Ramin allahverdi TƏQVİm miFLƏRİ VƏ novruz baki 2013 Elmi redaktor: Seyfəddin rzasoy




Yüklə 0.67 Mb.
səhifə3/9
tarix22.02.2016
ölçüsü0.67 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

Zamanın meymun zoomorfik modeli. On iki illik təqvim sistemində meymun zoomorfik zaman modelini digərlərindən fərq­ləndirən başlıca cəhət onun türk mifoloji məfkurəsinə ya­bançılığı ilə səciyyələnir. Meymunla bağlı mifoloji görüşləri əks etdirən nümunələrə ümumtürk və milli mifologiyamızda rast gəlməyirik. Türklərin məskunlaşdığı areallarda meymunların çox­luq təşkil etməməsi, başqa cür desək, coğrafi-bioloji amil də, heç şübhəsiz, əski dünyagörüşlərə təsir etmişdir.

Qədim türklərin yaxın qonşusu olan Qədim Şərq, ələl­xüsus da Çin, Hind mifologiyasında meymun obrazı mifolo­ji obraz kimi çoxşaxəli mifik funksiyaları özündə birləş­dirir. Çin mifologiyasına görə, çar meymun Panqu dünyanı yaradandan sonra Şərq dənizində Aolay dağlarının yamacında yerləşən daş yumurtadan doğulmuşdur. Həmin meymunun magik qüvvəyə sahib olduğunu görən meymun qəbiləsi onu özlərinə hökmdar seçirlər. Ölməzlik, əbədi həyat axtarışına çıxan çar meymun buna nail olmaq üçün insanların yaşadığı dünyaya gəlir və 20 il müddətinə müdrik bir ustadın şagirdi olur. Bu müddətdə o, əbədi həyatın sirrini dərk etməklə yanaşı, öz cildini dəyişmək və havada uçmaq kimi bir çox mahir fəndləri də mənimsəyir. Çar meymun, həmçinin həm iynə boyda ola bilən, həm də dərhal 8 fut uzunluğunda qorxunc əmuda çevrilə bilən dəmir şalbana bən­zər magik silaha yiyələnir. O, yeraltı dünyada olur, səmada “səma atlarının qoruqçusu” olur, şaftalı ağacının keşiyində durur və s. (98, 40-45).

Burada meymun obrazının çoxşaxəli mifoloji yarusları aşkara çıxır. Qədim Çinlə tarixi qonşuluğa malik əski türklərin bir-birilə siyasi-iqtisadi, mədəni və s. əlaqələrin qarşılıqlı təsiri onların folkloruna, dünyagörüşlərinə də sirayət etmişdir. Bu nöq­teyi-nəzərdən yanaşdıqda on iki illik türk təqvim sisteminin illərindən birinin nə üçün meymunu təmsil etməsi də aydınlaşır. Burada zəngin Çin mifologiyasından əxz etmə də istisna olun­mur. Buna görə də bu on iki illik təqvim bəzən Türk-Çin təq­vimi adı altında göstərilir.

Zamanın toyuq zoomorfik modeli. Türklərin mifik dün­yagörüşündə quş obrazları (Simurq, Humay, Sunqar və s.) mühüm və önəmli yerlərdən birini tutur. Mədəni oturaq həyata keçməklə əski mifoloji görüşlərdə geniş şəkildə rast gəlinən bu mifik quş obrazları da sonrakı folklor nümunələrində öz yerini tədricən oturaq həyat tərzini əks etdirən quş obrazlarına (toyuq və s.) vermişdir. Fikrimizcə, on iki heyvanı təmsil edən türk təqvim sisteminin illərindən birinə türk mifik mətnlərində daha geniş yayılmış digər əski mifoloji quş obrazlarından birinin adı­­nın verilməməsinin və əksinə, nisbətən sonrakı oturaq yaşam tərzini xarakterizə edən toyuq (xoruz) adının verilməsi də bu­nun­la izah olunmalıdır. Lakin qeyd olunmalıdır ki, əski mi­fo­loji quş ob­razlarının bəzi xarakterik mifik funksiyaları arxetipik (un­ver­sal) şəkildə toyuq obrazında ehtiva olunub. Bu mifik funk­siya mifoloji strukturun köməyi ilə üzə çıxarıla bilir. “Şə­cərei-Tə­rakimə”də göstərilir ki, xan sağ tərəfdə qırx qulaç şüvül qur­mağı, uclarına qızıl toyuq bərkitməyi, sol tərəfdə qırx qulac şü­vül qurmağı və uclarına gümüş toyuq bərkitməyi əmr edir (29, 66).

Şübhəsiz ki, bu ritualda toyuq obrazı bir sıra arxetipik məzmunla yüklənmiş haldadır. Belə bir arxetipik məzmundan birini S.Rzasoy belə qeyd edir: “Buzukların qızıl toyuğa, uçuk­ların uyğun olaraq gümüş toyuğa ox atmaları “ov törəni” se­mantemini bərpa etməyə imkan verir” (71, 68).

Ağacın başına toyuğun qoyulması faktı “Oğuz kağan” dastanında da əksini tapır:

Qırx qulac uzunluğunda ağac ucaltdırdı,

Onun başına bir qızıl toyuq qoydurdu.

Ayağına bir ağ qoyun bağlatdı.

Sol yanda qırx qulac ağac ucaltdırdı.

Onun da başına bir gümüş toyuq qoydurdu.

Ayağına da bir qara qoyun bağlatdı (18, 137)

Bununla bağlı F.Bayat yazır: “Ağacın başına toyuq qoyma adətinə başqa materiallarda rast gəlmədik. Ancaq türk mifoloji təfəkkürünü əks etdirən bütün təsəvvürlərdə ağacın üstündə quş şəkli çəkilib (şaman davullarında, şaman paltarlarında, kağan­ların geyimində, xalça oymalarında, qayaüstü rəsmlərdə və s.). Dastandakı bu ifadə quşun ağac başındakı təsviri və təqdiminin oturaq həyatdan gələn sonrakı transformasiyasıdır. Sağ tərəfdəki qızıl quşun (dastanda qızıl toyuq), sol tərəfdəki ağacın başında isə gümüş quşun oturması şərqlə qərb bölgüsünün (qarşıdur­ma­sı­nın) dastanda simvolik təqdimidir” (18, 163-164).

İlin əvvəllər toyuq ili, sonralar isə xoruz ili adlanması ma­raqlıdır. Məsələ bundadır ki, qədimdə türklər toyuq adını ümumi olaraq işlətmiş, cinsiyyət fərqini bildirmək üçün dişi və erkək (yəni xoruz) toyuq anlayışından istifadə etmişlər. Qədim türk yazılı abidələrindən olan qədim uyğur abidələrində bu anlayış aydınca ifadə olunur; “...ol takığu 7. kuş ara irkək, tişi bar ermiş... Ol 9. toşi takığular kamığın onarlar. 10. ermiş.Yəmə irkəkinin onar etmiş (tərcüməsi – o toyuqların 7. arasında erkəyi, dişisi var imiş... O 9. dişi toyuqların hamısı salamat 10. imişlər. Erkəkləri də salamat imişlər) (67, 180). Yaxud “15 üküş takığu kuşlar bar erür. 16. irkəki onar, tişisinin onmaz 17. erti. Sizin takığu irkəki 18. nən onmaz, tişisi onar (tərcüməsi – 15. çoxlu toyuq var. 16. erkəkləri sağ olar, dişiləri sağ olmazlar 17. idi. sizin toyuqların erkəyi 18. sağ deyil, dişisi sağdır)” (67, 180). M.Kaşqari isə bu məsələyə öz məşhur lüğətində belə izahat gətirir: “Takağu: toyuğa və xoruza verilən addır. Xoruza “erkək takağu”, toyuğa isə “tişi takağu” deyilərək bir-birindən ayırd edilir. Bu məsələ də işlənilir: “yazıdakı süvlin ədhərgəli əvdəki takağu ıçğınma = çöl­də qırqovul axtararkən barı evdəki toyuqdan olma” (47, 437-438).

Toyuq obrazı ilə bağlı bir mifoloji mətni siçan zoomorfik zaman modelini təhlil edərkən göstərmişik. Həmin mətndə to­yuq obrazı dünyanın ikili şaquli istiqamətdə bölgüsündə üst qatı, sə­manı, işıqlı dünyanı simvolizə edir. Bu mifoloji funksiya na­ğıllarımızda Zümrüd quşu vasitəsi ilə həyata keçirilir. Mifo­loji funksiyaların eyniliyi göstərir ki, Zümrüd quşu kimi arxaik quş obrazları sonralar oturaq həyat tərzinin təsirilə toyuq obrazı ilə mürəkkəb transformativ əvəzlənməyə məruz qalmışdır.

Doğrudan da, toyuq zoomorfik modeli türklərin oturaq ya­şam tərzinə keçməsi ilə əlaqədar olaraq mədəni-məişət həyatının doğurduğu təsirin nəticəsində əski quş onqonlarının sonrakı transformativ variantı kimi ortaya çıxmışdır. Türklərin oturaq həyat tərzini modelləşdirən toyuq zoomorfik zaman modelinin on iki illik təqvim sistemində yer alması, təqvim miflərinin qə­dim türklərin mədəni-məişət yaşam tərzini özündə əks etdir­mə­si­ni göstərən daha bir qiymətli fakt kimi dəyər­ləndirilməlidir.

Zamanın it zoomorfik modeli. On iki illik təqvim sis­temində yer tutan zoomorfik modellərdən biri də it zoobrazıdır. İt obrazı ilə bağlı mifoloji motivlər dünyanın bir sıra xalqlarının əski dünyagörüşlərində geniş yayılmışdır. Qədim Çin mifo­logiyasında it obrazının bir sıra mifoloji funksiyaları var. Bun­ların arasında xilaskar və məhsulverici funksiyaları da özünü göstərir. Bir Çin mifoloji mətnində göstərilir ki, böyük tufandan sonra hər tərəfi su basdığından acından ölmə təhlükəsi yaranır. Belə bir vaxtda it su basmış sahələrdən keçib kifayət qədər yaxşı cücərmiş düyü gətirir. Çəltik əkinçiləri onu nəmli torpağa əkir. Düyü tez boy atır və yetişir. Bununla da camaat aclıqdan canını qurtarır (98, 40).

C.C.Freyzer öz məşhur “Qızıl budaq” əsərində Fransa, Almaniya və slavyan ölkələri xalqlarının təsəvvürlərində itin ruzi-bərəkət hamisi kimi geniş yayıldığını qeyd edir (129, 468-471).

İt obrazının ruzi-bərəkət rəmzi kimi özünü göstərməsi Azərbaycan mifoloji mətnlərində aşağıdakı kimi əksini tapır: “Qədimlərdə buğdanın sünbülü yerdən başacan dən imiş. Çörək o qədər bol imiş ki, insanlar başlayırlar qudurmağa. Çörəyi zibilliyə atırlar, qədrini bilmirlər. Allahın da insanlara qəzəbi tutur, çörək çəkilir göyə. İnsanlar yeməyə heç nə tapmayıb az qala acından ölürlər. İt üzünü göyə tutub ulayır, deyir ki, ay Allah sahibimiz elə eləyib, bəs bizim günahımız nədir? Allahın itə yazığı gəlir, çörəyi qaytarır yerə. İtə də deyir ki, bu ruzini sənə verirəm, insanlar da sənin hesabına yesinlər” (32, 102).

Burada itin xilasedici funksiyası da aydınca görünür.

Əski türk dünyagörüşündə it əcdad kultunu da ifadə etmişdir. Məsələn, “bir əfsanəyə görə qırğızlar bir qırmızı köpək ilə bir Tatar şahzadəsindən törəmişdir” (93, 112).

Bununla belə, ümumtürk mifoloji düşüncəsində it obrazı ilə bağlı mifoloji görüşlər o qədər də geniş əksini tapmır. Yəqin elə bu səbəbdən B.Ögəl qeyd edir ki, “...türklərə görə köpək çirkin və pis heyvandır. “Köpək ata”, “köpək ana” etiqadı ya Şərqi Sibirin buzlarla örtülü tunduralarında yaşayan proto-monqollardan, yaxud da Tibetin vəhşi dağlarından, qocaları ölü­mə tərk edən Tibet qövmlərindən gəlirdi. Kitanlarda köpəklə əla­qədar bir çox qurban mərasimləri və etiqadlar vardır” (64, 553).

Ümumtürk mifoloji görüşlərində it obrazına alternativ va­riant kimi özünü göstərən qurd (börü) obrazı dərin və çoxşaxəli mifoloji funksiyalara malikdir. Bizə elə gəlir ki, it zoomorfik zaman modeli qurd obrazının sonrakı, lakin həm də müəyyən özünəməxsusluğu ilə səciyyələnən transformativ vari­antı kimi izah olunmalıdır.

Zamanın donuz zoomorfik modeli. Murat Uraz qeyd edir ki, tunukların onqonu donuz idi: “Onqonu donuz olan boy da qışın başında Sarı Xana bir donuz yavrusu qurban edərdi” (93, 169).

Müəllif donuzla bağlı belə bir əski inamın olduğunu da göstərir: “Xəstə bir insanın günahlarını yumaq üçün qurban edi­lən donuz altı parçaya ayrılır, xəstənin üstünə qoyulurdu. Bun­dan sonra xəstə adam qutsal su ilə yuyunurdu. Daha sonra do­nuzun bütün orqanları xəstənin eyni orqanlarının əvəzi olaraq cinlərə hədiyyə edilirdi” (93, 179).

Bununla belə, başqa türk tədqiqatçısı B.Ögəl donuzla bağlı mifoloji görüşlərin proto-monqollarda geniş yayıldığını və bu­nun türk dünyagörüşünə də təsir etdiyini qeyd edərək fikrini belə əsaslandırır: “... Sibirdə ən mühüm ov heyvanı ayı idi. Ki­tanlarda və monqollorda isə vəhşi donuzdur. Türklər donuz sax­lamazdılar. Proto-monqolların ən əsas əhliləşdirilmiş heyvanları isə donuz idi. Buna görə prof. Eberhard kitanlardakı bu donuz kultu kökünün şimalda yaşayan proto-monqol qəbilələrindən biri olan şih-veylərdən gəldiyini söyləyir. O, bu barədə çox haqlıdır. Çünki bu şimal monqolları daim donuz bəsləyən qövmlər kimi şöhrət qazanmışdılar. Yenə bu kitan əfsanəsindən məlum olduğuna görə, donuz başı daim salamlanan və ehtiram bəslənən bir şeydir” (64, 554).

Hər halda faktdır ki, donuzla bağlı mifik görüşlər əski türk mifoloji nümunələrində özünəməxsus şəkildə əksini tapır. Az da olsa, donuzla bağlı əlimizə gəlib çatmış mifoloji nümunələr donuz obrazının türklərin müsəlmanlığı qəbul etməsindən sonra islamın təsiri ilə (“Qurani-Kərim”də donuz, donuz əti haram buyurulur) ümumtürk folklorunda öz yerini, funksiyasını itir­di­yini söyləməyə əsas verir.

Bununla belə, donuz obrazı bu və ya digər formada türk məfkurəsində üzə çıxır. On iki illik qədim türk təqvim siste­min­də­ki donuz zoomorfik modeli də bu cür üzə çıxmanın nəti­cəsi­dir.
1.1.2. Antropomorfik modelləşmə
Mifoloji təfəkkürdə zamanın modelləşməsinin ikinci tipi onun antropomorfik modelləşməsidir. Zamanın antropomorfik modelləşməsi dedikdə mifoloji düşüncədə zamanın insan obra­zında qavranılması, təsəvvür edilməsi və təqdim olunması başa düşülür. İnsan görkəmində təqdim olunan həmin zaman forma­larını isə zamanın antropomorfik modelləri və yaxud antropo­morfik zaman modelləri adlandırırıq.

M.Seyidov arxaik oğuz atalar sözünə (əvvəldə həmin ata­lar sözünü vermişik) əsaslanaraq yazırdı; “İldə 366 gün oldu­ğundan əski Oğuzlar təqvimlə bağlı bu astronomik hadisəni insan şəklində atalar sözünə salmış və hər günü bir alp saymış­dır. “24 xas bəy” deməklə günün 24 saatdan ibarət olduğu başa düşül­müşdür. Bu örnəkdən görünür ki, Oğuzlar ili (366), gü­nü(24 saat) canlı təsəvvür etmişlər” (75, 6-7). Mifoloq eyni za­manda Oğuzun səhəri təmsil etdiyini göstərməklə zamanın insan obrazında təcəs­süm etməsini işarələmişdir (75, 262). Bu mə­qama istinad edən S.Rzasoy da Oğuz Dünya Modelində zaman antropomorflaş­ma­sını qeyd edir (71, 11). “Oğuz mifi və Oğuz­namə eposu” kita­bın­da isə Oğuz obrazında (həmçinin Qara xan obrazında) zamanın antropomorflaşması məsələsini aşkarlamağa çalışır.

Araşdırmamız göstərir ki, mifoloji mətnlərimizdə və digər folklor nümunələrimizdə zamanın antropomorfik modelləri geniş yayılmışdır. Burada zamanın həm nisbətən böyük, həm də kiçik hissələri, başqa sözlə desək, fəsillərin, ayların, günlərin antropomorflaşmasının şahidi oluruq. Fəsillərin antropo­morf­laşmasına aid aşağıdakı mifoloji mətnə diqqət yetirək.

“Süleyman peyğəmbər yolunnan gedirmiş. Gedir görür ki, bir bulağın başında bir cavan qız oturub. Süleyman peyğəmbər elə bu qıza vurulur. Barmağınnan üzüyü çıxardıb verir bı qıza. Der ki, gedirəm 3 aydan sora gələciyəm. Sora Süleyman pey­ğəm­bər gəlir ki, bı bilağın başında bir qoca qarı oturub. Der ki, qarı, burda bir cavan qız oturmuşdu o, necoldu?

Der:

­­- Elə cavan qız mənəm.



Der:

- Axı qoca vaxtında yalan danışırsan .

Sən verdiyin üzüh barmağımda. Çıxardır üzüyü Süleyman peyğəmbərin adı üstündəydi.

Der:


Mən qız dəyiləm. Mən dünyayam. Yaz olanda cavan qız oluram. Payız olanda belə bir qarı oluram” (40, 18).

Burada fəsillərin qız və qarı şəklində təqdim olunması zamanın antropomorfik modelləşməsidir. Daha əski variantlarda iki zaman bölgüsünü, yəni yazı və qışı əks etdirən qadın obrazı (qız, qarı) zamanın antropomorfik modeli kimi üzə çıxır.

Folklor nümunələrimizdə zamanın daha iri diskret hissələri ilə yanaşı kiçik vahidləri də antropomorflaşır. Yenə Sü­leyman peyğəmbərlə bağlı bir nümunədə göstərilir ki, pey­ğəmbər “üzüyü verir qıza taxır barmağına. Gedir, günorta gəlir, görür ki, burda orta yaşdı kadın oturubdu. Buna heş nə demir, çıxır gedir. Bir də axşam gəlir ki, burda bir qoja arvad oturuf. Çox ayna-bəynə baxır, qoja diir:

-A oğul, nə gəzirsən?

-Burda bir cavan qız var, mən onunla əhd-peyman eliyif iş üçün gəlmışəm.

-Diir ki, o, mənəm. Səhər elə cavan qız oluram, günortalar orta yaşlı kadın oluram, axşam da bax belə qoja oluram” (15, 217).

Göründüyü kimi, rəvayətdə zamanın kiçik vahidlərindən sayılan gün antropomorflaşmışdır. Günün üç mühüm hissəsi hesab edilən səhər, günorta və axşam müvafiq olaraq, qız, orta yaşlı qadın və qarı kimi təqdim olunur. Burada gün, səhər, günorta, axşam ardıcıl olaraq qadın, qız, orta yaşlı qadın və qarı (qoca arvad) antropomorfik modelləri kimi özünü göstərir.

Mifoloji mətnlərimizdə zaman məxsusi antropomorfik modellərlə simvolizə olunur. Qış mövsümünü simvolizə edən ən geniş yayılmış antropomorfik model qoca qarı, qartmış qarı görkəmində təqdim olunur. Qoca qarı kimi təqdim olunan qış mövsümünün başqa antropomorfik modelləri oğlan obrazında gös­tərilir. Zamanın (konkret halda qışın) antropomorfik modeli olan qoca qarının üç oğlu var. Bu üç oğul – Böyük Çillə, Kiçik Çillə və Boz ay zamanı (qış mövsümünü) oğlan görkəmində modelləşdirir. Mifoloji mətnlərdə hər üç antropomorfik zaman modelinin özünün spesifik semantik tutumu əks olunmuşdur.

Böyük Çillə antropomorfik modeli zamanın daha konkret desək, qış dövrünün ilkin mərhələsini işarələyir. Novruz bay­ramı ensklopediyasında göstərilir ki, Böyük Çillə - qış fəslinin ən uzun sürən vaxtının, birinci qırx gününün xalq arasındakı adıdır. Bu müddət dekabrın 21-22-dən, ilin ən uzun gecəsin­dən başlayaraq yanvar ayının sonunadək davam edir (59, 59). Milli folklor nümunələrində Böyük Çillə antropomorfik zaman mo­deli semantik baxımdan belə səciyyələndirilir; “ocağın qıra­ğına düzdüm gəldim”, “getdim sildim-süpürdüm gəldim, künc bucax­ları boşaltdım gəldim”, “təndirrəri yandırdım, kürsü­ləri qur­dur­dum, küplərin, xaralların ağzını aşdırdım”, “getdim silib-süpür­düm, küpələri xumları boşaltdım” (32, 59-61).

Əlbəttə, Böyük Çillənin mahiyyətini səciyyələndirən bu ibarələr həm də zamanın eyni adlı antropomorfik modelinin semantikasını da müəyyənləşdirmiş olur. Yəni Böyük Çillə an­tro­pomorfik modeli özündə yuxarıda sadalanan ibarələrin doğur­duğu məzmunu ehtiva edir.

Kiçik Çillə antropomorfik zaman modelinin semantik tutu­mu bir qədər fərqlidir. “Fevral ayının əvvəlindən başlayaraq iyirmi gün davam edən Kiçik Çillə qışın oğlan çağı sayılır... Kiçik Çillənin “Xıdır Nəbi” adlanan birinci ongünlüyü isə, ümu­miyyətlə qış fəslinin ən sərt, çovğunlu, dondurucu vaxtı sayılır və buna hətta bu xüsusiyyətlərinə görə “Yalquzaq zamanı” da deyilir... Xıdır girdi qış girdi, Xıdır çıxdı qış çıxdı” (59, 12).

Deməli, Kiçik Çillə həm də qışın oğlan çağı sayılmaqla xalq təfəkküründə oğlan kimi modelləşmişdir. Qış fəslinin ən çovğun, ən sərt, dondurucu vaxt kəsiyinin simvolu isə Xıdır Nə­bi antropomorfik modelidir.

Milli mifopoetik mətnlərimizdən məlum olur ki, Zamanın Kiçik Çillə antropomorfik modeli semantikaca dağıdıcı, məhvedici kimi xaotik funksiyaları özündə cəmləşdirir. Bu da belə bir qənaətə gəlməyə əsas verir ki, Kiçik Çillə antropomorfik mo­delinin alt semantik qatında Xaosun zamansızlıq, məkan­sızlıq, sahmansızlıq kimi mifik funksiyaları dayanır. Başqa sözlə desək, Kiçik Çillə antropomorfik zaman modeli zamansızlığı, sahmansızlığı, məkansızlığı, bir sözlə, bütün bu semantik layları özündə müncərləşdirən Xaosu işarələyir.

Mifopoetik mətnlərdə Kiçik Çillə öz mahiyyətini belə xarakterizə edir; “Qarıları təndirdən soxub küflədən çıxartdım, əhətlərini kəsib gəldim”, “qazanları ağzı üstə çevirəciyəm, küp­ləri, xaralları boşaldacıyam, üzüqoylu qoyub gələciyəm” (32, 69-61).

Qeyd edək ki, Xıdır Nəbi antropomorfik zaman modeli də sahmansızlığı, zamansızlığı (xaosu) simvolizə edir. Xıdırın girməsi ilə dağıdıcı nizamsızlıq aləmi bürüyür, Xıdırın getməsi ilə isə bu xaos aradan qaldırılır. Xıdır Nəbi ilə bağlı mərasimin keçirilməsinin əsl məqsədi də insanların üzləşdikləri xaotik du­rum­dan yaxalarını qurtarmaq, aləmi cənginə almış nizamsız­lığı bu yolla aradan qaldırmaq istəyidir.

Ümumiyyətlə, Xıdır obrazı müsəlman mifoloji dünyagö­rüşündə, eləcə də ümumtürk mifologiyasında geniş yayılmış bir obrazdır. Müqəddəs “Qurani-Kərim” də Xıdır peyğəmbərlərdən biri kimi qeyd olunur. Bu məqamla bağlı olaraq K.Yunq yazır: “Quran əslində bu tarixçədə birinci şəxsin cəmində danışan Allahla Xıdır arasında fərqin olduğunu göstərmir. Lakin tama­milə aydındır ki, bu hissə özündə ilkin vaxtlar qələmə alınmış ikinci dərəcəli hadisələrin sadə davamını əks etdirir. Bu fakt sübut edir ki, Xıdır Allahın simvollaşdırılması, yaxud “inkarna­siya” sıdır” (140, 182).

Ümumtürk və milli mifologiyamızda Xıdır obrazı ilə ya­na­şı Xızır obrazı da geniş yayılmışdır. Bir çox tədqiqatçıla­rımız zahirən, fonetik uyğunluğuna görə, bu iki mifoloji obrazı əksər hallarda eyniləşdirməyə çalışmışlar. Həmin obrazla bağlı araş­dırmalarımızdan məlum olur ki, Xıdır və Xızır obrazları əslində fərqli, bəzən hətta bir-birinə zidd mifoloji funksiyalarla çıxış edərək tamamilə iki ayrıca obraz kimi özünü göstərir. Bu incə mə­qamı hiss edən görkəmli ədəbiyyatşünas M.Təhmasib haqlı ola­raq qeyd edir ki, “Xızr bizdə çox zaman Xıdır İlyas adlan­dırılır. Yuxarıda qeyd edildiyi kimi, lüğətlər də buna əsaslanaraq onu İlyas peyğəmbərin ləqəbi qəbul edirlər. Əslində isə bunlar ayrı-ayrı əsatiri surətlərdən, miflərdən ibarətdir” (86, 41).

Biz hər iki obraza tədqiqatımızın məğzinə uyğun olaraq, zaman məfhumunun həmin iki obrazın timsalında modelləşməsi prizmasından yanaşsaq bu fərqi aydın şəkildə müşahidə edə bilərik. Məlum olduğu kimi, “Xıdır Nəbi” mərasimi qışda, Kiçik Çillənin ilk ongünlüyündə qeyd olunur. Buradan müəyyənləşir ki, digər antropomorfik zaman modelləri kimi Xıdır obrazı da zamanın mifoloji təfəkkürdən gələn antropomorfik modelidir. Mərasimdən aydın olur ki, Xıdır obrazı zamanın müəyyən bir hissəsi olan qış dövrünü modelləşdirir. Bu semantik lay “Xıdır girdi, qış girdi, Xıdır çıxdı, qış çıxdı” atalar sözündən də bir daha məlum olur.

Beləliklə, Xıdır zamanın, konkret olaraq qışın mifopoetik təfəkkürdə əksini tapan antropomorfik modelidir. Bu antropo­morfik model köhnəlik, xaotik məzmunlu mənfi semantik ça­larları özündə ehtiva edir.

Xızır obrazı isə doğrudan da lüğətlərin və bir çox təd­qiqat­çıların qeyd etdikləri kimi, yazla, yaşıllıqla, istiliklə bağlıdır. Xı­zır adının türk mənşəli olmasını dil faktorları və digər ma­teriallar əsasında sübut edən M. Seyidov belə bir nəticəyə gə­lərək yazır: “Deməli, Xızır ya yazın istiliyinin, hərarətinin qüv­vəsinin-qutunun insaniləşdirilmiş mifik obrazıdır, ya da həmin şeyləri gətirəndir” (75, 110). “Kitabi-Dədə Qorqud” un “Dir­səxan oğlu Buğac” boyundakı Xızırın qeybdən peyda olub yaralı Buğaca dağ çiçəyi və ana südü məlhəmini məsləhət görməsi məqamına diqqəti yönəldən M.Təhmasib yazır ki, “... Xızr pey­ğəmbər yaşıllıq, bahar, gül, çiçək ərəni, övlüyası olaraq özünü göstərir” (86, 41). V. V. Radlov isə göstərir ki, “ruz-i Xızır aprelin 23-cü günü – yazın ilk günüdür” (118, 1724).

Beləliklə, məlum olur ki, mifopoetik təfəkkür baxımından Xızır obrazı zamanın müəyyən bir hissəsinin, konkret olaraq yazın (baharın) insan görkəmində modelləşməsidir. Başqa cür desək, Xızır yazın antropomorfik modelidir.

Deməli, yuxarıda göstərdiyimiz faktlar onu deməyə əsas verir ki, Xıdır və Xızır fərqli əsatiri obrazlar olub fərqli mifoloji funksiyalarla çıxış edir. Belə mifik funksiyalardan biri də zamanla bağlıdır ki, bu baxımdan da qeyd etdiyimiz kimi Xıdır (Xıdır Nəbi) qışın, Xızır isə yazın antropomorfik modelidir.

Mifopoetik mətnlərimizdə Qartmış qarının (qışın) üçüncü oğlu Boz aydır. “Boz ay – qış fəslinin xalq arasında deyilən axı­rıncı ayıdır. Kiçik çillənin qurtardığı vaxtdan yazın ilk gününə­dək – Novruza qədər davam edir və hərəsi bir həftə çəkməklə 4 çilləbeçəyə bölünür. El-obada bu müddət boz çillə, ala çillə, alaçalpo, yazağzı, ağlar-gülər adları ilə də tanınır” (59, 47).

Qoca qarının (qışın) kiçik oğlu Boz Çillə (yaxud Boz ay) zamanı obrazlaşdıran kiçik qardaş antropomorfik modelidir. Folklor mətnlərimizdə Boz Çillə antropomorfik zaman modeli semantik baxımdan özündə mülayimlik, xeyirxahlıq, xoşmə­ramlılıq kimi mənaları əks etdirir. Arxetipik qatda nizamlayıcı, sahmanlayıcı kimi kosmosu xarakterizə edən mifoloji funksi­yaları işarələmiş olur. Boz Çillə antropomorfik zaman modelinin özündə cəmləşdirdiyi çilləbeçələr də tədricən xaotik durumdan kosmik düzənə keçidi simvollaşdırır. Boz ayın mahiyyətini təş­kil edən çərşənbələr (çilləbeçə) də əslində ilkin yaranışı, Xa­osdan Kosmosa keçid prosesini simvolizə edir (bu barədə ikinci fəsildə ətraflı danışacağıq).



Kosa antropomorfik zaman modeli. Məlum olduğu kimi, Azərbaycan oğuzlarının mövsüm mərasimlərini səciyyə­ləndirən mərasimi oyunlardan ən geniş yayılmışı “Kosa-kosa” oyunudur. Bu mərasimi oyunu yazıya almış Ə.Sultanlı qeyd edir; “Oyun həm nümayiş şəklində, həm də oturaq şəklində meydançalarda aparılır. “Kosa gəlin” oyununun nümayiş xasiy­yətli şəkli daha qədimdir. Burada qədim, ibtidai dövrün mərasim xüsusiyyətləri daha üstündür” (77, 37).

Oyunun əsas arxaik ana xətti Kosa və Keçi qarşı­dur­masıdır ki, bu da öz əksini oyunda belə tapır; “Kosa ilə keçi pay üstündə savaşırlar. Kosa keçini hay ilə məclisdən çıxarıb qovur. Keçini yola saldıqdan sonra səfər qabağı dincəlmək üçün Kosa ağacın dibində uzanıb yatır... Keçi yuxulamış Kosaya yaxınla­şaraq, qəflətən bir zərbə ilə vurub Kosanı öldürür.

Camaat Kosanın ölümünü, Keçinin intiqamını və qələbə­sini alqışlayır” (77, 40-41).

Kosa-Keçi qarşıdurması və Keçinin Kosanı öldürməsi mo­ti­vini M.H.Təhmasib, həmçinin M.Həkimov da yazıya almışdır (86, 70-75), (60, 45-52). Sevimli şairimiz Əhməd Cavad isə bu mərasim ayinlərimizi qələmə aldığı etnoqrafik etüdlər silsi­ləsin­dən olan “Yaza xitab” başlıqlı hissədə həmin məqamı (Kosa-Keçi qarşıdurmasını) poeziyanın dili ilə belə təqdim edir:

…Kosaya pay verirlər,

Kosaya hay verirlər.

Boz Keçi – Saqqal Ağa

Kosanı çəkir sağa,

Deyir doldur torbanı,

Söndür daha sobanı.

Sonra da gəl güləşək,

Dilimizlə yer eşək.

Kosa baxır Keçiyə,

Ürəyinə xof düşür, -

Tez aradan sürüşür

Keçiyə əl edərək (23, 195).

Yeri gəlmişkən qeyd edək ki, Novruz bayramının bəzən yanlış olaraq müsəlmanların dini bayramı kimi təqdim olunması fikrini həmin bayramla bağlı olaraq keçirilən “Kosa-kosa” törəni tamamilə puça çıxardır. Belə ki, törəndə müsəlmanlığın zahiri rəmzlərindən sayılan saqqal saxlamaq adəti Keçidən saqqalının uzun olmasının səbəbini soruşanda “Həccə getmişdim, orada uzatmışam” cavabını verməklə ironik şəkildə ələ salınır. Halbu­ki, dinlə bağlı olan heç bir mərasim belə ironikliyə yol verə bilməz.

“Kosa-kosa” törəninə bədiilik prizmasından yanaşan M.H.Təhmasib Kosa obrazını da bədii obraz kimi səciy­yə­lən­dirir. O, bununla əlaqədar olaraq yazırdı; ““Kosa-kosa” nın istər nəğməsindən, istər mərasım təfərrüatından, istərsə də küt­lənin bəslədiyi münasibətdən görünür ki, buradakı Kosa otsuz-çiçəksiz qışın surətidir” (86, 75).

Bu fikir sonrakı müəlliflər tərəfindən, demək olar ki, tək­rarlanır. M.Allahverdiyev yazır; “Azərbaycanda ən çox yayılmış və haqqında az yazılmış “Kosa-kosa”, “Kosa gəlin”, “Kosa oyunu” xalq komediyalarının qəhrəmanlarından Kosa antropo­mor­fik, Keçi isə zoomorfik surət kimi fəsillərlə bağlıdır” (8, 6). F.F.Qasımzadə də göstərir ki, “mahiyyətcə xalq dramı, xalq teat­rı olan bu tamaşada qışın yola salınması, yazın isə gəlməsi, ilk bahar (novbahar) təsvir olunur. İştirakçıları kosa, keçi və kosa­nın köməkçiləridir. Kosa qışın rəmzi, onun antropo­morfizmi, qışın insanlaşdırılmış obrazı, təşəxxüsüdür. Keçi isə burada ya­zın zoomorfizmidir, yazın heyvaniləşdirilmiş obrazıdır. Mü­ba­rizənin kosa (qış) və keçi (yaz) obrazlarında verilməsi təsadüfi deyildir. Kosa üzündə tük bitməyən və ya çox az bitən adama deyilir. Qışın kosa obrazında verilməsi qışda məhsulun olma­ma­sına faydalı, məhsuldar bitkilərin bitməməsinə, yetişməməsinə işarədir” (53, 35-36).

B.Abdulla da bu barədə eyni fikri aşağıdakı kimi ifadə edir: “Buradakı kosa geyimi, görkəmi ilə qışın antropomorf, keçi isə, bir sıra xalqlarda olduğu tək, baharın, yazın zoomorf simvoludur” (1, 105).

M.Seyidov “Kosa-kosa” törəninə folklorşünaslığımızda ilk dəfə mifoloji aspektdən yanaşmağa çalışır. O yazır: “”Kosa-kosa” törəni oyununda Kosa qışın, Keçi isə yazın bəlgəsidir. Kosa uzun səfərə hazırlaşır, bununla törəndə iştirak edənlər başa düşürlər ki, qış gedir, yaz gəlir. Ancaq kosa öz mövqeyini asanlıqla əldən vermək istəmir. Axırda Keçi – yaz Kosanı – qışı vurub öldürür. Törən şərqisində Kosa – qışın mifik obrazı, xal­qın dünyanı dərk etməsinin əski görüşləri ilə bağlıdır” (76, 28).

“Kosa-kosa” mərasim oyunu haqqında mifoloq R.Qafarlı yazır: “”Kosa-kosa” dövrümüzə bir çox variantlarda gəlib çatmışdır. Onların bir qismi Kosa-keçi qarşıdurmasını əks etdirir ki, açıq-aydın ilkin etiqadlarla, animistik görüşlərlə bağlanır; digər qismi isə Kosa-gəlin münasibətlərinə həsr olunur və gerçəklik qanunauyğunluqları ilə yoğrulur. Birincilərdə əski inan­clar, təsəvvürlər ənənə şəklində qorunub saxlanır, ikin­cilər­də isə məişət hadisələri fonunda itib-batır” (49, 283).

Məlum olduğu kimi, Novruz mərasimlərində bir sıra adət-ənənələr, oyunlar keçirilir və vahid ritual sisteminin ayrı-ayrı lokal həlqələri kimi özünü göstərir. N.Rzayev yazır ki, “indi bizə məlum olan bu oyunlar (Novruz bayramı oyunları – R.A.), qədimdə bir-biri ilə bağlı şəkildə olmuş, bahara həsr edilmiş böyük, çox hissəli, əzəmətli bir meydan-teatr tamaşasının ayrı-ayrı hissələrini təşkil etmişdir (69, 78).

Bu mərasimi oyun C.Bəydilinin “Türk mifoloji sözlüyü” kitabında belə səciyyələndirilir: “Oyun (“Kosa- kosa” oyunu – R.A.) özünün başlanğıcdakı arxaik ritual xarakterini son dövr­lərə qədər açıq-aydın qorumuşdur. Zaman- zaman “Qodu-qodu” adını da daşıyan “Kosa-kosa” başlıca olaraq xalq teatrı kimi səciyyələndirilmiş, həmçinin yazın gəlişinə həsr olunmuş törən (mərasim) sayılmışdır” (20, 195).

Qeyd edək ki, Kosa obrazını şamançılıqla əlaqələndirənlər də var. “El-oba oyun və xalq tamaşası” kitabında göstərilir: “Qədim şaman-qam sənəti və əski çağların inamları ilə bağlı olub qocalmış günəş tanrısının yer üzündəki əvəzini təmsil edən bu surət (Kosa nəzərdə tutulur – R.A.) sonralar, mərasim tamaşalarında iştirak edən köhnə il və qış fəslinin şikəst və çirkin bir obrazında təcəssüm olunurdu... Onun görkəmində şa­man geyiminin rəmzi əlamətləri güclü olmuş; sifətinə yaş yum­şaq ağac qabığı və ya keçədən hazırlanmış keçisaqqallı maska taxıb, başına uzun, şiş təskülah qoymuş və əyninə yolluğ ağ ləbbadə geymiş bu surətin qurşağına və boynuna kiçik zın­qrovlar düzülür, belinə süpürgə və sümük asılırdı” (9, 110).

Beləliklə, hər şeydən əvvəl, xüsusi olaraq qeyd olun­malıdır ki, Kosa obrazı sırf mifopoetik təfəkkürün məhsulu olub özünü ritualda qoruyub-saxlayan, yaşadan antropomorfik zaman modelidir.


1   2   3   4   5   6   7   8   9


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə