə də dağam.

Bu dünyanı dağıtmaq

imkanından uzağam.

Tanrı bilir işini!

Qınamıram kişini!

Duyubmuş niyyətimi,

bilirmiş qüdrətimi.

Məni şair yaratdı.

İşimi, əməlimi

sözə dair yaratdı.

Sözü nağıl şairin,

yarımağıl şairin

hanı əldə imkanı

cahanı çevirməyə,

zəlaləti,

pisliyi


dünyadan devirməyə?

Tanrı sevmir qəzəbi,

iddianı,

hikkəni.


Üzüyola bəndələr

tikib-qurub Məkkəni.

İndi bilinir nədən

dünyanı haqqa düzmək

daim ağır olubdur!

Gətirin göz önünə

keçmişi,

keçilmişi-

sonu çıxıbdır heçə.

Öyrənin neçə-neçə

peyğəmbər seçilmişi...

Hamısı sadə, sakit,

müti, fağır olubdur.

Ona görə belimiz

bu dünyanın yükündən

min il yağır olubdur!!..



Olarsan
Göz üstündə yer tut, könül,

Bədən üstə baş olarsan.

Fələk qəddin əysə belə,

Kiprik üstə qaş olarsan.


Şair qalmaz söz altında,

Külə dönmə köz altında.

Çalış qalma göz altında -

Gilələnib yaş olarsan!


Dünya kökündən laxlasın -

Dərdini kim var, ağlasın?

Qoyma için buz bağlasın,-

Yoxsa donub daş olarsan!



Mələklə insanın arasındayam.
Mən taleyin dəftərinə

sol əl ilə yazılmışam.

Əlim çıxıb fələklərin ətəyindən,

öz dərdimlə

öz yaxamdan asılmışam!

Zirvələnib ucaldıqca

od püskürən vulkan kimi

düz təpəmdən deşilmişəm.

Burub həyat burulğanı,

sınmasam da

kəndir kimi eşilmişəm.

Bu dünyada varam, yoxam,

bu miqdarda azam, çoxam,

bu əhvalda acam, toxam

fərq eləməz!

Dərya udmuş bir gəmini

daha tufan qərq eləməz!

Bu bazarda nə satanam,

nə də alan,

Nə pulsuzam , nə də kalan!

Kimə nə var lap öncədən

nasılmışam!

Bəlkə elə bir yalanam,

adi yalan,

gerçək üstə

möhür kimi basılmışam?!

Dərd gerçəkdi,-

baxan kimi görünür.

Həyat da var, -

zaman ilə sürünür.

Yoxsa... mən də bir mələyəm,

görünməyən dərd mələyi?

Yaranmışam –

öz içimə dərd ələyəm?

Dərd içimdə şeirə dönür!..

İlham odu közərdikcə

kömürləşir, ömür sönür.

İkili haldayam-

qismən mələk,

qismən insan!

Ruhən mələk,

cismən insan!

Bu dünyanı beləcə yaşadım...

Bir qazanda qaynadı

qəmimlə şadım-

iki qoç başı kimi!

Bulandım,

duruldum

göz yaşı kimi!

Bilinmir,

bu sərsəri dünyanın

harasındayam.

Bircə bu bəlli ki,

mələklə insanın arasındayam!

Nə oyam, nə buyam!

Nə odam, nə suyam!

Nə ata anlatdı,

nə doğan anam,

nə ağıl kəsdirdi

özümdən qanam

bu dünyanın gərdişini,

yaşamağın vərdişini.

Dərdlə əkiz doğulmuşam!

Dərd boğduqca boğulmuşam!

Gör nə vaxtdan dərd yüküylə

bu yollarda qalanam...

Yağış vurub, gün əridib -

yerlə yeksan, talanam!

Nə insandan,

nə fələkdən

yoxdu arxam -

kölgəsində daldalanam!..




Vicdan əlilləri
Vicdan əlilləri yaman çoxalıb,

İnsanlar qəlbindən əlil olubdur!

Görəsən, ədalət hara yox olub,

Bəşər bu kökdədi- zəlil olubdur?


Bədəndən, ayaqdan, əldən şikəstə

Yenə yön tapılır, min şükür, vallah!

İnsan yaranıbsa vicdanı xəstə,

Biz yazıq neynəyək bəs buna, Allah!


Çatmayıb elmimiz o yerə hələ -

Ağıl iynə ilə beyinə dolmur.

Neçə imam gələ, peyğəmbər gələ -

Vicdan əlilini sağaltmaq olmur!



Səninkidi , Azərbaycan!
Bu dalğalı göy Xəzərim,

Bu mehriban, şən şəhərim,

Bu işıqlı dan səhərim

Səninkidi, Azərbaycan!


Barlı-bəhərli torpağım,

Gözəlləşən bu növrağım,

Muğan, Şirvan, Qarabağım

Səninkidi, Azərbaycan!


Qəlbimdəki məhəbbətim,

Xoşbəxtliyim, səadətim,

İnsanlığım, ləyaqətim

Səninkidi, Azərbaycan!

Heyranınam mən özüm də -

Bir cənnətsən sən gözümdə!

Hər bir kəlməm, hər sözüm də

Səninkidi, Azərbaycan!


Ən adi bir gərəyim də,

Bircə tikə çörəyim də,

Qəlbim, canım, ürəyim də

Səninkidi, Azərbaycan!

Səninkidi, Azərbaycan!


Gerçək də yalanmış
Yalan və gerçək barədə olan deyimlərin

bəziləri indi özünü doğrultmur

Körpəymiş yəqin ki, bir zaman, bir vaxt,

Dünyaya gələrkən şər, böhtan, yalan.

Özu də yöndəmsiz, cılız məxluqat...

Odur ki, yox imiş diqqətə alan.
“ Bu, ayaq tutsa da yeriməz” deyib,

Üstündən saymazca keçdilər onun.

Yalansa dünyanı içindən yeyib

Böyüdü, boy atdı, dəyişdi donun.


İndi ayaq tutub elə gedir ki,

Saf söz arxasınca yetişə bilmir.

Bu söz cıdırında səbəb nədir ki,

Həqiqət yalanla ötüşə bilmir?!


Cahanda hansı bir təqsir qalıb ki,

Şərləyib doğrunun üstə yıxmasın?

Yazığın gözündən elə alıb ki,

Dil altda gizlənib üzə çıxmasın.


Ancaq nə etibar sümüksüz dilə,

Çaşıb doğrunu da söyləyə bilər.

Doğru doğruluğun bilsə də belə,

Meydanda tək qalsa neyləyə bilər?


Həyat normasına çevrilib yalan,

Doğru danışana dəli deyirlər,

Düzə nə baxan var, nə nəzər salan,

Düzdən yapışana zəli deyirlər.


Yalanın tufanı ev yıxan yerdə

Dünyanın sezilməz mehidi gerçək.

Naqislər bazarda vurnuxan yerdə

Yalan satanların behidi gerçək.


Gündüz bir yalanmış, gecə bir yalan,

Düşün bu xilqəti, baş sındır indi.

Gör necə qurulub, necə bir yalan –

Kimə acı gələn kimə şirindi!
Bəlkə də əzəldən yalanmış dünya,

Yalanmış ləzzət də, yalanmış dad da!

Sənin toyun olsun , talanmış dünya,

Gerçək də yalanmış bir özgə adda!



Öləsi deyil

Məndən xəbər alma dünyanın işin,

Bunu heç özü də biləsi deyil.

Günahı savaba elə qatıb ki,

Ölçüyə, mizana gələsi deyil.
Bir yanı azadlıq, bir yanı qəfəs,

Xeyirlə şəri də durub bəhsəbəs.

Haqqı nahaqq ilə qarışdıran kəs

Onu doğru-düzgün böləsi deyil.


Qədir bilməyənə hörmət hədərdi,

Dostluğu bir acı sözə qədərdi.

İçimi titrədən qəmdi, kədərdi,

Uğunub getsə də, güləsi deyil.


Dolandım, aradım, gəzdim hər yanın,

Görmədim cahanın ədalət anın.

Ürək bu yöndəmi əyri dünyanın

Əsiri olsa da, köləsi deyil.


Vaxt-vədə yetməmiş ələndi ələk,

Təbib nəkarədi dərmana gələk?

Əlimi ətəkdən qopardı fələk,

Gördü çəkə bilmir, şələsi deyil!


Sözə sərraf gəzər şairin gözü,

Sərrafsız qiymətdə tutulmaz sözü.

Qəbrə qoyulsa da, şairin özü

Yazdığı ölməsə, öləsi deyil.

Hanı millət

On beş ildi içimdədir

bir Xocalı səksəkəsi.

On beş ildi didir məni

alınmamış bir qisasın

qan ləkəsi.

On beş ildi mən çəkəni

məndən sonra kim çəkəsi?

Qan sovulmuş bu torpağı

kim becərib,

kim əkəsi?

Xocalıda öldürülən millətin

yoxmu görən

geri yanda bir kəsi?

Varsa, hanı igid oğlu, nəvəsi?

Hanı qeyrət?

Hanı nifrət?

Hanı hiddət?

Hanı millət, hanı millət?!!

Sən də adam sayıldın
Sən də adam cərgəsinə çıxdın...

Cərgə adamsız qalanda,

nadanlar adamlığı

saqqız kimi alanda.

Sən də adam sayıldın,

adamlığa əski kimi baxılanda,

həyasızlıq orden kimi

sinəyə taxılanda.

“Kişi” deyirlər sənə,

kişilik palaza bükülən vaxtdan.

Yolunda çətinlik qalmayıb

hər yerdə bir namərd körpüsü

tikilən vaxtdan.

Minib yabı kimi

üzdəniraq vicdanını,

tərk etmisən

insanlıq ünvanını.

Əlçatmaz hündürdəsən

vicdanına qısılıb

susanlar arasında.

Ancaq tapılacaqsan bir gün

yediyini


qusanlar arasında...


Əvəzi
Kimə gərək ağıllı baş?

Ağıl dəbdən düşüb, qardaş.

Çox sinədə bir qara daş

Asılıb ürək əvəzi.


Bu nə yurddu , nə ocaqdı?

Dərdi-sər qucaq-qucaqdı.

Bu ev gec-tez uçacaqdı-

Çöp idi dirək əvəzi.


Çoxları deyir şairəm,

Mənsə bir misra şeirəm.

Söküb içimi yeyirəm,-

Yeyirəm çörək əvəzi!

Qardaş, sıxma sıxılmışı,

Dərddən cana yığılmışı.

Görmürsənmi yıxılmışı?

Bir şey tap xərək əvəzi!



Kim itirmiş, kim qazanmış
Məndən ağıl umursan?

Onu alan çoxdan alıb.

Başımda bir qazan

əlçatmaz xülya

bir çimdik ümiddən

sallana qalıb.

Amma bir vaxt...

Vardı ağlım.

Danışsam,

uzun söhbətdi, oğlum.

Düşünmə ki, selə verdim,

ya küləyə,

yelə verdim.

Mən onu elə-belə verdim-

könüllü barterə-

məişət bazarında.

Deyirsən nahaq yerə?

Bəs bir çətən külfətin

dərdində, azarında

heç nəyə yaramayan,

bir çıxış aramayan

ağıl kimə gərəkdi?

Gerçək göz önündəsə,

nağıl kimə gərəkdi?

Mən də verib beynimi

beyinyeyənlər ixtiyarına

sahib durdum

yaşamaq iqtidarına.

Acığın tutmasın, atam,

artıq, xeyli rahatam.

Beyinsiz, düşüncəsiz

yaşamaq çox asanmış.

İndi gör, bu sevdada

kim itirmiş,

kim qazanmış?!


Daşın da bəxti var
Daşın da bəxti var, daşkəsən qardaş,

Kim bilir taleyi hara düşəcək.

Sən doğra, sırala, düz yavaş-yavaş,

Say ver alıcıya, hesabını çək.

Daş var ki, döşənib ayaq altına,

Tapdanır, əzilir, sınıb tökülür.

Daş da var tutulub zərə, altuna

Əzizdən əziz tək hər gün öpülür.


Daş var ki, hörülüb şah sarayında,

Xalılar, xalçalar bəzər üzünü.

Daş da var hər anı can harayında,

Doğrayıb tökürlər birdən yüzünü.


Daş var ki, yer tutub üzük qaşında,

Hüsnünə həsrətlə neçə göz baxır.

Daş da var dayanıb məzar başında,

Yüz illərdi yanağından yaş axır.


Daş var ki, sallanıb ürək yerində,

Allah xofundan da ürpənən deyil.

Ürək var dayanıb dirək yerində,

Yüz namərd güc verə, tərpənən deyil.


Sahil- qaya, dalğa-dalğa döyülür,

Bir üzü nəm, bir üzü qəm-təşnədir.

Daşüzlü var- gündə yüz yol söyülür,

Dünya qopa onun üçün heç nədir.


Mən bir daş olsaydım uca zirvədə

Bəlkə də dünyaya fərqli baxardım.

Cəmləyib özümü bir vaxt, bir vədə

Bir naqisin kəlləsinə çaxardım...




Tərsinə dünyanı düzünə yaşayırıq

Kaş o kərpic evimiz,

o bağça- bağ olaydı.

Nənəm də sağ olaydı,

Yenə nağıl deyəydi.

Almalar da sallanıb

budaqları əyəydi.

... Neçə il qulaq asdıq

Biz nənə nağılına.

Göydən düşən almanı

qapıb götürmək gəlmədi

birimizin ağlına.

Nağılı gerçək sanırdıq,

almanı yalan.

Axı nə qanırdıq?

Sən demə almaymış

adama qalan!

Nağıl elə nağılmış...

Yaman aldadıb bizi

bu dünya – bu dağılmış.

... Biz nağılla böyüdük,

o ağılla böyüdük.

Əfsanə sərhəddini

heç cür keçə bilmədik.

Yalanı gerçəkdən,

nağdını nisyədən

seçə bilmədik.

Nənəm sağ olsaydı

o nağılları

mən indi tərsinə danışdırardım

- sonundan əvvəlinə!

Onda çox mətləbi

qanıb anışdırardım.

Öncə düşən üç almanı

elə göydə qapardım.

İnsan kimi yaşamağın

düz yolunu tapardım.

Məlikməmməd quyudan

çıxdı, ya çıxmadı,

Təpəgöz kahanın ağzına

daş yıxdı , ya yıxmadı

indi kimə gərəkdi?

Artıq dövran dəyişib,

insanlar daşürəkdi.

Dünya tərsinə dönüb,

Bizsə nağıllar kimi

düz-düzünə qalmışıq.

Yaş keçib, qocalmışıq,

amma bilən yoxdu ki,

bu dünyadan

nə verib,

nə almışıq.

Tərsinə danışsaydı

nənəm nağıllarını,

böyüdərdi zəmanə uşağı tək

nəvə-oğullarını.

Vaxtında görərdik

ətrafı, yanı.

Düzünə yaşamazdıq

bu tərsinə dünyanı...



Bilər
Bu lalə bu çölündümü?

Bu sona bu gölündümü?

Bu quzu bu dölündümü?

Bu sirri tək bilən bilər.


Hər cür nəzər baxışdımı?

Qövsi-qüzeh naxışdımı?

Göz önündə yağışdımı?

Gözlərini silən bilər.


Əcəl yolun üstundəmi?

Bu tindəmi, o tindəmi?

Haqq zahirdə, batindəmi?

Bunu haqdan gələn bilər.


Bu başdımı, qazandımı?

Sağ o goru qazandımı?

Uduzdumu, qazandımı?

Onu sonda gülən bilər.


Bu mehdimi, küləkdimi?

Bu dünya bir kələkdimi?

Əzrayıl da mələkdimi?

Bunu yalnız ölən bilər!..



Kosmetika
Yaradan su ilə dünyanın başın

Sanki sığal çəkib, tumarlayıbdı.

Doldurub çuxurun, gizlədib daşın,

Yerin sir-sifətin hamarlayıbdı.


Dünyanın eybini gizlədən sudur,

Onda baxılası sifətmi vardı?

Bu da kosmetika!

Həqiqət budur! -

Susuz Yerin üzü çopur olardı!..



Şeytanın Avroparlamentə məktubu
Dəyərli vəkillər, ali cənablar!

Mənim də sizlərdən bir xahişim var.

Haqqı, ədaləti təqdir edirsiz,

Azad fikir ilə öndə gedirsiz

Keçmişin, indinin, gələcəyin də,

Ölənin, qalanın, öləcəyin də

Dərdinə hər dürlü çarə tapırsız,

Sənədlər töplayıb işlər yapırsız.

Bu qısa məktubu diqqətə alın,

Mənim də dərdimə bir nəzər salın.

Bu dünyaya ilk yaranıb gələndə

Bir azad fikirli mələkdim mən də.

Allah dərgahında xidmət edirdim,

Hər nə buyruq olsa öndə gedirdim.

Elə ki, Adəmi Tanrı yaratdı,

O vaxtdan xoş günüm sonuna çatdı,

Oldu həyat yolum çətindən çətin.

Oddan yaradılmış ali xilqətin

Palçıq əsillidən nəyi kəm idi?

Vücudum həm gözəl, həm möhkəm idi.

Onu məndən artıq sevən Allaha

Xidmətin lüzumu yox idi daha.

Düşündüm, daşındım, götür-qoy etdim,

Bircə yol ömrümdə risqə getdim.-

İnsanın ağlını sınağa çəkdim,

Axı bundan özgə nə edəcəkdim?

Elə ilk yalana inandı insan,

Elə ilk sınaqda sınandı insan!

Onun bizdən fərqli tamahı vardı,

Gördüyü hər şeydə gözü qalardı.

Təklif edən kimi almanı yedi,

Ağzı dada gəldi, “bəh-bəh” də dedi.

O vaxtdan ömürlük cəza almışam,

Yaxşı əməllərdən kənar qalmışam.

Bir siz də düşünün: ədalətmi bu?

Azadlıq adına ləyaqətmi bu?

İndi sizinkilər min yalan deyir,

Yalançı vədlərlə dünyanı yeyir.

Erməni yalanı tutub dünyanı,

Ona cəza verən bir kimsə hanı?

Mənsə bircə dəfə yalan demişəm,

İnsafmı bu qədər əzaba düşəm?

Mənmi yaratmışdım tamah dişini?

Arvad yoldan etdi Adəm kişini.

Hörmətli cənablar, düşünün bir az,

Bir sözün cəzası bu qədər olmaz!

Sizin əcdadların avamlığından,

Müddətsiz cəzanın davamlığından

Artıq, nə danışım?..

Sözüm qalmayıb.

Daha haqsızlığa dözüm qalmayıb.

Rica edirəm bir tədbir görün,

Mənim də barəmdə bir qərar verin...

Heç kimi öldürüb qan tökməmişəm,

El qovub, ev yıxıb, yurd sökməmişəm.

Çox da desinlər ki, xain İblisəm,

Mənfur ermənidən məgər mən pisəm?

Düşünün cənablar, düşünün bir az,

Axı dünya belə gedib, belə yaşamaz!..


Verin o dünyanın xəritəsini
Əlimdədir bu dünyanın qlobusu,

azı torpaq ,

çoxu da su...

Bu az torpaq

bölünübdür neçə kərə,

parçalanıb neçə yerə,

millətlərə, ölkələrə.

Hələ də didilir,

sökülür-

yırtıcılar cummuş trapez kimi.

Hələ də cırılıb tökülür-

əniklər dartışdıran

köhnə bez kimi.

Ya biz bu torpağa düşmən,

yağıyıq,

ya da biz insanlar hamımız

elə bir bezin qırağıyıq.
İstəmirəm bu dünyanın xəritəsin!

Alın, ey azgöz insanlar,

didin,

parçalayın,



doğrayın,

kəsin!


Verin o dünyanın maketin mənə,

görüm Cəhənnəmi,

Cənnəti nədir?

Adın şair qoyan mədhiyyəçinin

o biri dünyada sənəti nədir?

Bir savab yoxdusa milyonda, mində

Görüm o dünyanın Cəhənnəmində

yandıranlar neçə,

yananlar neçə?

Sağlıqda günahı qanmayanlardan

məhşər ayağında qananlar neçə?

Çəkin qulağımdan Şeytan səsini!

Verin o dünyanın xəritəsini,

görüm mən hardayam,

qismətim harda,

haqqa, ədalətə nisbətim harda?

Bu dünyanın məlumu

o dünyanın harasında?..


Bəlkə ora da bölünüb artıq

maqnatlar arasında.

Mənsə fil qulağında yatmışam!

Elə bu dünyanın cəhənnəmində

bir ömür qədəri

itib-batmışam!..



Dəli şeytanla söhbət
Heç vaxt dəli şeytanın sözünə baxmamışam.

Amma nahaq, hərdən onun da ağıllı məsləhətləri

olurmuş.Bu yaxınlarda görüşdük və... aramızda

nostalji hisslərlə dolu qısa bir söhbət də oldu.

Dedim: xəcalətəm, ay dəli şeytan,

Bağışla, sözünə qulaq asmadım.

O vaxt sənin imiş dediyin meydan,

Gedən getdi, mənsə ayaq basmadım.
Doğrudur, o yolda ölən də oldu,

İşi düz gətirib ada çatan da.

Vicdanı səninlə bölən də oldu,

Qapalı zindanda müddət yatan da.


Indi nə buyursan- müntəzirəm mən,

Söylə, qaz hardadı, qazan dolduraq?

Nə vaxtdı bir yağlı iş gəzirəm mən,

Yol göstər, şərikli bir əməl quraq.


Dinmirsən, susursan.., yoxsa xəstəsən?

Yoxsa, məni görüb tutdu karlığın?

Qulaq dərmanım var, əgər istəsən...

Hanı o əvvəlki işgüzarlığın?


Dedi: yaman artıb mərdimazarlar,

Daha şeytanlığa bir iş qalmayıb.

Onlara tabedi bütün bazarlar,

Hər yandan bağlıdı, giriş qalmayıb.


Çoxdan əldən çıxıb çapıb-soyduğum,

Şagirdim özümə meydan oxuyur.

Bir zaman başına ağıl qoyduğum

İndi ustadına papış toxuyur!..


Mənim öz çəkdiyim özümə bəsdi,

Gör hansı məqamda piy axtarırsan?

“Qaz-qazan” söhbəti daha əbəsdi,

Bişib yeyilmişi çiy axtarırsan...



1   2   3   4   5   6   7


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə