Numeryczny model terenu z pomiaru stereoskopowego zdjęć lotniczych




Yüklə 75.41 Kb.
tarix28.02.2016
ölçüsü75.41 Kb.
KONSPEKT DO TEMATU:

NUMERYCZNY MODEL TERENU z pomiaru stereoskopowego zdjęć lotniczych

część 1 - pomiar na VSD


1. Wstęp

Temat „Numeryczny model terenu” jest tematem indywidualnym wykonywanym w ramach przedmiotu „Teledetekcja i Fotogrametria” w VI semestrze. W ramach 15 godzin ćwiczeń laboratoryjnych student powinien wykonać:



  • pomiar danych do NMT na stereogramie zdjęć lotniczych,

  • obliczenie NMT metodą TIN,

  • stereoskopową kontrolę NMT,

  • opracowanie sprawozdania i zaliczenie tematu.

Każdy student otrzymuje indywidualny zestaw danych od prowadzącego. Zestaw obejmuje numery zdjęć stereogramu (*.tif, *.tff), pliki z orientacją stereogramu (*.cfg, *.lu) oraz współrzędne czterech narożników obszaru opracowania. Każdy student opracowuje inny fragment terenu.

Katalog roboczy należy przyjąć wg zasady:



D:\3_GiK\ TiF\NazwiskoProwadzącego\NMT\grupaNr\NazwiskoStudenta\.

Do tego katalogu kopiujemy: pliki z orientacją naszego stereogramu (*.cfg, *.lu). Po skopiowaniu zmieniamy nazwę „ * ” plikom *.cfg i *.lu (nie zmieniając rozszerzenia) na swoje nazwisko (nie więcej niż osiem znaków - bez polskich znaków diakrytycznych). Np. NOWAK.cfg, NOWAK.lu,. Dalej należy skopiować z KLON\VSD\NMT pliki obrazowe *.tif i *.tff do katalogu z obrazami D:\TIFY\ na naszym komputerze.


2. Pomiar stereoskopowy dla potrzeb NMT

Pierwsze uruchomienie VSD..

Uruchomienie programu VSD realizuje się z wykorzystaniem programu FrontEnd w którym wcześniej należy zdefiniować i skonfigurować projekt. Uruchomiamy ten program ikoną z napisem VSD umieszczoną na pulpicie.

Na początek należy założyć projekt: File – New/Open Project - znajdujemy swój katalog i wpisujemy w okienko „nazwisko” jako nazwę projektu (identycznie jak w zamienionych nazwach plików *.cfg i *.lu) akceptujemy [OK.], a następnie potwierdzamy chęć utworzenia pliku projektowego *.vfp o podanej nazwie.

Dalej należy zdefiniować obrazy wykorzystując menu Project Settings



Project Settings – Images –znajdujemy katalog D:\Tify wskazujemy obraz lewy odznaczamy okienko Create Pyramid, następnie odznaczamy okienko Enable Stereo i wskazujemy obraz prawy odznaczając również opcję Create Pyramid. Wszystkie ustawienia akceptujemy [OK.].

Ustawienia Screen (800x600)i Language (Polish) z menu Project Settings pozostawiamy bez zmian.

Zmiany wprowadzamy w Project Settings - Advanced służącym do indywidualnego dostosowania opcji programu do indywidualnych potrzeb użytkownika. Po wyborze tej opcji w tabelce Advaced Settings należy w okienkach Mouse buttons\Stereo Mode wpisać Left: A; Middle: P; Right: J, Dodatkowo w okienku Old Mouse Mode należy usunąć zaznaczenie (jeśli jest). Pozostałe ustawienia pozostawiamy bez zmian i akceptujemy wszystko [OK].

File – Save Project - zapisujemy wszystkie parametry i opcje w pliku *.vfp.

Uruchomienie programu VSD następuje poprzez wybranie z menu - VSD opcji Run! lub Emulate!. Wybieramy opcję Run!. (w przypadku niewłaściwego działania programu VSD należy uruchomić program VSD opcją Emulate!).

Pojawienie się na monitorze pomniejszeń obrazów stereogramu świadczy o gotowości programu do pracy. Po wybraniu kadru, pojawiają się fragmenty obrazów w skali 1:1 a na ekranie powinny być widoczne żółte liczniki świadczące o działaniu trybie autogrametrycznym w układzie terenowym. Nie można mierzyć modelu jeżeli ten tryb jest nieaktywny (inny kolor liczników). Przed pomiarem należy:


  • ustawić jaskrawość i kontrast obrazu monitora,

  • ustawić poprawnie stereoskop w stosunku do monitora,

  • wybrać kształt [X] lub [SPACE] i kolor [L] znaczka pomiarowego,

  • zaznaczyć na modelu granice obszaru opracowania na podstawie współrzędnych jego narożników podanych przez prowadzącego.

To ostatnie zadanie wykonać należy w następujący sposób:

- przygotować plik tekstowy zawierający numery punktów narożnych oraz ich współrzędne XYZ (podane dla każdego studenta indywidualnie). Plik należy nazwać tak jak nazywa się zadanie oraz dopisać rozszerzenie *.pkt (np. Nowak.pkt). Teraz z wykorzystaniem klawisza [0] (zero) uruchomiamy funkcję ustawiania kursora na punkcie o zadanych współrzędnych. Podając numer punktu narożnika podczytujemy jego współrzędne z pliku *.pkt klawiszem [INS]. Program automatycznie ustawia punkt w żądanym miejscu na obu zdjęciach, a na licznikach współrzędnych terenowych (żółte liczniki) pojawiają się oczekiwane, podczytane z pliku *.pkt współrzędne narożnika. Tak podczytany punkt nie znajduje się dokładnie na powierzchni terenu dlatego należy go na nim osadzić z wykorzystaniem klawiszy [F1] i [F2]. Po osadzeniu kursora na powierzchni modelu, sprawdzeniu na licznikach terenowych poprawności współrzędnych X,Y należy zarejestrować punkt na modelu klawiszem[J] przypisując mu numer 1. W podobny sposób należy ustalić i zarejestrować na modelu pozostałe trzy punkty nadając im numery od 2 do 4 (bez względu na to jakie numery miały wcześniej w pliku *.pkt). Tak osadzone punkty narożne są pierwszymi pikietami NMT. Teraz należy je połączyć wektorami tak aby widoczne były granice obszaru. [B] – zakładamy warstwę rysunku (nazwa np. ramka i wybrany kolor np. R – red). Dalej umieszczając kursor w pobliżu zaznaczonego narożnika klawiszem [D] dowiązujemy wektor do punktu. W ten sam sposób dowiązujemy wektory do pozostałych zaznaczonych punktów uzyskując w efekcie zmaterializowany prostokąt obszaru opracowania.



Przed rozpoczęciem pomiaru należy wykonać analizę obszaru podlegającego opracowaniu. W ramach tej analizy trzeba opisać konfigurację terenu, wyróżnić formy geomorfologiczne, stwierdzić występowanie linii strukturalnych (linie ciekowe i grzbietowe) i nieciągłości (skarpy naturalne i sztuczne) oraz określić deniwelacje z pomiaru na modelu. Należy określić punkt najwyższy i najniższy opracowanego obszaru. Taka charakterystyka obszaru zamieszczona później w sprawozdaniu, posłuży do projektu pomiaru fotogrametrycznego na zdjęciach, oraz wykorzystana będzie do określenia cięcia warstwicowego przy generowaniu warstwic.

Wychodzenie z programu. Po zakończeniu pracy wychodzimy z programu klawiszem [Q] (inny sposób wyjścia może się łączyć z utratą danych pomiarowych). Na pytanie czy zapisać plik wektorowy odpowiadamy „tak” i podajemy nazwę pliku np. ramka, obszar1 itp. na kolejne pytanie o zapisanie pliku we współrzędnych terenowych odpowiadamy „nie”. Podczas zamykania programu zapisywany jest plik *. lu w którym znajdują się wszystkie pomiary punktów. Dlatego plik ten powinien być szczególnie chroniony (najlepiej zrobić kopię zapasową lub skopiować i zabrać ze sobą). Zapisana w katalogu roboczym ramka z granicą obszaru, pod wybraną wcześniej nazwą, posiada rozszerzenie *.map. Po powtórnym uruchomieniu VSD wczytujemy ją z wykorzystaniem klawiszy [E] + [ENTER]. Po wczytaniu pliku, aby zobaczyć jego lokalizację na modelu należy przejść do opcji wyboru kadru [V] i wciskając klawisz [E] zwizualizować ramkę obszaru na obu zdjęciach.
Funkcje przydatne przy pomiarze modelu:

[ALT] + [R] - przywrócenie skali 1;1 (główna skala pomiaru modelu),

[Z] - powiększenie dwukrotne

[M] - pomniejszenie dwukrotne,

[C] - zmiana kadru poprzez centrowanie położenia kursora (przesuwanie kadru),

[*] - usunięcie/przywrócenie oznaczeń punktów mierzonych,

[ALT] + [8] - wyświetlenie numerów punktów,

[R] - odświeżenie ekranu (usunięcie numerów punktów),

[+] - zwiększanie skoku kursora,

[-] - zmniejszanie skoku kursora,

[\] - pomiar długości wskazanego wektora,

[=] - pomiar pola powierzchni wskazanego poligonu zamkniętego,

[ALT] + [U] - trwałe usunięcie rysunku,

[ALT] + [E] - chwilowe usunięcie/przywrócenie wyświetlenie/zgaszenie rysunku,

[CTRL] + [Z] - 2 krotne powiększenia obrazu wokół znaczka (lupa) tylko dla skali 1:1,

[F1] precyzyjny przesuw znaczka pomiarowego w dół (gdy [A] w trybie sytuacyjnym),

[F2] precyzyjny przesuw znaczka pomiarowego w górę (gdy [A] w trybie sytuacyjnym),

[A] - przełączanie trybów myszy sytuacyjny/wysokościowy,

[J] + [Nr] - rejestracja pikiety,

[J] + [-Nr] – usunięcie pikiety o numerze Nr,

[P] - początek wektora,

[K] - koniec wektora,

[U] - usunięcie wskazanego wektora (wystarczy wskazać na lewym zdjęciu),

[Bcksp] - usunięcie ostatnio zarejestrowanego odcinka wektora,

[D] – dowiązanie wektora do punktu lub końca innego wektora.

Zasady pomiaru NMT z wykorzystaniem VSD.

- Pomiar pikiet:

  1. Ze względu na dokładność pomiar wykonywany jest przy powiększeniu 2:1, lub 1:1. Niedopuszczalny jest pomiar przy obrazie pomniejszonym. Pomniejszenie wykorzystuje się dla znajdowania błędów grubych, lub dla analizy morfologii form terenowych.

  2. Przyjmujemy średnią gęstość pomiaru punktów ok. 9/ha. Oznacza to, że średnie odległości pomiędzy punktami powinny wynosić ok. 35 m. Wartość ta ma charakter orientacyjny, ponieważ głównie konfiguracja terenu decyduje o gęstości punktów, a co za tym idzie o jakości (dokładności) obliczonego NMT.

  3. Obszar do pomiaru waha się od 45 do 55 ha, w zależności od stopnia zróżnicowania rzeźby terenu. Daje to ok. 400 –600 pikiet na obszar.

  4. Zasadą ogólną pomiaru jest: aby płaszczyzny trójkątów powstałych z połączenia najbliższych pikiet zawsze jak najwierniej aproksymowały powierzchnię terenu. Pikiety stawiamy w miarę regularnej siatce dla powierzchni o łagodnych krzywiznach. Gęściej należy je stawiać tam gdzie występują lokalne nieciągłości, lub mikro formy terenowe. Poza tym pikiety należy zawsze stawiać na krawędziach linii nieciągłości oraz na liniach strukturalnych takich jak linie grzbietowe i linie ciekowe. Należy pamiętać, że nie ilość pikiet decyduje o jakości NMT ale ich poprawne rozmieszczenie.

  5. Należy stawiać pikiety jedynie na terenie. Jeśli roślinność uniemożliwia postawienie pikiety na terenie należy określić wysokość uprawy i uwzględnić ją przy stawianiu znaczka (wykorzystując licznik Z).

  6. Sugerowany sposób pomiaru: znaczek osadzać zawsze z góry do dołu. Pierwsze wrażenie, że dotyka on powierzchni terenu jest najczęściej poprawne. Proponuje się nie zmieniać wysokości pomiędzy sąsiednimi pikietami z wykorzystaniem przełącznika trybu [A], a jedynie korygować niewielkie różnice wysokości klawiszami [F1] i [F2]. Przełącznik [A] używać należy głównie do szybkiej i dużej zmiany wysokości znaczka.

  7. Orientacyjną kontrolą poprawnego osadzenia znaczka jest jego identyczne położenie na lewym i prawym zdjęciu w stosunku do innych szczegółów terenowych.

  8. W trakcie pomiaru należy koncentrować się na powierzchni modelu stereoskopowego, a nie na znaczku. Znaczek powinien być obserwowany mimochodem. Wtedy pomiar nie powinien być męczący.

  9. Oznaczenia graficzne pomierzonych punktów często przeszkadzają w pomiarze, dlatego warto je wyłączyć [*], a włączać [*] jedynie w celu zorientowania się w przebiegu pomiaru.

  10. Można, dla płaskich fragmentów terenu ustawić sobie stałą wartość skoku kursora np. 20m. Pozwala to na pomiar w regularnej siatce.

  11. Dla zwiększenia dokładności pomiaru można korzystać z funkcji [Ctrl] + [Z] (lupa) dla lokalnego, szybkiego powiększenia otoczenia pikiety ze skali 1:1 do 2:1.

  12. Jeśli ramka granic obszaru jest wczytana to należy ją ukryć [ALT] + [E], aby nie przeszkadzała przy pomiarze pikiet, lub zacząć od pomiaru pikiet na obwodzie obszaru. Po zakończeniu pomiaru punktów obwodowych wczytywanie ramki nie jest już potrzebne.



- Pomiar linii wektorowych:

Wektory w pomiarze NMT spełniają bardzo ważną rolę. Ograniczają one dowolność w tworzeniu siatki trójkątów aproksymujących powierzchnię terenu. Wszystkie wektory, w obszarze pomiaru traktowane są później jako boki trójkątów siatki. Dzięki temu wymusza to w obszarach gdzie automatyczne tworzenie siatki może dopuścić powstanie błędów poprawną interpretację topografii. Obszary takie to miejsca gdzie teren zmienia kierunek spadku na przeciwny, a zatem rejony grzbietów, dolin, wierzchołków, oraz tam gdzie następuje nagła, duża, zmiana nachylenia terenu (najczęściej sytuacja taka występuje w przypadku sztucznych form terenu jakimi są skarpy, ale mogą to być także formy naturalne jak urwiska, osuwiska itp.) Wektorami zaznaczamy również granice obszaru niedostępnego do pomiaru oraz granice obszarów planarnych (np. jeziora, zbiorniki wodne itp.)

W zasadzie pomiar fotogrametryczny NMT powinien zaczynać się od wektoryzacji, a pikiety stawiane w dalszej kolejności powinny jedynie wypełniać powierzchnie pomiędzy wektorami. Dla początkujących obserwatorów ze względu na większą trudność pomiaru wektorowego od pomiaru punktowego pomiar terenu zaczynamy od pomiaru pikiet. Należy pamiętać, że postawienie wektorów w miejscach niewymagających tego nie powoduje błędów NMT, natomiast nie postawienie wektorów na liniach nieciągłości lub strukturalnych na pewno spowoduje błędy w aproksymowaniu terenu siatką trójkątów.

Należy przestrzegać następujących zasad pomiaru wektorów.



  1. Początek i koniec wektora zawsze znajdują się na powierzchni terenu,

  2. Dla obszarów grzbietowych i ciekowych wektory łączą punkty najwyżej lub najniżej położone w mierzonym obszarze (biegną wzdłuż linii grzbietowych lub ciekowych),

  3. Dla rejonów skarp wektory materializują wszystkie krawędzie skarp,

  4. W przypadku formy terenowej aproksymowanej stożkiem należy postawić pikietę na wierzchołku oraz wektorami obwieść dolną krawędź przecięcia zboczy z powierzchnią terenu,

  5. Każdą formę terenową należy rozłożyć na płaszczyzny składowe i za pomocą punktów i wektorów wymusić tworzenie trójkątów siatki NMT w płaszczyznach tej formy.

  6. Ponieważ pomiar wektorów jest stosunkowo trudną czynnością, dlatego dopuszcza się stawianie punktów [J], a następnie łączenie ich wektorami [D].

  7. Po każdej sesji pomiarowej w VSD postawione wektory zapisujemy przy wyjściu z programu w pliku o dowolnej nazwie we współrzędnych obrazowych (plik o rozszerzeniu .map). Dla kontynuowania pomiaru wektorowego przy następnej sesji pomiarowej wczytujemy ten plik (tak jak plik z ramką [E] = + [ENTER]) i przy wyjściu z programu uzupełniony o nowe wektory zapisujemy pod tą samą nazwą i w tym samym formacie. Dzięki takiemu postępowaniu po zakończeniu pomiarów wszystkie wektory zapisane są pojedynczo w jednym pliku *.map. Ważne jest, aby przed zakończeniem pomiarów nie zapisywać tego pliku w formacie *.abs, a nawet jeżeli zostanie zapisany to bezwzględnie nie wczytywać go w tym formacie ponieważ przy powtórnym zapisaniu pod ta samą nazwą wektory w pliku *.abs zsumują się z poprzednimi, a nie nadpiszą jak to jest w przypadku plików *.map. W takim przypadku plik wynikowy zawierać będzie wektory zapisane wielokrotnie jeden na drugim, zwiększając niepotrzebnie jego objętość i stwarzając zagrożenie dla poprawnego działania programu MGE TerrainAnalyst.



3. Wyniki pomiaru NMT na VSD

Dopiero po zakończeniu pomiaru modelu stereoskopowego na VSD należy zapisać plik wynikowy zawierający pomierzone punkty, linie strukturalne, oraz linie nieciągłości w formacie ABS a następnie DXF. Dla zapisywanych współrzędnych ilość miejsc po przecinku należy przyjąć równą 1. Wynika to z dokładności pomiaru sytuacyjnego punktów na modelu ze zdjęć w skali 1:50 000, gdzie dokładność pomiaru sytuacyjnego wynosi ok. ±0.45m, a dokładność wysokościowa (dla ck = 101 mm i k=3.7) wynosi ok. ±1.7m. Nazwa zapisanego pliku DXF powinna zawierać nazwisko studenta nazwiskoStudenta.dxf (np. NOWAK.dxf)
Część 2: BUDOWA NMT ORAZ AUTOMATYCZNE GENEROWANIE WARSTWIC W PROGRAMIE „InRoads Suite”

Import danych


Z menu STARTPROGRAMYBentleyInRoads Group XM uruchomić program: InRoads Suite

Zaakceptować komunikat InRoads jako Units wybrać Meters



Ze swojego katalogu roboczego należy wybrać plik z danymi pomiarowymi NazwiskoStudenta.dxf.

W celu sprawdzenia czy nasz rysunek wczytał się prawidłowo - w pasku narzędzi widoku należy wybrać ikonę „Fit View”.

Po tej operacji powinien pojawić się rysunek z pikietami, wektorami linii strukturalnych, wektorami linii nieciągłości, wektorami linii wyłączeń oraz numerami punktów.

Za pomocą funkcji Level Manager lub Level Display (menu MS: SettingsLevel) należy sprawdzić, na jakich warstwach występują wyżej wymienione elementy.

Należy zwrócić uwagę czy na tej samej warstwie nie znajdują się elementy tworzące i nietworzące modelu terenu np. linie nieciągłości i ramka obszaru opracowania lub linie nieciągłości i linie wyłączeń. Jeśli tak jest to należy odpowiednie linie przenieść na inne puste warstwy.

Informacje o numerach warstw oraz ilości elementów, jakie się na nich zawierają (Level ManagerLevelsProperties zakładka Usage) należy zanotować, bo później będą nam potrzebne.

Następnie należy zapisać plik z danymi pomiarowymi (pod tą samą nazwą) w formacie DGN V8 (menu MS: FileSave As).

Z menu InRoads: FILENew w sowim katalogu roboczym należy stworzyć pustą powierzchnię o nazwie NazwiskoStudenta.dtm w zakładce Surface należy wybrać opcje: Type: Existing, Description: nmt, Maximum Length: 0.000, Preference: Default i zatwierdzić klawiszem Apply.

W oknie dialogowym powinna się pojawić nowa powierzchnia o nazwie NazwiskoStudenta

Następnie z menu InRoads: FileImportSurface należy zaimportować dane pomiarowe z odpowiednich warstw do stworzonego wcześniej pliku powierzchni (wszystkie dane pomiarowe należy zaimportować do tego samego pliku powierzchni!):

a) pikiety: w zakładce From Graphics należy wybrać opcje:



Surface: NazwiskoStudenta

Load From: Level

Level: wybór z listy odpowiedniej warstwy

Elevations: Use Element Elevations

Seed Name: points

Feature Style: Default

Point Type: Random

Resztę ustawień należy pozostawić domyślną i zatwierdzić klawiszem Apply. Po zaimportowaniu pikiet należy przejrzeć raport z wynikiem importu (klawisz Results) i porównać ilość zaimportowanych elementów z ilością elementów jaka znajduje się na danej warstwie. Należy również zanotować max i min wysokość.

b) linie nieciągłości: w zakładce From Graphics należy wybrać opcje:

Surface: NazwiskoStudenta

Load From: Level

Level: wybór z listy odpowiedniej warstwy

Elevations: Use Element Elevations

Seed Name: breaklines

Feature Style: Default

Point Type: Breakline

Resztę ustawień należy pozostawić domyślną i zatwierdzić klawiszem Apply. Po zaimportowaniu linii nieciagłości należy przejrzeć raport z wynikiem importu (klawisz Results) i porównać ilość zaimportowanych elementów z ilością elementów jaka znajduje się na danej warstwie. Należy również zanotować max i min wysokość.

c) linie wyłączeń (ten podpunkt dotyczy tylko tych osób, które takie linie posiadają na swoim modelu!): w zakładce From Graphics należy wybrać opcje:

Surface: NazwiskoStudenta

Load From: Level

Level: wybór z listy odpowiedniej warstwy

Elevations: Use Element Elevations

Seed Name: Interior

Feature Style: Default

Point Type: Interior

Resztę ustawień należy pozostawić domyślną i zatwierdzić klawiszem Apply. Po zaimportowaniu linii wyłączeń należy przejrzeć raport z wynikiem importu (klawisz Results) i porównać ilość zaimportowanych elementów z ilością elementów jaka znajduje się na danej warstwie. Należy również zanotować max i min wysokość.

Po imporcie wszystkich elementów tworzących model należy zamknąć okno importu.

Obliczenie NMT i wyświetlenie siatki trójkatów

Z menu InRoads: Surface wybrać funkcję Triangulate Surface i wykonać triangulację dla powierzchni, gdzie zostały zaimportowane dane z pomiaru NazwiskoStudenta (wszystkie opcje należy zostawić z ustawieniami domyślnymi), klawisz Apply. Należy zanotować minimalną i maksymalną wysokość (przycisk More okno Surface Properties zakładka Main: Data Range – Elevation).

Obliczony model TIN należy teraz zapisać poprzez wybór z menu InRoads: FILESave As: NazwiskoStudenta.dtm (np. Nowak_1.dtm), jako typ zapisu należy wybrać Surfaces (*.dtm)


Następnie należy wyświetlić powstałą siatkę nieregularnych trójkątów – menu InRoads: SurfaceView SurfaceTriangles jako Surface należy wybrać NazwiskoStudenta, w oknie Symbology można zmienić kolor trójkątów (aby otworzyć okno edycji trójkątów, należy dwukrotnie kliknąć na Triangles) i zatwierdzić przy niezmienionych pozostałych parametrach (klawisz Apply).



Wygenerowanie rysunku warstwicowego dla kontroli modelu

Teraz należy wygenerować z modelu warstwice w taki sposób, aby zapewnić jak najlepsze warunki dla kontroli NMT na stereogramie w VSD. Ponieważ wektory na tle modelu stereogramu utrudniają stereopercepcję, dlatego należy ograniczyć ilość warstwic do ok.20. W tym celu należy określić na podstawie rezultatów importu danych pomiarowych ekstremalne wysokości na swoim obszarze i obliczyć cięcie warstwicowe jako 1/20 określonej, maksymalnej różnicy wysokości. Obliczoną wartość należy zaokrąglić do pełnego metra. Dla obszarów tego projektu cięcie warstwicowe powinno się przyjąć jako: 2.0, 3.0, 4.0, lub 5.0m. Najlepiej wyznaczoną wartość cięcia warstwicowego skonsultować z Prowadzącym zajęcia. Poza tym warstwice należy wygenerować jako surowe (niewygładzone). Takie przedstawienie warstwicy linią łamaną umożliwia łatwe znalezienie błędnego punktu na modelu stereoskopowym. Załamanie warstwicy następuje zawsze na boku trójkąta siatki TIN, gdzie wykonywana jest interpolacja. Stąd łatwo można znaleźć na modelu stereoskopowym te dwa punkty, z których wyinterpolowany został błędny punkt warstwicy, a następnie poprawić punkt na modelu lub zagęścić punktami dodatkowymi lub wektorami błędnie odtworzony obszar.

Z menu InRoads: SurfaceView SurfaceContours w zakładce Main należy wybrać opcje: Surface: NazwiskoStudenta, Interval: wyliczone ciecie warstwicowe, Minors per Major: 0, w oknie Symbology należy zaznaczyć do wyświetlenia jedynie Major Contours i ewentualnie wybrać kolor i rodzaj linii warstwic (w oknie Symbology należy dwukrotnie kliknąć na Major Contours). Następnie w zakładce Advanced należy odznaczyć opcję Smooth, dla opcji Display As wybrać Lines, i zatwierdzić przy niezmienionych pozostałych parametrach (klawisz Apply).

Dla kontroli modelu na VSD należy wyjść z MicroStation z plikiem zawierającym jedynie surowe, niewygładzone warstwice. W tym celu należy usunąć z niego wszystkie inne warstwy. Po wykonaniu tego, z menu MS: File poprzez opcję Export należy zapisać rysunek warstwic w formacie DXF (np. Nowak_1.dxf) w swoim katalogu roboczym.
Przydatne narzędzia:

Włącznie i wyłączanie warstwy w widoku: Level Display (Ctr+E) – żeby warstwa była widoczna w danym widoku musi być podświetlona na niebiesko, wyłączanie warstwy z widoku – warstwa podświetlona na biało, warstwa aktywna podświetlona jest na zielono (należy kliknąć 2 razy na wybraną warstwę).

Przesuwanie widoku: Pan View - najłatwiej można je uruchomić ŚPM (środkowym przyciskiem myszki). Inny sposób to przesuwanie LPM przy wciśniętym przycisku Shift.

Powiększanie/pomniejszanie widoku: Zoom In/Zoom Out, Window Area - można też korzystać z kółka myszy działającego jako przybliżanie/oddalanie.

Powiększanie/pomnejszanie do widoku całości: Fit All to narzędzie które ustawia widok tak aby widoczne były wszystkie elementy wyświetlane w danym widoku. Szybki dostęp do tego narzędzia to 2 x klik ŚPM.

Standardowe widoki - ukryte są pod jednym przyciskiem (razem z obrotami widoków) . Jest 8 standardowych widoków: 6 zgodnie ze ścianami sześcianu projektowego i 2 izometryczne: izometryczny z lewego górnego przedniego naroża i prawy izometryczny z prawego górnego przedniego naroża sześcianu.

Dowolne obracanie widoku: Rotate View (w tej samej grupie są widoki standardowe). Obracanie widoku w trybie dynamicznym:

Po wybraniu narzędzia Rotate View jako metodę wybieramy Dynamic. Po rozwinięciu rozszerzonych ustawień (czarna strzałka) wybieramy sferyczny sposób wyświetlania (możemy dostosować suwaki do własnych wymagań). Kliknięcie LPM w sferę zapoczątkuje obrót. Kliknięcie LPM poza sferą przesuwa widok (można też przesuwać ŚPM).

Szybki dostęp do narzędzi dynamicznego obrotu to skróty klawiaturowe: Alt+ŚPM lub Shift+ŚPM.

Narzędzie zaznaczania: Element Selection - pozwala na zaznaczanie poprzez wskazanie, zakreślenie obszaru lub przeciągnięcie linii. Pozwala tworzyć nowe zaznaczenia jak też dodawać do istniejących lub odejmować z nich. Skrót klawiaturowy to 1.

W rozszerzonych opcjach narzędzi jest możliwość zawężenia wyboru wg warstwy, typu elementu, koloru, grubości linii...



Usuwanie zaznaczonych elementów: Delate Element

Kontrola modelu na VSD


Po stworzeniu pliku z warstwicami Nowak_1.dxf, w celu zamiany formatu DXF na format ABS właściwy dla VSD, należy skopiować program DXF_ABS.exe (z Klon\VSD\NMT)do swojego katalogu z projektem na VSD. Po wykonaniu konwersji i uruchomieniu VSD należy wczytać plik z warstwicami i liniami nieciągłości, wyłączeń (wektorami) Nowak_1.abs do przestrzeni modelu klawisz [E], a potem [ESCAPE].

Po wczytaniu warstwice powinny dokładnie leżeć na powierzchni stereoskopowej modelu. Ponieważ nie zawsze tak jest należy dokładnie przeglądnąć cały teren i w miejscach gdzie warstwica znajduje się pod lub nad terenem należy zdiagnozować przyczynę i domierzyć pikiety (wektory), usunąć złe pikiety (wektory) lub poprawić pikiety (wektory). Pomocne przy analizie przylegania warstwic do modelu będą funkcje:



[CTL R] – usunięcie chwilowe obrazu rastrowego, [R] – powrót

[ALT E] – usunięcie chwilowe rysunku wektorowego/powrót

[*] – usunięcie/przywrócenie oznaczeń punktów pomierzonych

[B] – zmiana statusu warstwy z widocznej na niewidoczną lub odwrotnie

Po poprawieniu pikiet i wektorów należy zapisać ten plik jako Nowak_2.dxf i powtórzyć obliczenia numerycznego modelu wraz z wygenerowaniem nowego, kontrolnego rysunku warstwicowego. Procedurę kontroli modelu numerycznego prowadzimy do tej pory, aż uzyskamy zadawalającą zgodność terenu z warstwicami o cięciu 1/20 określonej, maksymalnej różnicy wysokości.



Obliczenie numerycznego modelu terenu

Analogicznie jak poprzednio (import danych do nowej powierzchni, obliczenie NMT, wygenerowanie surowych warstwic), tyle razy, aż uzyskamy zgodność warstwic z modelem stereoskopowym w VSD. Ostateczny model terenu zapisany jest w pliku Nowak_n.dtm

Wygenerowanie ostatecznego rysunku warstwicowego wraz z opisem warstwic


Docelowe cięcie warstwicowe w zależności od maksymalnych deniwelacji wynosić powinno 1m lub 2m. Wybieramy takie cięcia, aby ilość warstwic na naszym terenie nie przekraczała 50 (w innym przypadku rysunek jest bardzo nieczytelny). Dla większości obszarów będzie to cięcie 1m lub 2m. Dla większych różnic wysokości można przyjąć cięcie 2.5m. Warstwice jako warstwa wysokościowa mapy powinny być wygładzone.

Wygenerowanie takich warstwic z obliczonego modelu wykonujemy następująco:

W programie InRoads Suite wczytać ostatni (poprawny) model Nowak_n.dtm, menu FileOpen. Następnie, aby wygładzić warstwice należy z menu SurfaceView SurfaceContours w zakładce Main wybrać opcje: Surface: NazwiskoStudenta, Interval: wyliczone cięcie warstwicowe (1, 2, 2.5), w zależności od wybranego cięcia warstwicowego należy dobrać odpowiednią ilość warstwic pomocniczych (Minors per Major), w oknie Symbology należy zaznaczyć do wyświetlenia warstwice: Major Contours, Minor Contours oraz włączyć etykiety dla warstwic głównych (Major Labels). Następnie w zakładce Advanced należy dla opcji Display As wybrać Linestring, zaznaczyć opcję Smooth. W zakładce Labels należy zaznaczyć opcję Clipping i zatwierdzić przy niezmienionych pozostałych parametrach (klawisz Apply).Ten ostateczny rysunek warstwicowy należy zapisać na nowej warstwie.
Końcowa edycja rysunku warstwicowego

Obejmuje ona opisy wysokości warstwic (jeżeli nie zostały wcześniej wygenerowane), pogrubienie warstwic w interwale 5 i 10m (przy cięciu 1m), i 10 i 50 m (przy cięciu 2m). Przy cięciu 2.5m warstwice 2.5 i 7.5 linią przerywaną, grubszą linią co 25m i najgrubszą co 50m, a cienką pozostałe. Legenda powinna zawierać przykładowe fragmenty warstwic z opisem oraz granice terenów wyłączonych (jeśli są). Na tej mapie nie rysujemy linii strukturalnych, linii nieciągłości oraz pikiet. Obszar na mapie przycinamy do ramki. Współrzędne narożników podajemy z dokładnością do 1m, a nie do cm czy nawet mm. Wystarczy opisać współrzędnymi tylko dwa przekątniowe narożniki ramki.



Przydatne narzędzia:

Zmiana stylu i grubości linii:



Styl Linii: Line Style Grubość Linii: Line Weight

Wstawianie tekstu: Place Text

Wstawianie ogrodzenia: Place Fence - Fence Type: Shape, Fence Mode: Inside. Wstawiając ogrodzenie należy się zasnapować do narożników ramki (równoczesne naciśnięcie LPM i PPM w pobliżu narożnika i zaakceptowanie LPM).

Usuwanie wszystkich elementów nie znajdujących się w ogrodzeniu: Delete Fence Contents - Fence Mode: Void-Clip

Wstawianie linii: Place Line

Do oddania tematu wymagane są:

  1. CD z poniższymi plikami:

    • nazwisko_studenta.abs (ostateczny plik zawierający warstwice o cięciu 1/20 określonej, maksymalnej różnicy wysokości)

    • nazwisko_studenta.map (plik z liniami nieciągłości, strukturalnymi, granicami terenów wyłączonych, ramką obszaru opracowania)

    • nazwisko_studenta.cfg (plik konfiguracyjny do projektu w VSD)

    • nazwisko_studenta.lu (plik binarny VSD zawierający wszystkie pomiary)

    • nazwisko studenta.dtm (ostateczy, poprawny numeryczny model terenu)

    • sprawozdanie techniczne.doc




  1. Komplet wydruków o następującej zawartości:

    • sprawozdanie techniczne zawierające opis wykonanych prac oraz uzyskane wyniki z odniesieniem do załączonych plików i rysunków,

    • obszar opracowania na tle zdjęcia pokazujący ramkę obszaru opracowania na tle zdjęcia (VSD-[ALT+F2]),

    • wydruk pikiet z ich numeracją i wszystkimi wektorami pomierzonymi na stereogramie (szkic z wszystkimi danymi do tworzenia NMT),

    • wydruk siatki nieregularnych trójkątów (TIN) obrazującej NMT,

    • wydruk warstwic dla kontroli modelu na VSD (po ostatnich poprawkach zawierający surowe warstwice),

    • mapa warstwicowa uzyskana z NMT.


Skalę wydruku mapki należy dobrać tak, aby zmieściła się na formacie A4.


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə