Ramin allahverdi TƏQVİm miFLƏRİ VƏ novruz baki 2013 Elmi redaktor: Seyfəddin rzasoy




Yüklə 0.67 Mb.
səhifə4/9
tarix22.02.2016
ölçüsü0.67 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

Oğuz antropomorfik zaman modeli. Qeyd etdiyimiz kimi, əsatiri məfkurədə zaman məfhumu insan qiyafəsində də qavranılaraq dərk olunurdu. Türk mifik düşüncəsində zamanın (zaman-məkan vəhdətinin) modelləşdiyi insan obrazlarından biri də Oğuzdur.

“Oğuznamə” də göstərilir ki, Oğuz ova çıxır, maral tutur və onu ağacın budağına bağlayıb gedir. Səhər açıldı. Gündüz Oğuz qayıdanda görür ki, təkbuynuz (kiat) maralı aparıb. Yenə Oğuz ayı tutur və ağaca bağlayıb gedir. Sonra səhər oldu. Oğuz bu dəfə də görür ki, təkbuynuz ayını aparıb. O, özü həmin ağacın altına gəlir. Təkbuynuz peyda olur. Oğuz onun başından qalxanı ilə vurdu və onu öldürdü (135, 25-26).

M.Seyidov bununla bağlı olaraq yazır: “Bu parçada gərgədan (təkbuynuz, yaxud kiat – R.A.) gecə, Oğuz isə həmişə dan sökülərkən (səhər) gəlir. Başqa sözlə, Oğuz səhərlə dan işığı ilə birgə peyda olur. Bu da onu göstərir ki, Oğuz səhərin açıl­masını, danın sökülməsini, gərgədan isə qaranlığı təmsil edir” (76, 262). Alim, həmçinin qeyd edir: “Oğuzun gərgədanı öldür­mə­si ilə əski əsatir yaradıcısı gecə ilə səhərin əsatiri müba­rizə­sini vermişdir” (76, 269).

Burada doğrudan da Oğuz obrazı zamanın gündüz hissə­sini simvollaşdırır. Təkbuynuz (kiat) isə zamanın gecə hissəsini simvollaşdırır. Lakin məsələ heç də bununla bitmir. Oğuz – kiat (təkbuynuz) qarşıdurması variantı dərin mifoloji qatdakı Kos­mos – Xaos oppozitiv invariantının transformativ paradiq­ması və strukturu kimi aşkarlanır.

“Oğuznamələr” üzərində ardıcıl olaraq araşdırmalar apa­ran S.Rzasoy “Oğuz mifi və Oğuznamə eposu” kitabında Oğuz mifini belə xarakterizə edir: “Kosmoqonik mif bütün hallarda ilk ele­ment­ləri nəzərdə tutur. Bu baxımdan, Oğuz mifində də İlk İnsan, İlk Zaman, İlk Məkan və s. Sakral elementlərdir” (71, 125). Müəl­lif eyni zamanda, dünya modeli kimi Oğuzu bu cür səciy­yələndirir: “Oğuz dünya modeli öz qlobal strukturunda Kosmos, Etnos və Zaman qatlarının paralel laylanması kimi təsəvvür oluna bilər. Bu strukturda Kosmos, Etnos və Zaman qatları bir-birinin kosmik əvəzləyicisi, ekvivalent işarəsi kimi çıxış edir. Yəni kosmik qatda baş verən hadisələr paralel olaraq fərqli kodlarla Etnos və Zaman qatlarında da baş verir. Bu, mifoloji şüurun eyniləşdirmə səciyyəli metaforik düşüncə tərzidir... Burada işarə ilə işarə edilən eyni zamanda həm özləri, həm də bir-birilərinin işarələri kimi qavranılır. İşarə eyni za­man­da həm özü, həm də işarədir, aralarında metaforik sərhəd yox, qovuşma var” (71, 126).

Həqiqətən, Oğuzla bağlı folklor (mifoloji) mətnlərində Oğuz mifi Məkan məzmunlu (məsələn; “Məgər xanım, Oğuzda Duxa qoca oğlu Dəli Domrul deyərlərdi, bir ər vardı” (48, 95) və s.), Zaman məzmunlu (məsələn; “Oğuz zamanında Qanlı qoca deyərlərdi, bir gürbiz ər vardı” (48, 104) və s.), “Oğuz zama­nında Uşun qoca deyərlər, bir kişi vardı” (48, 145) və s.), Etnos məzmunlu ( məsələn; “Ol zamanlar Oğuza nə gəlirdisə yuxudan gəlirdi”, “Qorqut ata Oğuz qövminin müşkilini həll edərdi” (48, 19) və s.), İnsan məzmunlu (Oğuz Xaqan) semantik laylarla mün­cərlənmiş formada aşkar oluna bilir.

“Oğuznamə” də arxetipik semantika və strukturun, yəni Kos­mos – Xaos oppozitiv invariantının transformativ Oğuz – Kiat (təkbuynuz) qarşıdurmasından savayı, digər anoloji variantı Oğuz – Qara xan qarşıdurmasıdır. K.Levi-Strosun müəy­yən­ləş­dirdiyi kimi, “xüsusi funksiya daşıyan və məhz mifin struk­tu­runu aşkarlayan təkrarlanma” (103, 206) Kosmos – Xaos oppo­zi­tiv invariantını mətndə işarələyən Oğuz – Kiat qarşıdurmasının başqa anoloji Oğuz – Qara xan qarşıdurması variantı ilə əvəz­lən­məsinə imkan verir. Deməli, Oğuz – Qara xan oppozitiv variantı da Kosmos – Xaos oppozitiv invariantının mətndə transformativ proyeksiyasıdır.

Oğuz obrazı mifoloji təfəkkürdə həm də zamanı model­ləşdirir. Oğuz antropomorfik zaman modeli adlandırdığımız bu modelləşmə Oğuz – Kiat, eləcə də Oğuz – Qara xan qarşı­dur­ma­sı variantlarının köməyi ilə aşkarlanır.

S.Rzasoy Oğuz – Qara xan oppozitiv qarşıdurması əsa­sında zamanın antropomorflaşmasını belə şərh edir: “ Beləliklə, Oğuz – Xaos qarşıdurma invariantı zaman kodundan Oğuz za­manı – Qara xan Zamanı qarşıdurması, bütövlükdə isə Kosmik Za­man – Xaotik Zaman qarşıdurması deməkdir. Başqa sözlə, bu, Oğuz kosmoloji düşüncəsində Zaman – Zaman qarşıdurması, yəni Oğuzun Zamanı ilə (ona məxsus zamanla) Qara xanın Za­manının (ona məxsus zamanın) qarşıdurmasıdır” (71, 128).

Əlbəttə, Oğuz – Qara xan qarşıdurması variantına səthi yanaşıldığını büruzə verən bu mülahizə sadə formal məntiqə əsas­lanaraq, əgər Oğuzun Zamanı varsa, Qara xanın da Zamanı ol­malıdır prinsipindən çıxış edir. Lakin mifin daxili struktur məntiqi bu məsələnin mahiyyətinin başqa cür çözülməsini tələb edir.

Yuxarıda qeyd etdiyimiz kimi, təkrarlanaraq mifin daxili strukturunu (struktur məntiqini) aşkarlayan Oğuz – Kiat qar­şı­durması və Oğuz – Qara xan qarşıdurması variantları Kosmos – Xaos oppozitiv invariantının törəməsidir. Ona görə, Oğuz bu­rada Kosmosu simvolizə etdiyindən Kosmosu xarakterizə edən mifoloji funksiyaları da öz məzmununa pərçimləyir. Eləcə də onunla oppozisiyada olan Qara xan Xaosu simvolizə etdiyindən Xaosu səciyyələndirən mifoloji funksiyaları özündə cəmləşdirir. Əgər zamanın, məkanın, nizamın, sahmanın olması kimi mifik funksiyalar Kosmosu xarakterizə edirsə, zamansızlıq, məkan­sızlıq, nizamsızlıq, sahmansızlıq kimi mifik funksiyalar da Xa­osu səciyyələndirir. Buna görə, mifoloji təfəkkürdə Kosmos – Xaos oppozisiyası müvafiq olaraq, zaman – zamansızlıq, məkan – məkansızlıq, nizam – nizamsızlıq, sahman – sahmansızlıq ki­mi ən unversal (ümumi) mifoloji, arxaik funksiyaların qarşı­dur­ması kimi təsbitlənir.

Beləliklə, Oğuz – Qara xan (eləcə də Oğuz – Kiat) oppo­zi­tiv variantı Kosmos – Xaos oppozitiv invariantının trans­for­ma­tiv törəməsi olduğundan, invariantın daşıdığı mifoloji funksi­ya­lar variantlara da ötürülür (pərçimlənir). Buna görə də, zaman və zamansızlıq anlayışını antropomorfik şəkildə modelləşdirən Oğuz – Qara xan oppozitiv variantı S.Rzasoyun dediyi kimi “Za­man – Zaman qarşıdurması” deyil, mifin daxili struktur məntiqinin tələbinə uyğun olaraq Zaman – Zamansızlıq qarşı­durması kimi anlaşılmalıdır.

“Kitabi-Dədə Qorqud” da Təpəgözün “Qalarda-qoparda yigit yerin nə yerdir?” (48, 132) sualına Basat “Qalarda-qoparda yerim Günortac” (48, 132) deyə cavab verir. Düşündürücüdür ki, Basat öz yerinin mətnin məkan məntiqinə uyğun olaraq “Oğuz” olduğunu söyləmək əvəzinə, zaman anlayışını bildirən “Günortac” dır cavabını verir. Əslində mətnin Oğuzla bağlı mə­kan məntiqinə görə Basatın cavabı “Qalarda-qoparda yerim Oğuz” kimi olmalı idi. Deməli, zaman anlayışı bildirən Gü­nor­tac, Oğuzun ekvivalenti kimi işlənməklə semantik baxımdan onunla yaxınlıq təşkil edir.

“Kitabi-Dədə Qorqud” da işlədilən “Oğuz zamanında” ifadəsi də diqqəti cəlb edir. Bu ifadə Dədə Qorqudda əsatiri zamanı üzə çıxarmağa kömək edir. Mifopoetik təfəkkürdə zaman məsələsindən bəhs edən pof. A.Hacıyev yazır; ““Kitabi-Dədə Qorqud”da hadisələr ilk cümlədəncə “Rəsul-əley­hüs­səlam” zamanına yaxın dövrə aid edilir. Lakin bu bildirişi heç də obyektiv və doğru dəlil, əsərdəki Dədə Qorqudu tarixi, hətta ədəbi şəxsiyyət, diplomat hesab etməyə əsas verən fakt kimi yox, yəqin ki, əvvəllər başqa dövrə aid olan ənənəvi poetik for­mulun sonrakı redaktəsi kimi anlamaq daha düz olar. Belə ki, eposda bu formul, adətən, hadisələrin qədim, şanlı dövrdə, məğ­lubedilməz igidlərin, xanların yaşadığı “epik keçmişdə” baş verdiyini göstərir” (38, 40).

H.İsmayılov da bununla əlaqədar olaraq qeyd edir ki, “KDQ-nin İslamdan öncəki dastan formasında zaman qəlibi hök­mən “Qorqud ata adlı bir ərin qopmasını” “Oğuz xanın za­ma­nına aid etməli idi” (45, 338).

Əlbəttə, burada “Rəsul-əleyhüssəlam zamanı” ifadəsi əsa­tiri zamanı işarələyən ənənəvi formulun sonradan islamın təsiri ilə baş vermiş dəyişikliyi kimi qəbul olunmalıdır. Bunu dastanın iki boyunun başladığı ilk giriş cümlələri də sübut edir. “Qanlı qoca oğlu Qanturalı boyu” “Oğuz zamanında Qanlı qoca deyər­lərdi, bir gürbiz ər vardı” (48, 104), “Uşun Qoca oğlu Səgrək bo­yu” isə “Oğuz zamanında, Uşun qoca deyərlər, bir kişi vardı” (48, 145) deyimləri ilə başlayır. Xoşbəxtlikdən bu iki boyda əsatiri zamanı işarələyən “Oğuz zamanı” ifadəsi İslamın təsi­rin­dən yaxa qurtara bilmişdir.

Beləliklə, türk mifoloji təfəkküründə zamanı model­ləş­di­rən Oğuz antropomorfik modeli kosmoqoniya ilə bağlı olub kosmik düzümü, kosmosu və onunla əlaqəli olan ilkin yaradılış motivlərini mifopoetik model olaraq özündə müncərləşdirir.


      1. Biomorfik (bitkisəl) modelləşmə

Mifoloji təfəkkürdə zamanın canlı varlıqlarla model­ləşməsinin üçüncü növü biomorfik və yaxud bitkisəl modelləş­mədir. Zamanın bitkisəl modelləşməsi kimi mifik düşüncədə zama­nın (zaman-məkan kontinuumunun) bitki obrazında qavra­nılması, təsəvvür olunması və təqdim olunması nəzərdə tutulur. Bitki obrazının əsatiri təfəkkürdə kainatın yaranmasını, kosmo­qoniya ilə bağlı ən ilkin mifoloji obrazlardan olduğunu Qədim Misir mifologiyasının görkəmli tədqiqatçısı M.E.Matie bu cür qeyd edir: “Dünyanın yaranması bir sıra miflərdə bitki ilə əla­qələndirilir, məsələn, əfsanələrin birində deyildiyinə görə, “yeri işıqlandıran, qaranlıqda yaşayan” Günəşin övladı təpədə ilkin xaosdan əmələ gəlmiş şanagülü (lotos) çiçəyindən, zamanın lap başlanğıcında boy atmış şanagülündən, böyük gölün üzərindəki müqəddəs şanagüllərdən əmələ gəlmişdir. Bu əfsanə geniş ya­yılmışdır. Şumunu şəhəri yaxınlığındakı təpədə bitmiş və gənc Günəş allahına həyat vermiş şanagül haqqında əski miflərdə də bəhs olunur. Roma dövrünə qədər rast gəlinən ləçəkləri üstündə uşağın oturduğu həmin şanagül çiçəyinin təsviri isə göstərir ki, əfsanə Misir kosmoqoniyasının sonrakı rəsmi versiyalarından biri olmuşdur” (107, 15-16). M.Eliadenin yazdığına əsasən isə “in­san həyatı kimi, kosmosun ritmi də bitkilərin həyatının dildə təsvirinə görə aydınlaşır. Kosmik sakrallığın sirri Dünya Ağa­cın­da simvollaşır. Kainat dövrəvi, başqa cür desək, illik tə­zələn­məsini tələb edən orqanizm kimi qavranılır” (137, 57). Əski türk yazılı mətnlərində də bitkidən törəyiş motivi əksini tapır. Ma­nixey mətnlərində yazılır: “Kisi üzrə bis, tenqrilərdə utru bis tür­lüg ida, ıgacda tuğdu” (67, 163) tərcüməsi “adamlar üzərin­dəki beş tanrıdan, beş dürlü bikidən, ağacdan doğdu (yarandı)” (67, 164). Həmçinin başqa bir mənbədə göstərilir ki, “Doqquz oğuz­lardan törəyənlər Kumlanço adlı ölkədə yaşamağa başladılar. Bu­rada Hulin adlanan bir dağ vardı. Bu dağdan Tuğla və Se­lenqa çayları axırdı. Çayların arasında isə iki ağac var idi. Bir gecə bu ağacların üstünə göydən nur endi. Gün keçdikcə ağac­lardan birinin qarnı şişdi. Doqqquz ay on gün sonra ağacın qar­nında bir qapı açıldı. İçəridə ağızlarında gümüş əmzik olan beş uşaq göründü.” (89, 42).

Əsatiri məfkurədə bitki obrazları arasında Ağac obrazı özünün çoxşaxəli mifoloji funksiyaları ilə xüsusi olaraq diqqəti cəlb edir. Dünyanın əksər xalqlarının mifik dünyagörüşlərində Dünya ağacı, Həyat ağacı obrazları geniş yayılmışdır. Ağac obrazı ilə bağlı dünya folklorşünaslığında geniş şəkildə araş­dır­malar aparılmışdır (C.C.Frezer, M. Eliade , Y.M.Meletinski, V.N.Toporov, V.V. İvanov və b.). Milli folklorşünaslığımızda isə bu arxaik obrazla əlaqədar olaraq prof. A.Hacılının “Mifoloji təfəkkürdə Dünya ağacı” adlı dəyərli araşdırmasını xüsusi ilə qeyd etmək lazımdır. Alim həmin araşdırmasında əsatiri düşün­cədə məxsusi çəkiyə malik olan Dünya ağacının çoxşaxəli mi­fo­loji funksiyalarını üzə çıxardaraq, onun türk əsatiri sistemində tutduğu spesifik mövqeyinə aydınlıq gətirir.

Biz burada Dünya ağacının zaman-məkan kontinuumu ilə bağlı mifoloji funksiyasını aydınlaşdırmağa çalışacağıq. Hər şeydən əvvəl onu qeyd etmək lazımdır ki, mifoloji təfəkkürdə zamanın modelləşdiyi maddi varlıqlardan biri - ağac obrazı bu baxımdan xüsusi əhəmiyyət kəsb edir.

Kosmik dünya modelini özündə təmsil edən Dünya ağacı ümumtürk və milli mifologiyamızda da geniş yayılmışdır. Lakin qeyd etmək lazımdır ki, Dünya ağacı ilə bağlı olan mifik gö­rüş­lər ayrıca mifik mətnlər şəklində deyil, digər folklor nümu­nələrində qorunub saxlanılır. Buna görə də Dünya ağacı və onun ilkin mifoloji funksiyalarından olan zaman-məkan kontinuumu ilə əlaqəli motivləri üzə çıxarmaq faktlara xüsusi məsuliyyətlə yanaşmağı tələb edir.

Məlumdur ki, əsatiri məfkurədə kainatın üfüqi və şaquli məkani bölgüsü Dünya ağacı modelində əks olunur. Həmçinin mifik düşüncəyə görə Dünya ağacı kainatın müqəddəs mərkəzi hesab olunur. V.N.Toporov qeyd edir ki, “Dünya ağacının kö­məyi ilə kainatın başlıca istiqamətləri – yuxarı (səmavi çarlıq), orta (yer), aşağı(yeraltı çarlıq) (məkani bölgü); keçmiş – indi – gələcək (gündüz-gecə, ilin əlverişli-əlverişsiz anları), xüsusilə, geneoloji şüurda; əcdadlar – indiki nəsillər – gələcək nəsillər (za­man bölgüsü), səbəb və nəticə; müsbət, neytral, mənfi (eti­oloji bölgü), bədənin üç hissəsi; baş, gövdə, ayaqlar (anotomik bölgü), stixiyanın üç elementi; od, torpaq, su (“element” böl­güsü) və s. ayırd edilir” (125, 399-400).

Məkani bölgü daha qabarıq olsa da digər əsatiri bölgüləri, xüsusilə, zaman məfhumu ilə bağlı bölgünü müəyyənləşdirmək çə­tin olsa da mümkündür. Bu mifik funksiyanı əski əsatiri siq­lətini qoruyub saxlamış folklor nümunələri əsasında üzə çıxar­maq olur. Məsələn, şaman əfsanələrindən birində söylənilir ki, şamanlıq alacaq olan şəxs başqa bir şamanla ruhən ağaca çıx­maqla yuxarıya doğru doqquz oloxonu (şamanın göyə çıxarkən istifadə etdiyi dayanacaqlar) qət etməklə şaman olmaq üçün il­kin mərhələni keçir (79, 17). Rus folklorşünası İ.A.Xud­yako­vun yazdığına görə, “Şaman ağacı (oyun maha) – Xara Sılqılax Beqi Duortu ağanın çadırının qarşısında böyüyən qurumuş böyük kük­nardır və bu küknarın budaqları arasında yuvalar yerləşir ki, yuxarı yuvalarda ən yaxşı şamanlar, ən aşağıda isə ən pisləridir” (133, 307). Prof. K.Abdulla da qeyd edir: “Uzaq Şərq xalq­la­rının, Sibir türklərinin təsəvvürlərində mifik Ağac Göylə Yeri və Yerin təkini birləşdirən, şamanların budaq-budaq dırmaşıb göy­lərin yuxarı qatına – Göy tanrının yanına yol aldıqları bir nəhəng canlıdır” (2, 260).

Beləliklə, şamanın magik qüvvəyə, ələlxüsus da öncəgö­rücülük keyfiyyətinə yiyələnməsi çox vaxt ağacın üst qatına çıxmasından sonra yaranır. Bu o deməkdir ki, şaman ağacın yuxarı qatına çıxmaqla əslində “gələcəyə” səfər edir. Ağacın yu­xarı qatı əslində zaman baxımından gələcəyin özüdür. Şamanın ağacın üst qatına çıxdıqdan sonra sahib olduğu öncəgörücülüyü, gələcəkdən xəbər vermək qabilliyyətinə yiyələnməsi də ağacın budaqlarının üst qatının gələcəyi bildirməsini göstərir.

M.Uraz yazır ki, “Yakutlara görə, şamanlar bir qartal yu­mur­tasından çıxır, yaxud Şamanın ruhu qutsal bir ağacdan doğur” (93, 150). Buna görə də bütün zamanları özünün zamani böl­güsündə ehtiva edən Dünya ağacından ruhani başlanğıcını götü­rən şamanların gələcəyi görməsi bu prizmadan tam mən­tiqidir.

Türk əsatiri sistemində və epik ənənəsində Dünya ağacının çoxvariantlı şəkli dəyişmələrindən biri də Qaba ağacdır. Prof. A.Hacılı bunula bağlı yazır: ““Kitabi-Dədə Qorqud” un poetik frazeologiyasında rast gəldiyimiz “qaba ağac” ifadəsi, şübhəsiz ki, oğuz-qıpçaq xalqlarının əsatiri Dünya ağacı ilə bağlıdır. Qaba ağacın kökləri yeraltı dünya və keçmiş, budaqları səma və gə­ləcək anlamındadır və s.” (35, 10).

Ümumiyyətlə, “Kitabi-Dədə Qorqud”da Qaba ağac türk kosmik Dünya Modeli kimi kosmoqoniya ilə bağlı ilkin əsatiri funksiyasını qoruyub saxlamışdır. Eposda Qaba ağacın kəsil­məsi əslində dünyanın, kainatın, kosmosun məhvi demək­dir. Qaraca Çobanın “qoca ağacı” kökündən qopardıb çıxarması xa­osu işarələyir. Dünya ağacının məhvi xaosu əmələ gətirir. Mifin daxili stuktur məntiqi aspektindən Çobanın ağacı kökündən çıxarması faktı boyda göstərilən epik qatdakı xoşa­gəlməz hadisələrə əsatiri məfkurənin təh-təlşüuru reaksiya­sının təzahürü kimi izah olunmalıdır. Yəni epik qatdakı neqativ hadisələr mifik qatdakı xaosu işarələyən ağacın yerindən qoparılması faktı ilə həmahəngləşir, mifoloji motiv epik qatda poetikləşərək (neqativ bədii hadisələrlə) təkrarlanır. Əgər biz sözügedən fakta sırf poetik prizmadan yanaşsaq, onda Çobanın kökündən çıxardığı ağac poetik predmet kimi analiz oluna bilir. Bu zaman K.Ab­dullanın “ağacın yerindən qopardılması dünyanın, dünya­dakı iş­lə­rin sahmansızlığına bir işarədir, qanı coşduran, “irəli, düşmən üzərinə irəli” həyəcan işarəsini hayqıran bir çağırışdır” (2, 261) şərhi yerinə düşmüş olur.

Bölgələrimizdə indinin özündə belə ağaca müqəddəs var­lıq kimi yanaşılır. Ağacın başına fırlanılır, onun budaqlarına insan­ların ürəklərində tutduqları muradlarına yetmələri üçün par­çalar, iplər bağlanılır. Ağacı ziyarət etmək əslində Dünya ağacının əsa­tiri düşüncədəki Dünyanın mərkəzi funksiyası ilə bağlıdır.

Milli folklor nümunələrimizdən olan “Məlikməmməd” na­ğılında Dünya ağacının transformativ variantlarından olan Alma ağacı və işığın, səmanın, gələcəyin rəmzi kimi özünü göstərən Zümrüd quşunun yuvasının yerləşdiyi ağac xüsusi maraq kəsb edir. Buradakı ağac barədə Y.V.Çəmənzəminli yazır: “Nağılda (“Məlikməməməd” nağılında – R.A.) bəhs olunan alma ağacına bənzər “Avesta” da bir Naara var. Kür ilə Araz çayları arasında yaşayan qədim irqin etiqadınca Naara ağacı Kürqəsb dənizində bitib, bütün nəbatata ruh verərmiş. Bəziləri Naaranı əbədi həyat bəxş edən ağaca bənzədirlər.

“Məlik Məmməd”dəki alma ağacı Naaraya çox bənzəyir; almanı yeyən cavanlaşır və əbədi həyata vasil olur” (26, 278). Bununla bağlı prof. A.Hacılının aşağıdakı fikirləri də diqqə­tə­layiqdir. “...Ağacın (“Məlikməmməd” nağılındakı – R. A.) göv­də və kökləri, orada yerləşən məxluq yeraltı dünya və şər qüv­vələr, budaqları işıqlı dünya və xeyirlə bağlıdır. Məlikməmmə­din qarşılaşdığı ağac dünyanın şaquli-üçlü bölgüsünü gerçək­ləşdirən dünya ağacı, yaxud kosmik ağacdır. Bu nağılda Axirət və Həyat ağaclarının əksliyini də aşkarlamaq olar. Yəqin ki, nağılın əsasında duran eposda alma ağacı ilə Zümrüdün ağacı eyni olub və qəhrəmanın şücaətli həyati başlanğıcı xilas etmək üçün demiurqun və ya tanrılardan birinin yeraltı dünyaya gedib şər qüvvələrlə mübarizəsi ilə bağlanır” (35, 12).

Nağıldakı Alma ağacı və Zümrüd quşunun ağacı heç şüb­hə­siz, Dünya ağacı invariantının transformativ variantlarıdır. Hər iki variantı təhlil etməklə bunu bir daha təsdiqləyə bilərik.

Nağılda Alma ağacının padşahın bağında bitdiyi göstərilir. Burada “bağ” ağac kosmik modelində dünyanın şaquli-üçlü mə­kani bölgüsünə əsasən yerüstü hissəsini, zaman bölgüsü etibarilə isə indiki zamanı bildirir. Bağdakı Alma ağacından əbədi ca­vanlıq bəxş edən almanın oğurlanması dünyanın yerüstü his­səsində ni­zamsızlığın, xaotik bir durumun baş verdiyinə dəlalət edir. Lakin bu, məsələnin üzdə görünən tərəfidir. “Aysberqin” görünməyən hissəsi isə Dünya ağacının kökündə, yəni yeraltı qatda və zaman baxımından mifik keçmişdə, yəni zamanın lap başlanğıcında baş verir (bura həm də mifik düşüncəyə görə dünyanın mərkəzidir). Nağılda Dünya ağacının kökü (yeraltı qat və mifik keçmiş) “qu­yu” obrazında simvollaşır. Xtonik aləmin simvolu olan quyuya düşən Məlikməmməd obrazının ilkin yaradılış aktını yerinə yetirən demiurq və ya tanrılara məxsus arxaik mifoloji funksiyası aşkara çıxır. Məlikməmməd quyuda (Dünya ağacının kökündə) xtonik varlıqlarla (devlərlə) mübarizə aparaq, onları öldürməklə qeyd etdiyimiz arxaik funksiyanı yerinə yetirmiş olur.

Zamanın lap başlanğıcında yaradılış aktının yerinə yetiril­məsi motivi nağılda Zümrüd quşunun ağacı ilə bağlı hissədə özünü daha qabarıq büruzə verir. Dünya ağacı invariantının sonrakı variantlarından olan Zümrüdün yuva qurduğu ağacın dibində xaosun rəmzi sayılan əjdahanın (əjdaha obrazının xaosu simvolizə etməsindən “Zamanın əjdaha zoomorfik modeli” his­səsində ətraflı bəhs etmişik) olması ilkin mifik zamanı (keçmişi) işarələyir. Nağılın məlum olduğu kimi, Məlikməməd Zümrüd quşunun balalarını yeyən əjdahanı ödürür. Bununla qəhrəman səmanın, işıqlı dünyanın rəmzi olan, Dünya ağacının yuxarı hissəsini (budaqlarını) işarələyən Zümrüd quşunun timsalında işıqlı dünyaya çıxmaq üçün bir vasitə tapmış olursa da lakin yenə də qaranlıq dünyadan çıxa bilmir. Çünki mifik təfəkkürün məntiqi qanunauyğunluğuna əsasən demiurq (Məlikməmməd) zamanın ilkin başlanğıcında (mifik keçmişdə) yerinə yetirilməli olan yaradılış aktını tam yerinə yetirməyib. Yaradılış aktının tam yerinə yetirilməsi üçün suyun qabağını kəsərək camaatı yeyən əjdahanın öldürülməsi lazımdır (Bəlkə də həmin əjdaha ilə əlaqəli olan bu əski hissə özünü bu səbəbdən müasir döv­rü­mü­zədək qoruyub saxlamışdır). Məlikməmməd su­yun qabağını kə­sən və birbaşa xaosu işarələyən əjdahanı öldür­məklə ilkin mifik zamanda yaradılış aktını tam yerinə yetirmiş olur. Xtonik aləmdə üzərinə düşən mifoloji fuksiyasını bitirən Məlikməm­məd, əlbəttə, yenidən yerüstü dünyaya, indiki zamana qayıdır. Yenə də mifik təfəkkürün məntiqinə görə, gələcəyi baş­la­maq üçün mifik keçmişdə (yeraltı aləmdə) və indiki zamanda (yerüstü qatda) xaosun bütün qalıqları ən radikal formada məhv edilməlidir. Xaosun qalıqlarının yerüstü qatda (indiki zamanda) məhv edildiyi məkan “meydan” dır. Məlikməmməd bu mey­danda xaosun qalıqlarının rəmzinə çevrilən qardaşlarını öldürür. Bununla da nağılda kosmoqonik düzən bərpa olunur.

1.1.4. Cansız varlıqlarla (astral-əşyəvi) modelləşmə
L.Bryül yazir ki, məlum olduğu kimi, “ibtidai” insanlar tə­biət predmetlərini müfəssəl şəkildə təsnifləndirmirdilər, bizim ki­mi canlı varlıqlarla digər predmetlər arasında fərqi mənalan­dır­mır­dılar. Onlar düşünmədən onları əhatə edən varlıqların, hətta can­sız predmetlərin həmcinsliyinə inanırdılar (102, 91). Bu baxımdan cansız varlıqlarla zamanın işarələnməsi ilkin təfəkkür mərhələsinin spesifik xüsusiyyətləri çərçivəsində özünü büruzə verir.

Əvvəldə qeyd etdiyimiz kimi, mifopoetik təfəkkür zamanı cansız maddi varlıqlar şəklində də qavrayır. Yəni zaman cansız maddi varlıqlar şəklində modelləşir. Bu cansız maddi varlıqları şərti olaraq iki yerə – səma cisimlərinə və əşyalara bölsək, mifopoetik təfəkkürdə səma cisimləri şəklində modelləşdiyinə görə zamanın astral varlıqlarla modelləşməsi, əşyalar şəklində modelləşməsinə isə zamanın əşyəvi modelləşməsi də deyə bilə­rik. Astral modellərə zamanın Günəş, Ay, Ulduz (Dan ulduzu-Ülkər) görkəmində mifoloji təfəkkürdə qavranılması və təqdim olunması başa düşülür. Əşyəvi modellər kimi isə mifopoetik təfəkkürdə zamanın alma, ərik və s. şəkillərdə qavranılması və təqdim olunması nəzərdə tutulur.

Günəş, Ay və Ulduz kimi astral zaman modelləri mürək­kəb və sinkretik modelləşməyə malikdir. Dünyanın bir sıra xalq­larının əsatiri görüşlərində bu modellər çox vaxt insan obrazında qavranılır. Daha əski görüşlərdə fövqəltəbii qüvvələr, allahlar kimi dərk olunan bu astral cisimlərə (xüsusilə də Günəş və Aya) sitayiş edilmiş ona müxtəlif qurbanlar (insanlar, heyvanlar və s.) verilmişdir. Qədim Misirdə Günəş allahı Ra ən nüfuzlu allah hesab olunurdu. Qədim şummerlərin, eləcə də qədim türklərin Günəşə, Aya sitayiş etmələri tarixdən məlumdur. Tarixən Azərbaycan ərazisində e.ə. 3-cü minilliyin birinci, ikinci yarı­sında mövcud olmuş Aratta, Kuti, Turruki, Lullubi kimi ilkin dövlət qurumları dövründə, eləcə də Manna, Albaniya dövlətləri zamanında əhali arasında Ay ilahəsinə, Günəşə sitayiş olun­masını tarixi qaynaqlar sübut edir.

Bir qədər sonralar isə bu astral səma cisimləri insan­laşdırılaraq əfsanələrdə özlərinə yeni biçimdə yer qazanmışdır. Azəbaycan mifoloji mətnlərində və digər folklor nümunələrində həmin astral obrazlar bu baxımdan xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Mifoloji mətnlərimizdə Günəş (Gün) obrazı zamanın diskret hissəsi sayılan səhər açılandan qaranlıq düşənəcən olan hissəsini modelləşdirir. Mifopoetik görüşlərdə əsasən antropomorfik cizgilər hüdudlarında qavranılır və təqdim edilir. Folklor nümu­nə­lərimizdə Günəş çox hallarda Gün adı ilə təqdim olunur. Mə­sələn, günəşi dəvət zamanı söylənilir:

Gün çıx, gün çıx!

Kəhər atı min çıx. (12, 23)

Və yaxud:

Günəş çıx, çıx, çıx1

Kəhər atı min çıx!

Gün getdi su içməyə,

Qırmızı don biçməyə.

Gün getdi dağ başına,

Örtüb duvaq başına (86, 66-67).

Və ya:


Qodu buradan ötəndə,

Qırmızı günü gördünmü? (86, 63)

Göründüyü kimi, Günəş sözünün ekvivalenti kimi işlə­dilən gün sözü birbaşa zamanın müəyyən işıqlı hissəsi de­məkdir. Zamanın konkret halda on iki saatdan ibarət həmin gündüz hissəsini də özünün simasında ehtiva edən Günəş obrazı antro­po­morfik xüsusiyyətlərlə qavranılır və təqdim edilir. Folkor mə­tn­lərimizdə Günəş obrazı ən çox qadın şəklində təqdim olunsa da, kişi obrazı kimi də əksini tapır. Buradan belə görünür ki, bu obraz həm qadın, həm də kişi başlanğıcı kimi də sim­vollaşır.

Ay astral zaman modeli günün gecədən səhərədək olan hissəsinin modeli kimi anlaşılır. Yəni Ay zamanın gecə hissəsini modelləşdirir. Ay astral zaman modeli mifoloji semantikasına görə həm də kişi başlanğıcı bildirir. Oğuznamənin uyğur varian­tında bu açıq-aydın şəkildə özünü göstərir: “Günlərdən bir gün Ay kağanın gözü parladı, erkək oğul doğdu” (62, 10). C.Bəydili Ayın şaman mifologiysında nüfuzlu yer tutmasını, şamanların əcdadı olmasını qeyd edir (20, 47).

Ümumiyyətlə, Günəş və Ay obrazları mifoloji izlərini özündə qoruyub-saxlamış folkor nümunələrimizdə bir-birini ta­mamlayan mifik obrazlar kimi səciyələndirilir.

Ulduzlardan Ülkər ulduzu, Dan ulduzu obrazları diqqəti cəlb edir. A.Acaloğlu bir sıra mənbələrə əsasən qeyd edir ki, “Ülkər (Dan ulduzu, Zöhrə) ulduzuna inanış və uyğun miflər ən qədim dövrlərlə bağlıdır. Onun ilk örnəkləri ilə qədim şumer mifolgiyasında qarşılaşırıq. Həmin ulduz və onun təcəssümü olan Tanrı (İnanna) Şumerdə də bərəkət, sevgi və gözəllik hamisi kimi tanınırdı” (4, 294).

Folklor mətnlərimizdən birində Ülkər ulduzu gözəl bir qız kimi səciyyələndirilir və təqvimlə bağlı görüşləri əks etdirir. Həmin inama görə Ülkər ulduzu “...atası yuxudan durana qədər göylərdən çəkilməyib yaza nə qədər qaldığını atasına bildirir” (32, 34). Digər bir mifoloji söyləmdə isə Dan ulduzu zamanın səhər çağını modelləşdirir. Bu ulduz Sarı ulduz, Çoban ulduzu adları ilə də təqdim olunur (32, 34).

Mifopoetik təfəkkürdə zaman əşya görkəmində də modelləşir. Nağıllarımızda əksini tapan adamı əbədi cavan sax­layan alma ağacının meyvəsi zamanın əşyəvi modelləş­məsinə misaldır. Burada alma obrazı insanın əbədi həyat istəyini gerçəkləşdirən simvolik bir obraz kimi özünü göstərir. Həmin sehrli almanı yeyən adam zamanın hökmündən yaxasını qur­tarmış olur. Zamanın (alma) meyvə şəklində maddiləşmiş mode­linə dünyanın bir sıra xalqlarının əsatiri görüşlərində rast gəlinir. Steblin Komenski Edda miflərini araşdırarkən zamanın alma şəklində maddiləşməsini qeyd edir.

Bir sıra xalqlarda isə əbədi həyat simvolu başqa bir meyvə hesab olunur. Funksional cəhətdən, əlbəttə, bu meyvə obrazları eyniyyət təşkil edir. Qədim Çin mifologiyasında əbədi cavanlıq və yaxud əbədi həyat verən sehrli meyvə ərik hesab olunur. “Çar Meymun” əsatiri mətnlərində Meymun Ərik ağacını qoruyur. Həmin ərik ağacının meyvəsinin yeməklə insan fövqəlzamani statusa yiyələnir. Burada zaman “ərik” şəklində maddiləşərək modelləşir.

1   2   3   4   5   6   7   8   9


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə