Ramin allahverdi TƏQVİm miFLƏRİ VƏ novruz baki 2013 Elmi redaktor: Seyfəddin rzasoy




Yüklə 0.67 Mb.
səhifə6/9
tarix22.02.2016
ölçüsü0.67 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

II FƏSİL

TƏQVİM MƏRASİMLƏRİNİN

RİTUAL-MİFOLOJİ SEMANTİKASI
2.1. Təqvim mərasimləri və Novruz
Təqvim mərasimləri adından da göründüyü kimi mövsümi xarakter daşıyır və fəsillərin, ayların, günlərin dəyişməsinin xalqın folklor məfkurəsində metaforik şəkildə əksi ilə müşahidə olunur. “Günəşi dəvət”, “Qodu-Qodu”, “Xıdır Nəbi”,”Yel Baba” və bu kimi digər mövsümlə bağlı olan mərasimlər təqvimi bir silsilə təşkil edir ki, bu mərasimlər haqqında folklor­şünas­lığı­mızda araşdırmalar aparılmışdır. Bu təqvimi mərasimlərin ən geniş şəkildə özünü göstərəni qışdan yaza keçidlə bağlı olan, eyni zamanda dərin mifoloji köklərə malik Novruz mərasim­ləridir. Novruz bayramının müxtəlif aspektlərdən folklorşünas­lı­ğı­mızda son zamanlar araşdırmalara cəlb olunmasına baxmaya­raq, müəyyən qaranlıq məqamların işıqlandırılması və bayramın ritual-mifoloji semantikasının üzə çıxarılması zərurəti qalmaq­da­dır. Tədqiqat işinin bu fəsli də həmin zərurəti müəyyən mə­na­da ödəmək məqsədi daşıyır. Ona görə də burada Novruz məra­simlərinin tədqiqinə geniş yer veririk.

Hələ orta əsr yazılı mənbələrindən Novruz bayramı haq­qında kifayət qədər sanballı məlumatlar əldə edə bilirik. Bu mən­bələrin bir qismində təbii olaraq, bayramın qeyd olunma­sının səbəblərinin şərh edilməsinə çalışılır. Göstərilən səbəblər isə sırf əski inanclarla (çox vaxt mifoloji görüşlərlə) bu və ya digər for­mada əlaqələnmiş halda özünü büruzə verir. Ona görə də bu şərhlərə bayramın həqiqi mahiyyətini əks etdirən arqu­mental mü­lahizələr kimi deyil, bayramla bağlı əski mifoloji gö­rüşləri özündə daşıyan dəyərli informasiya mənbəyi kimi bax­maq daha düzgün və dəqiq yanaşma olar. Belə yanaşma həmin informasiya mən­bələrində çox zaman Novruz bayramının Cəm­şidlə əlaqələn­dirilməsi və digər bu kimi məsələlərə də ay­dınlıq gətirir. Elə bu istiqamətdə də Şərqin böyük mütə­fəkkirlərinin Novruz bayramı ilə bağlı verdikləri məlumatları nəzərdən keçir­məyi lazım bilirik.

Ömər Xəyyamın “Novruznamə”sindən aşağıdakı parçaya diqqət yetirək. Filosofun verdiyi məlumata görə, “Cəmşid iblisi özünə tabe edir və bani və zərxara inşa etməyi əmr edir. Ondan əvvəl zərxaranı “iblis toxunuşu” adlandırırmışlar. Lakin insanlar zaman-zaman bizim indi gördüyümüz vəziyyətə gəlib çatırlar. Daha sonra Cəmşid uzunqulaqla atı cütləşdirmiş, qatır əldə et­mişdir. O, qiymətli daşların surətlərini əldə etmiş, bütün silah və bər-bəzək növlərini düzəltmişdir. O, mədənlərdən qızıl, gümüş, mis, qalay, qurğuşun əldə etmişdir // tac, taxt-tac, bilərzik, bo­yun­bağı və üzüklər düzəltmişdir. O, müşk, ənbər, kamfara, zə­faran, aloya və digər ətirli maddələr əldə etmişdir. O, bizim qeyd etdiyi­miz bayram gününə Novruz adını verdi və insanlara hər il yeni fərvərdinin hadisəsini qeyd etməyi, bunu dönüm (Günəş) baş ver­məyənədək yeni gün (il) hesab etməyi əmr etdi” (131, 190-191).

Göründüyü kimi, buradakı Cəmşid obrazı heç də tarixi şəxs kimi özünü təqdim etməyir. Burada bu obraz daha çox əfsanə­ləşmiş, yaxud başqa cür desək mifləşdirilmiş şəxs kimi nəzərə çarpır. Onun icra etdiyi funksiyalar da əslində mədəni qəhrəmanın (demiurqun) yerinə yetirdiyi funksiyalarla eyniyyət təşkil edir. Cəmşid obrazı bir sıra şərq xalqlarında olduğu kimi farsların da ilkin mədəni qəhrəmanıdır. Şərq xalqlarının belə bir mühüm hadisəni öz demiurqi ilə bağlaması tam mifoloji təfək­kürün daxili məntiqi qanunauyğunluğuna cavab verir. P.Sne­sarev yazır ki, “Novruz mərasimində oyanan təbiəti şəxslən­dir­mənin (yəni han­sısa şəxslə bağlanmasını – R.A) izləri belə qorunub saxlanıl­mamışdır. Hətta ən çox müsəlmanlaşdırılmış variantlarda belə konkret bir ilahiləşdirilən şəxs iştirak etməyir” (120, 209). Belə ki, Novruz bayramı mərasimlərində iştirak edən bütün obrazlar bir­mənalı şəkildə mifoloji obrazlar və yaxud həmin obrazların son­rakı transformativ qalıqlarıdır. Bu mifoloji obrazlar antropomorfik (Kosa), zoomorfik (Keçi) obrazlar kimi özünü göstərir.

Lakin bununla belə bayramın keçdiyi mürəkkəb tarix yolu göstərir ki, müəyyən dövrlərdə Novruz mərasimi ilə müqəddəs sayılan şəxslərin əlaqələndirilməsi meyilləri olmuşdur. Bu cür vəziyyətlərdə tarixdə böyük hörmət və ehtiram qazanmış şəxsiy­yət­lərin real tarixi simaları tədricən rəvayətləşdirilmiş (əfsanə­ləşdirilmiş) cizgilərlə əvəzlənmiş olur. Sonrakı dönəmdə İslamın təsiri ilə Novruz mərasiminin müsəlmanların müqəddəs şəxslə­rindən sayılan Həzrət Əlinin taxta çıxarılması, həmçinin xəli­fə­lərin taxta çıxarılması ilə əlaqələndirilməsi də bu cür əfsanə­ləş­dirilmənin nəticəsi kimi izah edilməlidir. Sonuncu göstərdiyimiz situasiyalarda vəziyyət bir qədər başqa cürdür. Yəni bu kimi hallarda söhbət tarixi şəxsiyyətin (Həzrət Əlinin və b.) tədricən əfsanələşdirilməsindən (və yaxud mifləşdirilməsindən) gedir.

Mənbələrin verdiyi məlumatlardan o da məlum olur ki, müəyyən zamanlarda hökmdarlar bu bayramı öz siyasi və maddi maraqlarına uyğunlaşdırmağa çalışmışlar. Məsələn, Ö.Xəyyam öz əsərində yazır ki, Novruz günü çarlığın adətinə görə, mö­bidlərin möbidi qızıl, içki, dirhəm, çar pulu və s. ilə yanaşı bir qucaq arpa otu ilə çarın hüzuruna gəlir. Bu əşyaları çara gətirməklə ona xoşbəxtlik arzu olunurdu. Çünki bu əşyalar xoşbəxtlik və sülh-əminamanlıq rəmzi sayılırdı (120, 195-196).

Burada maraqlı məqamlardan biri səməni əvəzinə göyər­dilmiş arpanın çara gətirilməsidir. Bu, şübhəsiz, səməni cücərt­mək adətinin o zamanlar bu şəkildə həyata keçirildiyini göstərir.

Müəllif Novruz bayramının bir sıra adətləri haqqında da məlumat verərək yazır: “Çarlar belə bir ənənəyə malik idilər ki – ilin başlanğıcında onların xeyir-dua, tarixi təqvimi və əhval-ruhiyyəni bərpa etmək üçün müəyyənləşdirilmiş törəni icra etmələri lazımdır. “Kim ki, Novruz günü bayram edib şənlənir, gələn Novruza qədər şən və xürrəm yaşayacaq”” (120, 189).

Novruz mərasimi ilə bağlı digər dəyərli mənbələrdən biri Əbu Reyhan Əl-Biruninin verdiyi məlumatlardır. Novruzu dün­yanın yaradılmasının və başlanğıcı gününün olduğunu qeyd edən (96, 224) Ə.Biruni yazır: “Deyirlər ki, bu gün (Novruz gü­nü – R.A.) Allah – şükr ona! – hərəkətsiz dayanmış kürələri fır­lanmağa məcbur etdi, yerində dayanmış göy cisimlərinin hərəkət etməsinə səbəb oldu və Günəşi yaratdı, beləliklə onun köməyilə gizli qalmış zamanın hissələri il, ay və günlər məlum oldu və hesablanma onunla başladı. Və bu gün deyirlər Allah bəşər dün­yasını yaratdı və onun üzərində Qaymasarı çar etdi, ona görə bu, onun “çeşn”i, yaxud bayramıdır” (96, 224).

Burada bütün dünyanın yaradılışı ilə Novruz bayramının əlaqələndirilməsi diqqəti cəlb edir. Burada mifoloji təfəkkürdən gələn ilkin mifik zamanda Tanrının yaradılış aktını yerinə yetir­mə­si motivini açıq-aşkar görürük. Bu yaradılış motivinin Allah­la əlaqələndirilməsi isə, əlbəttə, İslam dininin təsiri ilə bağlıdır.

Biruninin verdiyi digər bir məlumatda su Cəmlə (Cəm­şidlə) əlaqələndirilir və Burada Cəm bacısının oğlu Bivarasib tərəfindən öldürülür. Allah suya günahları yumaq üçün hökm verir (96, 228). Müəllif onu da əlavə edir ki, bir çoxları deyirlər ki, Cəmin əmri ilə kanal qazıldı və məhz bu gündə oraya su buraxıldı, insanlar sevindilər və bu su ilə yuyunmağa başladılar, əcdadlarından nümunə götürüb sonrakılar nemətlər əldə etdilər (96, 228).

Burada Cəmşidin dünya xalqlarının əksəriyyətinin mifo­loji sistemlərindən bəlli olduğu kimi, xaosun işarəsi olan su ar­xetipi ilə əlaqələndirilməsi mifoloji obrazın demiurq funksiyası ilə bağlıdır.

Ə.Biruni, həmçinin Novruz günü icra edilən müəyyən inanclar barəsində də yazır: “Kim Novruz günü səhər-səhər söz deməzdən əvvəl üç qaşıq bal yalayıb və üç parça (ətirli) tut çəkərsə, o, bütün xəstəliklərdən şəfa tapır” (96, 226).

Müəllif Çaradeyin dediklərinə əsaslanaraq yazır ki, “Kim ki, bu gün (Novruz günü – R.A.) səhər söz deməzdən əvvəl şə­kər yesə və ətirli yağla yağlansa, bütün il boyu hər cür bədbəxt­liklərdən qorunacaqdır” (96, 227).

Bütövlükdə bu mərasimin yüksək şəkildə, hətta rəsmi səviyyədə qeyd olunmasını da Biruni yazır: “Cəmdən sonrakı vaxtda (çarların hakimiyyəti zamanı) onlar bütün bu ayı, yəni Fərvərdin-Maxı bayram etdilər və ayı altı hissə üzrə böldülər. Birinci beşgünlüyü çarlar üçün, ikincini əsilzadələr üçün, üçün­cünü çar xidmətçiləri üçün, dördüncünü nökərlər üçün, beşincini sadə adamlar üçün və altıncını kəndlilər üçün ayırdılar” (96, 229).

Müəllif onu da əlavə edir ki, Xosrovun adətlərinə görə, bu beş gün; Novruz günündə çar bayrama başlamış və (sadə) adamlara bəyan edir ki, onlarla əyləşib onlara mərhəmət gös­tərir. İkinci gün o, ali dərəcədə dayanan dixkanları və ailə üzv­lərini, üçüncü gün çar süvariləri və ali möbidləri qəbul edir, dördüncü gün öz evinin üzvləri və qohumları ilə, beşinci gün öz oğlanları və müştəriləri ilə görüşür, altıncı gün isə çar ona yaxın olmağa layiq adamlarla görüşür (96, 229).

Novruz mərasiminin Azərbaycanla bağlanması xüsusi ma­raq doğurur.

“Bəziləri deyir ki, Cəmşid müxtəlif yerləri səyahət etməyi sevərmiş və Azərbaycanda olmaq istədiyi vaxt o, qızıl taxt-ta­cında oturmuş, insanlar çiynində onu daşımışlar. Günəşin şəfəq­ləri Cəmşidin üzərinə düşən zaman insanlar onu görmüş, heyran olmuş, sevinmişlər və bu günü bayram elan etmişlər” (96, 226).

Novruz mərasimi haqqında digər bir məlumatı Y.V.Çə­mən­zəminlinin qeydlərindən əldə edirik. O, yazır: “Qədim za­manlar “Novruz” gününə kimi adətlər icra olundu­ğunu Niza­mül-mülkün “Siyasətnamə”sindən öyrənirik. Bayrama bir neçə gün qalmış carçılar bazarlarda car çəkərmişlər və sarayın ümumi açıq olduğu­nu elan edərmişlər. Xalq toplanarmış və hər kəsin padşahdan nə şikayəti varmış, elan edərmiş. Sonra padşah tax­tından enib möbidi-möbidanın qarşısında dizi üstə çökərmiş və deyərmiş: “Mənim şəxsiyyətimə əhəmiyyət verməyərək, bitərə­fanə bu mənə qarşı elədiyi şikayətə bax və hökm ver”. Carçının təkrar carına istinadən şikayətçilər xalqdan aralanıb bir tərəfə yığılarmış və məhkəmə qurularmış. Nəticədə “möbidi-möbidan” iki tərəfin də təqsirini bitərəfanə meydana qoyarmış” (26, 310-311).

Buradaca vacib bir məsələni qeyd etmək lazımdır. Y.V.Çə­­­­mənzəminli Novruz bayramı ilə bağlı bu məlumatı “Si­yasətnamə”nin ilk tərcüməçilərindən olan Fransız alimi Şe­ferin Parisdə basdırdığı nüsxədən götürdüyünü qeyd edir. Qəribə bu­rasıdır ki, Sultan Rəhimovun Azərbaycan dilinə tərcümə etdiyi “Siyasətnamə” əsərində bu məqam əksini tapmayır. Tər­cü­məçinin 1987, 1989 və 2007-ci illərdəki nəşrlərindən heç bi­rində ümumiyyətlə Novruzla əlaqədar məqama rast gəlinmir. La­kin təəssüf ki, əksər tədqiqatçılarımız (59, 139; 80, 120; 41, 45 və s.) yanlış olaraq, “Siyasətnamə”nin S.Rəhimov tərəfindən qeyd etdiyimiz tərcüməsini araşdırıb-axtarmadan yuxarıdakı sitatın mənbəyi kimi “Siyasətmanə”ni qeyd edirlər.1

Y.V.Çəmənzəminli, həmçinin İranda farsların Midiya və Azərbaycanın din və ayinlərini, bütün mədəniyyətini iqtibas etdiyini qeyd edərək zərdüştlüyü də İrana azərbaycanlıların (muğların) bəxş etdiyini qeyd edir (26, 314).

Novruz bayramının yüksək şəkildə Azərbaycanda daha dəqiq desək, Səfəvilər dövlətində təmtəraqlı şəkildə qeyd edil­məsini orta əsrlər səyyah və tacirlərinin, orada olmuş digər əcnə­bi nümayəndələrin yazılı məlumatlarından əldə edə bilirik.

Alman səyyahı, alimi Adam Oleari 1635-1639-cu illərdə səyahəti zamanı Səfəvilər dövlətində, Şamaxıda olduğu zaman Novruz bayramının əhali arasında və dövlət miqyasında yüksək səviyyədə keçirilməsini qeyd edərək yazırdı ki, bayram müna­sibəti ilə bizim bəzilərimiz təbrik üçün Xanın, kələntərin və di­gər cənabların yanına yollandıq və onların böyük ziyafət məc­lislərində iştirak etmək üçün dəvət olunduq (115, 549). Alimin bir qeydi də maraq doğurur. Onun yazdığına görə, farslar martın onunda özlərinin “Naurus” adlandırdıqları yeni ilini böyük şad­yanalıqla bayram etdilər (115, 549). Novruz bayramının adətən türklər rərəfindən mart ayının 9-10 (xüsusən 9-u) bayram edil­diyi məlumdur. Hətta bizim milli folklor nümunələrimizdə də bu məqam qorunub saxlanır.

Gəldi martın doqquzu,

Bayram etdik Novruzu.

Düşünürük ki, bu məqam fars mədəniyyətinə, adət-ənə­nə­lə­rinə türk adət-ənənlərinin təsiri kimi də izah oluna bilər. Mü­əl­­lifin yazılarından məlum olur ki, o zamanlar Səfəvilərin zama­nında Novruz bayramı məhz bu vaxt qeyd olunmuşdur.

Səyyah, həmçinin bayramın təmtəraqlı şəkildə keçiril­mə­sini təsvir edərək yazır: “Astroloq tez-tez stolun arxasına keçir, öz üstürlabı ilə Günəşi müşahidə edir, saata baxır, beləliklə, Gü­nəşin gecə ilə gündüzün bərabərləşəcəyi ana çatacağı anı göz­ləyirdi. Elə ki, arzu olunan dəqiqə çatdı, o bərkdən bunu elan etdi. Dərhal hərbi toplardan yaylım atəşi açıldı, şəhərin qala divarları və bürclərin hər yerində qəraney səsləndi, təbillər çalındı və beləliklə böyük şənlik başlandı” (115, 549). Müəllif, eyni zamanda, xanın bayram günü ətrafındakılarla mehriban və səmimi münasibətlərindən də bəhs edir.

1623-1624-cü illərdə Səfəvi hökmdarlığını gəzmiş rus taciri F.Kotov yazır ki, mart ayında keçirilən Novruz bayramı çox şən qeyd edilir. Bütün gecə çalıb-oxuyurlar. Bazar-dükan rənglənib ağardılır və güllərlə bəzədilir. Hər yerdə çıraq yan­dı­rılır. Meydançalarda səhnələr yaradılır. Qırmızı yumurtalar dö­yüş­dürülür, evlərdə təmizlik işləri aparılır, xalçalar yuyulur və s. (132, 84-85).

1673-cü ildə mart ayının 21-də yenə də Səfəvi dövlətində qonaqlıqda olmuş fransız taciri Jan Batist Şardən Novruzun necə keçirildiyini bu cür qələmə alır: “Gün çıxandan qırx yeddi də­qiqə sonra qala qarnizonu və artireliyası yeni il və bayram məq­sədilə üç dəfə yaylım atəşi açdı, yeni ilin gəlməsini gecə və ya gündüz olmasından asılı olmayaraq günəş qoç bürcünə daxil olan anda elan edirlər” (81, 45). Müəllif Səfəvilərdə çoxlu sayda dini və mülkü bayramların olduğunu qeyd edir və Novruzu mül­ki bayramlar sırasına daxil edərək yazır: “Bayram səkkiz gün davam edirdi. Birinci gün şah xalqın xeyir-duasını qəbul edirdi. İkinci gün alimlərə, xüsusilə astronomlara, üçüncü gün kahin­lə­rə, dördüncü gün məhkəmə idarəsi qulluqçularına-magis­tratlara, beşinci gün əyalət hakimlərinə, altıncı gün özünün vali­deynlə­ri­nə, sonrakı gün ərzində isə arvadlarının vali­deyn­lərinə, öz uşaq­larına xeyir-dua verib, onların yeni ilini təbrik edirdi” (81, 46). Burada, həmçinin təzə paltar geyinmək, tonqal qala­maq, məzhə­kə göstərmək, yumurta bəzəmək, bir-birinə hədiyyə vermək və s. kimi Novruz adətlərindən də bəhs olunur (81, 46-50).

M.Dadaşzadə M.Orəngə əsaslanaraq yazır: “Bayram baş­lanarkən axır çərşənbədə olduğu qayda ilə od yandırırdılar. İl təhvil olduqda hakimin yaşadığı binanın damı üstündə böyük tonqal yandırılırdı. Bu, eyni zamanda yeni ilin başlandığını xəbər verirdi” (27, 116).

“Səfəvi şahlarından birinin baş vəziri olan Mirzə Hatəm bəy Ordubadi (1041) Novruz bayramında şaha 2074 tümən miqdarında peşkəş vermişdir (qeydlər N.Fəlsəfinin məlumat­larındandır – R.A.). İtaliyan səyyahı C.Kareri yazır ki, Novruz bayramında şah və hökmdarlara qızılı sikkələr və digər qiymətli hədiyyələr verirdilər” (27, 117).

M.Dadaşzadə, həmçinin İbrahim Borhananazadın verdiyi məlumatları təqdim edərək Novruz adətləri barədə yazır: “şal şallamaq və bunun digər forması olan qaşıqla kasa çalmaq da axır çərşənbə ilə əlaqədar olan və xeyli geniş yayılan adətdir. Bu adət axır çərşənbə ilə əlaqədar olan adətlərin içərisində ən qədimlərindən biri sayılır.

Hava qaraldıqdan sonra əsasən gənclər qohumların, tanış­ların qapılarına gedib əllərində saxladıqları qabı qaşıqla vurub səs salırlar. Ev sahibi səsi eşitcək qapıya çıxıb içəri uzadılan qaba pay qoyur. Pay üçün şirni, quru meyvə, bəzək şeyləri və bəzi hallarda pul qoyulur. Pay toplayan isə nə özünü göstərir, nə də danışır. Əgər o, danışsaydı pay verən bu hərəkəti pis adət sayardı. Toplanan pay gənclər arasında bölünərdi” (27, 109).

Beləliklə, bütün bu göstərdiklərimizdən aydın olur ki, dərin tarixi köklərə malik olan Novruz bayramı orta əsr yazılı mənbələrində də geniş şəkildə əksini tapır. Bu mənbələrin hamısı, əslində bayramın fundamental, dərin ritual-mifoloji kök­ləri olan və minilliklərlə formalaşan arxaik bir ritual olduğunu bilavasitə təsdiqləmiş olur.

Qeyd edək ki, Novruz mərasimləri milli folklor­şünas­lığımızda bu və ya digər istiqamətdə bir sıra tədqiqatçılarımız tərəfindən araşdırmalara cəlb olunmuşdur. Onların bu səpkidə qənaətləri əhəmiyyət kəsb edir. Həmin araşdırmalarda bayramla bağlı müxtəlif məqamlara (bayramın mənşəyi, adlandırılması, müxtəlif ayin və adət-ənənləri, onların icra edilməsi və s. kimi məsələlərə) aydınlıq gətirilir. Hələ Y.V.Çəmənzəminli Novruz bayramının mənşəyi məsələsinə toxunaraq yazırdı ki, “Şərq müəlliflərinin bu barədə (Novruz barədə – R.A.) verdiyi məlu­mat qarışıqdır və çox zaman məsələyə sami etiqadları qarış­dır­dıq­larından tarixi həqiqət ortada itir gedir. Məsələn, “Bürhane-qate” nin: “Cənab həq aləmi və Adəmi ol gündə (Novruz günü) xəlq elədi” deməsi bizə Tövratı andırır. Halbuki, qədim Azər­bay­­can və İran Tövrat fəlsəfəsinə tamamilə yabançıdır” (26, 308).

Müəllifin də qeyd etdiyi “cənab həqqin aləmi və insanı ol gündə xəlq etməsi” deyimini, zənnimizcə, əslində kosmoqonik aktın, yaradılışın ilkin mifik zamanda baş verməsi aktının son­rakı transformasiyası kimi izah etmək daha düzgün olar. Çünki bu mərasim əslində ritual –mifoloji mahiyyət etibarilə kosmo­qonik aktın reaktuallaşmasına (yenidən canlandırılmasına) xid­mət edir.

Bayramın Cəmşidlə əlaqələndirilməsinə münasibət bildi­rən alim yazır: ““Bürhani-qate” və bütün İran müəlliflərinin “Novruz”u Cəmşidə mənsub elədikləri tarixi həqiqətdən uzaq görünür... lakin “Novruz”un Azərbaycan mədəniyyəti məhsulu olduğuna qaneyəm. Buna zatən “Bürhani-qate” də işarə eləyir. İran mədəniyyətini Midiya və bilxassə Azərbaycan yaratmış və Midiya səltənəti münqəriz olduqda bu mədəniyyət zərdüştlüklə bərabər İrana keçmiş və əsrlərcə pars səltənəti ilə yan-yana azərilər (muğlar) məmləkətin ruhani və mədəni həyatını idarə eləmişlər. “Novruz” da başqa adətlərimiz də o zamanlardan qalmadır” (26, 309).

Tarixçi M.M.Yusifov Novruz bayramının Cəmşidlə əlaqə­ləndiriməsi məsələsinə belə şərh verir: “Midiyya dövləti dağıl­dıqdan sonra onun yerində möhkəmlənmiş Əhəmənilər dövlə­tinin əsasını təşkil edən farslar bahar bayramını aradan qaldıra bil­mədiklərinə görə, onu öz milli bayramları edərək əfsanəvi Cəmşid şahın və günəş tanrısı Mitsanın adına bağlamışlar” (92, 263).

Əlbəttə, Novruz bayramını Cəmşidlə əlaqələndirmək tarixi həqiqəti əks etdirmir. Çünki bizim Əbureyhan Birunidən, Ömər Xəyyamdan gətirdiyimiz sitatlarda da ümumiyyətlə söhbət tarixi şəxsiyyətdən yox, əfsanələşdirilmiş, mifləşdirilmiş şəxsdən və daha dəqiq ifadə etsək, mədəni qəhrəmandan (demiurqdan) gedir. O ki qaldı bayramı və onun adət-ənənələrini hansı etnosun han­sın­dan əxz etməsi məsələsi, əlbəttə, kifayət qədər mürəkkəb və mübahisəli məsələdir. Və bizim fikrimizcə, məhz məsələyə ümu­miyyətlə bu nöqteyi-nəzərdən yanaşmaq birtərəfli olar. Hesab edirik ki, qışın və yazın daha dolğun şəkildə müşahidə olunduğu coğrafı ərazilərdə yaşayan, buna görə də əski dün­yagörüşlərində oxşarlıqların, ümumiliklərin yarandığı (bu zaman antropoloji, psixoloji faktorların da bu kimi ümumiliklərə gətirib çıxarması faktı nəzərə alınmalıdır) xalqların mifoloji dünya­görüşlərindəki oxşar məqamların tipoloji (o cümlədən, antro­poloji, psixoloji) baxımdan izah olunması daha məqsədə­uy­ğundur. Bununla belə coğrafi yaxınlıq amili şəraitində qarşılıqlı təsir qaçılmazdır.

Görkəmli yazıçımız M.İbrahimovun Novruz bayramı barə­dəki fikirləri də maraq doğurur: ”Bayram təbii olaraq, hər xalqın tarixən formalaşmasının.... vəziyyəti ilə bağlı olur. İqlimin təkrarolunmaz və gözlənilməz hadisələri də bayramlara öz təsiri­ni göstərmişdir. Bayramın necə keçirilməsi və məna­landırılma­sında insanların mənəvi-psixoloji aləmi, əxlaqi, dünya və kos­mik aləm barədəki təsəvvürləri də az rol oynamır...

Azərbaycanda Novruz ən qədim bayramlardan biridir. Novruz bayramı xalqın həm də bir çox mifoloji təsəvvürləri ilə bağlıdır. Anam Zəhradan eşitdiyim bir rəvayət yadımdan çıx­mayıb. Bu rəvayət Novruzun gəlməsi ilə əlaqədar idi. Axı Günəş yeri daha çox qızdırmağa başladığı yaz günlərində hələ qışın rütubəti çəkilməmiş torpağın qoynundan yamyaşıl təravətli otlarla yanaşı, Azərbaycan klassik və xalq poeziyasında əsrlər uzunu tərənnüm olunmuş bənövşə də baş qaldırmağa başlar və bu zaman torpaq nəfəs alırmış kimi buğlanırdı. Anam bu mənzərəni görəndə qəribə bir həsrət və sevinclə deyərdi:

- Kərəm Nərgiz xanıma izn verib, gəlib anası ilə görüşsün.

- Ana, danış da, de görək Nərgiz xanım kimdir? – deyə biz maraqla soruşardıq. Anam bizim başımızı sığallayıb həzin səslə danışardı:

Kərəm yeraltı dünyanın Allahıdır, ölülər padşahıdır. Nər­gizi oğurlayıb ora aparıb, ancaq söz verib ki, hər yaz onu anasının görüşünə buraxacaq. Budur, o, gəlir torpaq da onun nəfəsilə isinir, nəfəs alır, buğlanır...” (42, 5).

Burada yazıçının, həmçinin bayramın mahiyyəti haqqında düşüncələri və Novruzla əlaqəli anasından eşitdiyi bu nümunəni nəzərə çatdırması da maraq doğurur.

Yazıçının göstərdiyi nümunədəki motiv şumerlərdə Tanrı Tammuzun ölüb-dirilmə motivi ilə səsləşir. Məlum olduğu kimi, Qədim Şumerdə “baş allah Anunun adı hərfi tərcümədə “ata”, ilahə Nimmanın adı isə – “ana ilahə” mənasını verir, allah Tammuz isə – “həqiqi oğul” deməkdir. Tammuz hər il payızda ölür, yazda dirilirmiş. Onun ölməsi və dirilməsi Şummerdə ka­hin­lərin bitki və heyvanları qurban gətirdikləri zaman təm­təraqlı şəkildə kütləvi və ibadətlərlə qeyd olunurdu” (99, 89).

Çex alimi İozef Klimanın 1967-ci ildə “Artiya” nəşriyya­tında çapdan çıxan “Qədim Mesopotomiyada cəmiyyət və mədə­niyyət” kitabından “Ədəbiyyat və incəsənət” qəzetində verilmiş aşağıdakı qeydləri diqqəti cəlb edir. Burada baharın gəlməsi, gecə ilə gündüzün bərabərləşməsi ilə əlaqədar keçirilən təntə­nələrdən bəhs edilir. Bu təntənələr haqqında ən qədim məlu­ma­ta görə e.ə. 3-cü minilliyin axırında (2050-ci il) Qudea hökmdarı zamanındakı mixi yazılarda rast gəlirik.

Bu məxəzə görə yeddi gün davam edən bu bayram şənlik­lərində sinfi ayrı-seçkilik azalır, qul öz ağası ilə yan-yana gedir, qaravaş öz xanımı ilə bərabər olur, varlı ilə yoxsul yanaşı yatırdı. Bu günlərdə hakimlər işə baxmır, valideynlər uşaqlarını tənbeh etmirdilər.

Bayramın beşinci günü hökmdar dövlət fərqləndirmə ni­şan­larını çıxarır. Baş kahin ona bir sillə vurur, hökmdar da günahsız olduğunu sübuta yetirirdi. Ancaq bu mərasimdən sonra hökmdar yenidən öz taxtında otururdu” (30).

Qədim Misirdə isə yazın gəlişi, “Şəmmu-n-nəsim” – yaz və artım, məhsuldarlıq bayramı kimi müxtəlif mərasim və ayinlərin icrası ilə keçirilirdi. Bu barədə Misirli alim Əhməd Ruşdi Salehin tarixi mənbələrə istinadən apardığı tədqiqatlara əsaslanan prof. A.İmamquliyeva yazır ki, “bu bayram öz gene­zisinə görə, xain qardaşı Set tərəfindən su və nəbatət allahı Osirisin yenidən həyata qayıtması, dirilməsindən bəhs edən qə­dim Misir mifi ilə bağlı olsa da, sonrakı əsrlərdə daha geniş məna kəsb edərək yaz, məhsuldarlıq bayramı kimi qeyd edil­mişdir. Qədim Misir fironları ilin bu fəslində bağ-bağatlara, çəmənliklərə çıxıb Osirisin gəlişini təbiətin oyanması kimi qarşılamışdır” (43).

Müxtəlif xalqların keçirdikləri mövsüm bayramlarındakı oxşar məqamlar bir çox ziyalılarımızın, tədqiqatçılarımızın da diqqətini çəkmişdir. Onların bu barədə maraqlı mülahizələri tədqirə layiqdir.

Ədəbiyatşünas Ə.Sultanlı coğrafi ərazi baxımından uyğun­luq təşkil edən xalqların əski dünyagörüşlərindən bəhs edərək yazır: “...Rus xalqı qışın qovulmasını əyani şəkildə rəqslər, nəğmələrlə, nümayişlərlə yola salır. Samandan kukla düzəldib tabuta qoyur, dəfn mərasimi düzəldirlər. Kəndin kənarında “Mo­ran”, “Maslenitsa” adlanan oyuğu (kuklanı) yandırırlar və bunun ətrafında şənlik düzəldirlər, onu evbəev gəzdirirlər. Adamlardan biri al-qırmızı paltar geyir, başına otdan-çiçəkdən hörülmüş çələng qoyur, əlində bəzəkli budaq nümayişin qarşısında gedir. İkinci tərəfdən ağ paltar geymiş, əlində quru dəyənək, qar səpən bir adam çıxır. Hər iki tərəf arasında gedən mübahisə həqiqi bir mükaliməyə çevrilir. Nəticədə yaz qışa qalib gəlir” (77, 43). Müəllif, həmçinin qeyd edir ki, “İngiltərə, İtaliyada, Fransada, İspaniyada müxtəlif şəkillərdə olsa da qış ilə yazın arasında olan münaqişə və mübarizə eyni məzmunda təsvir edilmişdir” (77, 43).

Tanınmış yazıçımız M.S.Ordubadi yazır ki, “...demək olar ki, xalqlarda mövcud olan bahar bayramı eyni və bir mövzunun müxtəlif şəkillərindən başqa bir şey deyildir. Əlbəttə, bu bayram zaman və məkana görə, yaxud mühit və tarixi dövrlərlə əlaqədar olaraq, xalqın zövq və istedadına tabe olmaqla müxtəlif və cürbəcür şəkillərdə icra olunur və bəzən də yerini Romada və s. ölkələrdə olduğu kimi başqa bayramlara təslim edir” (63).

Rus alimi N.A.Krasnovskaya isə Qədim Romanın varisi olan İtaliyada keçirilən təqvim bayramlarını tədqiq edərək qeyd edir ki, əsasən maldarlıqla bağlı olan bu cür mərasimlərdə, “bay­ramlarda əsas şərt – ev heyvanlarına xeyir-dua verməkdir” (100, 12-13).

“Bayramın ikinci ənənəvi cəhəti – bayram ərəfəsi və ya­xud bayram günü bütün küçələrdə, yaxud kilsə meydanlarında “dün­yanın hər yerindən yığılmış çırpı, yaxud qamışla (“fuochi di San Antonio” – “Müqəddəs Antonin odu” adlandırılan) böyük ton­qallar qalanır. Od təmizlənmək, saflaşdırılmaq vasitəsi hesab olu­nur. Kəndli oğlanlar alovun üstündən tullanırlar. Sonra hərə ton­qaldan sönmüş kösöv götürüb evə aparır ki, “şimşəkdən qo­run­maq” üçün onu istifadə etsin. Sardiniya adasında isə hey­van­lar­la tonqalın ətrafında dolanmaq mərasimi mövcuddur ki, gu­ya bu ayin xəstəliklərdən azar-bezardan onları qoruyacaq­dır”(100, 13).

Göründüyü kimi, İtaliyada keçirilən bu cür mərasimlərdə tonqal qalamaq və onun üzərindən atdanmaq, heyvanları ton­qalın başına hərləmək ayinləri icra edilir, od (tonqal) isə demo­nik, şər qüvvələrdən xilas olmağın simvolu kimi qəbul olunurdu. Bütöv­lük­də Novruz mərasimlərinin adət-ənənələri, inamları ilə ümumi­lik təşkil edən bu kimi ayinlərin, inamların uyğunluğu da heç şüb­həsiz, tipoloji, antropoloji və psixoloji baxımdan izah edilməlidir.

İ.N.Qrozdova və S.A.Tokarev bu oxşar məqamlarla əaqə­dar olaraq yazırlar: Ola bilsin ki, qışın bitməsini və yazın gəlmə­sini təcəssüm etdirən bütün yaz mərasim ənənələrindəki ən ma­raqlı hadisələr olan bayramlar bütün avropa xalqlarına müxtəlif adlar altında məlum idi. Məsələn, Roman xalqlarında – karna­val, german xalqlarında – Fastnact, qərb slavyanlarında – maso­pust, faşinq, zapusta, cənubda – bela, sirna, nedeliya və s. (97, 338).

Ayrı-ayrı xalqların oxşar ayin və mərasimlərindən bəhs edərkən folklorşünas M.Qasımlı ümumiliklərlə yanaşı onların spesifik cizgilərlə səciyyələndiyini də qeyd edir: “Yazın gəlişini daha yaxın iqlim qurşağında olan xalqlar tərəfindən eyni zaman­da bayram edilməsi tamamilə təbiidir. Novruzun qırğız-qazax-tacik, yaxud özbək-əfqan, eləcə də Azərbaycan-İran-İraq oxşar­lıqları bu baxımdan bir çox başqa cəhətlərlə yanaşı, coğrafi şərait və iqlim uyğunluğundan irəli gəlir. Bununla belə, hər bir etnosun və böl­gənin başqasında təkrarı olmayan bənzərsiz yaz mərasim və ayinləri mövcuddur. Məsələn, Sayaçı, Təkəçi, Kosa-kosa (əslin­də”kosa” da “təkə” deməkdir), Kilimarası, Üzüksal­ma, Cangülüm və başqa bu kimi sırf elat həyat tərzindən gələn mərasim-tamaşalar təbiətin oyanışı, ilin yeniləşməsi, güzəranın, yaşayışın canlanıb qaynaması ilə bağlı yaranmışdır və istisnasız olaraq ha­mısı türk bədii təxəyyülünün məhsuludur. Həmin folklor nümu­nələri Novruzu bayram kimi qeyd edən digər xalqların (fars, tacik, ərəb) yazı qarşılama mərasimlərində müşa­hidə olunmur” (50, 54).

Bayramın eyni ad altında qeyd olunması isə dil alış-verişi kimi izah olunmalıdır. Novruz bayramının türk xalqları arsında özünəməxsus adlarla tanınması da bunu sübut edir. Folklorşünas F. Bayat bu barədə yazır: “Zamanla yaz təqvim mifləri Orta və Ön Asiya türk xalqlarında Novruz adı altında toplanmış və yeni ilin qeyd olunması Novruz çərçivəsində düşünülmüşdür. Ancaq bir çox türk xalqlarının Novruz sözünü bilmədiyini də demək lazımdır. Məsələn; Novruza qaqauzlar Baba Marta və ya İlkyaz Yortusu, qazaxlar Ulıstın Ulı Künü, çuvaşlar Nartukan və ya Nurıs, altaylar Cılqayak, xakaslar Çılpazı/Çılpaqayak, yakutlar Isıah, qırğızlar Cıl Ayrımı və ya Oroz-dama deyirlər. Monqol və buryutların yaz bayramını Çağan adı altında qeyd etdikləri bili­nir. Bəzi türk xalqları da Novruz sözündən türkcə terminlə paralel şəkildə istifadə edirlər. Məsələn; özbəklər Yeni Kün və Nooruzu Sultan, başqırdlar İrte Yaz və Navruz, uyğurlar Yeni Gün və No­ruz, Krım tatarları Gündönümü və Navrez, noqaylar Sabantoy və Navruz, karaçay-balkarlar Qollu, Sabantoy və Nav­ruz, Anadolu türkləri Mart Dokuzu və ya Nevruz. Türk xalq­larında yaz bayra­mının ən az iyirmi beş dəyişik adı qeyd olun­muşdur. Azərbaycan türkləri və tatarlar yalnız Nov­ruz/Nevruz sö­zündən istifadə edirlər. Ancaq Azərbaycan xalqı ara­sın­da Nov­ruz sözü o qədər də çox işlənmir. Daha çox İlbaşı bayramı, Yaz bayramı, İl təhvil və s. deyilir. Az halda Novruz sözündən isti­fadə edirlər” (19, 28-29).

Türk xalqlarında Novruz mərasiminin yerini müəyyən­ləş­dirərək A.İmamquliyeva göstərir ki, “Qədim türklər arasında “Ər­gənokon” kimi tanınan, ilin dəyişdiyini, baharın gəlməsini, təbiə­tin qış yuxusundan ayıldığını göstərən bu bayramın adı bu gün müxtəlif şəkildə səslənir. Məsələn, qırğızlarda “nooruz”, özbək­lər­də “novruz”, qazaxlarda “novruz, nauruz”, uyğurlarda “noruz, noyruz”, Kırım tatarlarında “navrez”, kazan tatarlarında “neuruz”, Balkan türklərində “mevriz”, Yuqoslaviya türklərində “sultan navrız”, Kipr türklərində “mart dokuzu”, Anadolu türk­lərində “Sultan nevruz”, “mart dokuzu, mart bozumu” və s. (43). Müəllif qeyd edir ki, “Türk xalqları arasında Novruz bayramının keçiril­məsi məzmun baxımından eyni olsa da, şəkilcə müx­təlifdir. Bu baxımdan mərasimlərin keçirilməsini şərti olaraq üç əsas qismə ayırmaq olar. Mərkəzi Asiya, Ön Asiya, Şərqi Av­ropa” (43).

Novruz bayramı ilə bağlı mübahisəli məsələlərdən biri də onun mənşəyinin Zərdüştlük, atəşpərəstlik dini-fəlsəfi təlimi ilə əlaqələndirilməsidir. Bu barədə Y.V.Çəmənzəminli belə fikir­dədir ki, ““Novruz” adətinə “Avesta” da rast gəlmiriksə də, fəl­səfəsi tamamilə oradan alınmışdır. Qışla təbiətin ölməsi zər­düştlərə qış və soyuğun müzür olduğunu təlqin edir. Odur ki, qışı Əhrimənin yaradılışı ədd eləyirlər” (26, 310). Deməli, “Novruz” ilin və yazın ilk günü deməkdir. Bu gün həyatın oya­n­masının, qış kimi müzür düşmənin məğlub edilməsinin bay­ramıdır. “Novruz” bir rümuz­dur: işıq, haqq və həqiqətin qələbəsi deməkdir” (26, 310).

Əlbəttə, burada dini-fəlsəfi təlim olan atəşpərəstliyin dərin mifoloji kökə malik Novruz mərasiminə sonralar təsirindən danışmaq olar. Fikrimizcə, burada tarixi dioxronik məqamı nə­zərə alaraq, arxaik mərasimlərin özündən sonrakı mərhələdə bərqərar olan dini-fəlsəfi təlimə təsirindən söhbət getməlidir. Yəni Novruz mərasimlərinin arxaik simvollarının (su, od) atəş­pərəstliyin ideologiyasına (ideoloji fəlsəfəsinə) uyğunlaş­dırı­laraq rəmzləşdirilməsindən danışılmalıdır. Bu, özünü “Aves­ta”da açıq-aydın şəkildə göstərməkdədir. Dualizmə əsaslanan “Avesta”da Y.V.Çəmənzəminlinin də qeyd etdiyi kimi qışı təmsil edən Əhrimanla yazı, xeyiri təmsil edən Ahuramazdanın qarşıdurması, mifoloji təfəkkürdən gələn və Novruzun əsas ritu­al-mifoloji mahiyyətini təşkil edən Xaos-Kosmos qarşıdur­ması invariantının sonrakı dini-fəlsəfi görüşlərə, indiki halda, atəş­pərəstliyə transformasiyası kimi izah olunmalıdır.

Tarixçi M.M.Yusifov haqlı olaraq yazır ki, “əvvəllər mövsüm bayramı kimi qeyd olunan bahar bayramı zaman keç­dikcə tədricən yeni yaranmış dinlərlə bağlanmışdır” (92, 261).

Qeyd edək ki, odun Xaosdan Kosmosa keçid aktını real­laşdıran vasitəçilik kimi əsas, ilkin mifoloji funksiyası (bu ba­rədə mətnlərin analizi hissəsində ətraflı bəhs olunacaq) son­rakı dinlərdə arxetipik (semantik baxımdan sıxılmış) halda özünü büruzə verir. Avestanın Yəsna qatalarında odun ikili funksiya daşı­ması da bunu göstərir. Yəsna qatalarından görünür ki, atəş­pə­rəstliyin əsas allahı sayılan Ahuramazda öz əbədi mahiyyəti olan odla həm cəzalandırır, həm də xeyir verir (bax: Yəsna qataları 34, 4; 51, 9;) (11, 50; 66). Əslində sonrakı dinlərdə odun, alovun üstündən keçməklə (qıl körpü və s. vastəsilə) cən­nətə və ya cəhənnəmə düşmək kimi əksini tapan məqamlar da həmin arxaik (arxetipik) funksiyanın sonrakı transformativ variantları kimi anlaşılmalıdır.

Mərasimin zərdüştlüklə əlaqələndirilməsi məsələsinə toxu­nan M.Təhmasib Novruz bayramı ilə əlaqədar mərasimlərdə atəş­pərəstliklə, mehrpərəstliklə bağlı ünsürlərin olduğunu bildi­rir, xüsusən, odla bağlı məqamı nəzərə çatdıraraq, atəşpə­rəst­likdə odun müqəddəs sayıldığı halda bayram mərasimi zamanı və çərşənbələrdə yandırılan tonqalların üstündən tullanarkən “Ağırlığım, uğurluğum, azar bezarım tökül bu tonqala” kimi söylənilən frazalara diqqəti yönəltməklə yazır: “Lakin müqəddəs hesab olunan şeyin üstündən tullanmaq, ağırlıq-uğurluq, azar-bezarı onun üstünə tökməzlər. Demək ki, bu mərasimdə odun müqəddəsliyinə yox, azar-bezarı yandırıb məhv etmək qüdrətinə malik əlamətləri yaşamaqdadır. Başqa sözlə deyilsə, bu mərasim atəşpərəstlikdən çox qədimdir. O dövrdə hələ od müqəddəs­ləş­dirilib məbud dərəcəsinə qaldırılmamışdır” (86, 113)

Bu fikri sonrakı tədqiqatçılar da bir qədər inkişaf etdirərək müdafiə edirlər. Folklorşünas M.Qasımlı yazır: “...Bir sıra araşdırıcılar Novruz mərasimindəki od-tonqal ünsürünü yanlış olaraq atəşpərəstliklə bağlayırlar. Bəllidir ki, atəşpərəstlər odu ilahiləşdirərək ona sitayiş edirdilər. Onlar oda, atəşə o dərəcədə müqəddəs bir şey kimi baxırdılar ki, hətta oda öz nəfəslərinin belə toxunmasını istəmirdilər. Zərdüştlüyə görə, insanın nəfəsi təmiz deyildir və onun müqəddəs oda toxunması günahdır. Buna görə atəşgahlarda oda-atəşə qulluq edən kahinlər üzlərinə xüsusi niqab örtürdülər ki, nəfəsləri oda toxunmasın. Göründüyü kimi, oda Novruz mərasimindəki yanaşma ilə atəşpərəstlik dini-zər­düşt sisteminin yanaşması arasındakı kəskin fərq vardır. Atəş­pərəstlər öz nəfəslərini belə od-atəşə toxunmasını yasaq saydıq­ları halda, Novruz mərasimində od-tonqal üstündən atılan məra­sim iştirakçıları: “ağrım-acım tökülsün, bu odda yansın” – möv­qeyindən çıxış edir, öz çilələrini, ağırlıqlarını odun üstünə töküb orada yandırmaq istəyirlər. Deməli, Novruz mərasimindəki od ünsürü “Avesta” – atəşpərəstliklə bağlı deyildir. Bu, odu-atəşi-işığı-Günəşi xilaskar sayan, onun həyatı, yaşayışı ağrı-acıdan, müşküldən, sıxıntıdan qurtaran bir magik qüvvə olduğunu qəbul edən əski türk mifoloji inanışıdır” (51, 52-53).

Bütövlükdə bu fikirlərə qarşı öz etirazını bildirən təd­qiqatçı C.Qasımov yazır: “Buradan belə görünür ki, od və su müqəddəs olduğuna görə onun üzərindən tullanmaq olmaz. Qə­dim insan “ağırlığım-uğurluğum, düş bu odun və ya suyun üs­tünə” fikri və ya əməli ilə odun və suyun müqəddəsliyinə xə­ləl gətirmir. Üstündən tullanmaqla onları murdarlamır, təhqir etmir. İnsan müqəddəs hesab etdiyi hər bir şeydə şəfaverici əlamət ax­tarır və ona görə ona pənah aparır. Digər tərəfdən, odda və suda təmizlənmə fiziki və ruhi təmizlənməni də nəzərdə tutur. Odun üzərindən tullanmanın başqa bir inancla da bağlılığı vardır. Belə ki, oda qədərki mərhələ köhnə ili, oddan sonrakı məsafə isə yeni ili və ya yeni günü ifadə edir. Ona görə də, insanlar yeni günə şər qüvvələrlə birlikdə daxil olmamaq üçün şər qarışanda (adətən, günün ikinci yarısında) qaladığı tonqalla, müqəddəs he­sab etdiyi odla (işıqla) onları qovur, şərə qarşı üsyan qal­dıraraq onları köhnə ildə saxlamaq istəyir. Deməli, insanlar yeni günə və ya yeni ilə həm ruhi, həm də fiziki mənada saf, sağlam, pak və təmiz çıxmağa çalışır. Bu zaman müqəddəs hesab etdiyi odun köməyindən istifadə edirlər” (52, 16).

Müəllif fikirlərini yekunlaşdıraraq yazır: “...əminliklə qeyd edirik ki, zərdüştlüyün izləri də Novruzda bu və ya digər dərəcədə qorunub saxlanılır...Odu Zərdüşt və ya atəşpərəstlər kəşf etməmiş (yaratmamış), mövcud olanı müqəddəsləşdirərək din səviyyəsinə qaldırmışlar. Müasir tədqiqatlar göstərir ki, oda inam hələ tanrıçılıq dövründə də olmuş, lakin din səviyyəsinə qalxmamışdır” (52, 17).

Göründüyü kimi, bütün bu araşdırmalarda dini-fəlsəfi gö­rüşlərin Novruz mərasiminə təsiri əsas götürülür. Burada vacib olan bir məqam, dialektik qanunauyğunluq nəzərdən qaçı­rılır. Bu dialektik qanunauyğunluq insan şüurunun mərhələli inkişaf prinsipinə əsalanaraq məsələyə yanaşmağı tələb edir. Ona görə də problemə yuxarıdakı tədqiqatçılarımızın yanaşma tərzindən fərqli olaraq, mifoloji təfəkkürün və onun insan şüurunun dia­lektik inkişaf mərhələsinə uyğun olaraq simvollarının sonrakı dini-fəlsəfi təfəkkürə, onun ideoloji prinsiplərinə təsiri müstəvi­sində yanaşmağı lazım bilirik. Konkret halda atəşpərəstlikdə əksini tapan və onun əsas ideoloji prinsipinə uyğunlaşdırılan od ünsürü ilə bağlı bütün inanışların, ideoloji inamların əsasında əski ritual-mifoloji görüşlər dayanır (bu barədə bir qədər sonra danışacağıq).

Zərdüştlük dini-fəlsəfi təlimindən sonra gələn digər din­lərin Novruz bayramına təsiri barədə də tədqiqatçılarımızın yazıları maraq doğurur. M.Təhmasib bu barədə yazır: “İsla­miy­yət uzun müddət bu bayramı unutdurmağa çalışmış, müvəffəq ola bilmə­yəcəyini başa düşdükdən sonra onu öz tarixi ilə əla­qələndirməyə çalışmış, hətta dördüncü xəlifənin xilafətə keç­məsi ilə bağlamağa cəhd etmişdir. Lakin bunun sonradan qonda­rıldığı şübhəsizdir. Əvvələn, müsəlman bayramları Qəməri təq­vi­minə əsaslandıqları üçün ilbəil öz yerlərini dəyişdikləri, yəni başqa-başqa illərdə, başqa-başqa fəsillərdə icra edildikləri halda, Novruz sabit şəkildə ancaq və ancaq yazın birinci günü qar­şılanır. Elə buna görə də islam ruhaniləri güzəştə getməyə məcbur olduqdan sonra belə bu bayramı özlərinin əsl dini bay­ram­larından fərqləndirməyə çalış­mış, hətta masxaraya qoymaq, hörmətdən salmaq, təhqir etmək məqsədilə onu “topal bayram”, “şikəst bayram”, yəni hərəkət edə bilməyən bayram adlan­dır­mışlar” (86, 112).

Əlbəttə, burada alimin qeyd etdiyi kimi islam dini də Novruz bayramını özünün ideologiyasına uyğunlaşdırmağa çalı­şır. Özündən əvvəlki mifoloji görüşləri rədd edən İslam eh­kamları, bu mərasimin əski ritual-mifoloji köklərinin möh­kəm­liyinə görə onu müəyyən dövrlərdə öz təsiri altına almağa çalışsa da buna müvəffəq ola bilməmişdir. Mərasim haqqında fikirlərini ümumiləşdirən M.Təhmasib bayramı belə xarakterizə edir: “Lap müxtəsər şəkildə deyilmiş bu bir neçə dəlil aydın göstərir ki, Novruz bayramı öz mərasimləri ilə birlikdə, zaman-zaman Azərbaycanda hakim kəsilmiş dinlərin hamısından çox sadə təsərrüfat bayramı olmuşdur” (86, 115).

Novruzun sadə təsərrüfat bayramı kimi qələmə verilməsi, əlbəttə, sovet ideologiyasının təsiri altında formalaşmış müla­hizədir. Lakin, şübhəsiz, mərasimin bir qədər sonrakı dövrlərdə formalaşan təsərrüfatla əlaqəli motivlərlə bağlılığı mümkündür.

Novruz bayramının islamlaşdırılması məsələsinə toxunan H.Tantəkin Doktor Qayderə əsaslanıb bayramın Əli ilə bağ­lanması məsələsinə belə aydınlıq gətirir: “Məsələ burasındadır ki, bayramı yaşatmaq xatirinə İran şiələrinin özlərinin onu islamlaşdırması təşəbbüsü əsassız deyildir. Əlinin həm canişin təyin edilməsi Novruz bayramına iki günə qalmışa, həm də neçə illərdən sonra rəsmi olaraq xilafətə culus etməsi fərəvərdin ayının əvvəlinə (bayram gününə) təsadüf etmişdi. İran şiələri də bu təsadüfə əsaslanıb Novruz bayramına islami boya və məz­mun aşılaya bilmişlər. Millətsevərlərin Novruza geyindir­dikləri bu islami don onu aradan qaldırmaq fikrinə düşən, ancaq özünü bunda aciz görən islamiyyəti məmnun salır və bayramın yaşa­yaraq biz nəsillərə qədər gəlib çıxmasını təmin edir” (85, 60).

Novruz mərasiminin mahiyyətinin səciyyələndirilməsində də fikir ayrılıqları mövcuddur. Novruz bayramını sadə təsərrüfat bayramı kimi səciyyələndirən M.Təhmasibdən fərqli olaraq, mifoloq M.Seyidov Novruzu – yaz törəni kimi xarakterizə edərək onun təbiətin ölüb-dirilməsi inamları ilə əlaqəli olduğunu yazır (76, 10). Bu mülahizə mövsümlərin bir-birini əvəz etməsi ilə bağlı nisbətən üst qatdakı ritual-mifoloji görüşlərə söykənir. Prof. H.İsmayılov isə belə bir tezis irəli sürür ki, “Novruz bayramı ritual-mərasimi sistemi və mifoloji semantikası etibarı ilə baharla, yazın gəlişi ilə deyil, insanın yaradılışı mifi ilə bağlıdır” (46, 5). Lakin bu tezis əsaslandırılmamış qalır.

Novruz bayramının bütövlükdə dini görüşlərlə münasibəti məsələsindən bəhs edən S.Rzasoyun fikirləri də diqqəti cəlb edir. O, yazır: “Novruz bayramı tarixinə görə ilkin mifoloji-kos­moqonik görüşlərlə bağlıdır. Mifoloji düşüncənin parçala­naraq tarixi düşüncəyə keçidi zamanı əski dinlərə transformasiya olun­muş, daha sonrakı inkişafında müxtəlif səmavi və qeyri-səmavi dinlər, dini-ideoloji görüşlərlə qovuşmuşdur. Bu baxımdan, Novruz bayramı aşağıdakı din və dini-mfoloji dünyagörüşləri özündə birləşdirir: 1.Qədim türklərin şamanizm dünyagörüşü; 2. Qədim və erkən orta əsr türklərinin tanrıçılıq dini; 3. Qədim Azərbaycan və İran xalqlarının zərdüştlük dini; 4. İslam dini və onun müxtəlif təriqət və məzhəbləri; 5. Xristian türk xalqlarının simasında xristianlıq dini; 6. İudaist türk xalqlarının (əsasən ta­rixi xəzərlərin və onların çağdaş törəmələrinin) simasında musə­vilkik – iudaizm dini; 7. İki milyona yaxın buddist türk­lərin timsalında buddizm dini və s” (72, 90).

Son dövrlərdə bir sıra tədqiqatçılar Novruz mərasimlərinin geniş şəkildə dərindən araşdırılması üçün müəyyən təkliflərlə çıxış etmişlər. Tədqiqatçı C.Qasımov təklif edir ki, Azərbycan Novruz bayramının simvolikasını, atributlar sistemini; Şama­nizmin (şamançılıq dini, şaman mifoloji təsəvvürlər sisteminin) nümunəsində əski türk mifoloji – animistik dünyagörüşündə; əsas göstəriciləri səviyyəsində monoteist din səviyyəsinə qalx­mış və Avropa tədqiqatçılarının “tanrıçılıq” (“tenqrianstvo”) adlan­dırdıqları dinin nümunəsində türk dini-milli dünya­görü­şündə; semantik mahiyyətinə görə politeizmə dayanan zər­düşt­lüyün nümunəsində əski Azərbaycan və İran ərazisində yaşayan etnosların qədim mifoloji dünyagörüşündə; peyğəmbəri (vəhy daşıyıcısı) Musa olan yəhudiliyin nümunəsində qəbul etmiş xəzər türklərinin dini-mifoloji dünyagörüşündə; peyğəmbəri (vəhy daşıyıcısı) İsa olan xristian dininin nümunəsində bu dini qəbul etmiş türk xalqlarının düyagörüşündə; peyğəmbəri (vəhy daşıyıcısı) Məhəmməd olan islam dininin nümunəsində Azər­baycan və başqa müsəlman türk xalqlarının dünyagö­rüşündə axtarmağın lazım olduğunu bildirir (52, 18).

Bu istiqamətlərdə Novruz mərasiminin nəzərdən keçi­ril­məsi düşünürük ki, mərasimlə bağlı açılmamış bir çox mə­qam­lara aydınlıq gətirər və onun ümumtürk dünyagörüşündə tutduğu yerin sərhədlərinin daha dolğun və dəqiq müəy­yən­ləşdirilməsinə imkan verə bilər.

1   2   3   4   5   6   7   8   9


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə