Hər bir bədbəxt hadisə insanın özü özünü cəzalandırmağıdır




Yüklə 285.82 Kb.
səhifə1/6
tarix22.04.2016
ölçüsü285.82 Kb.
  1   2   3   4   5   6
D Ə F N

(roman)

Hər bir bədbəxt hadisə – insanın
özü özünü cəzalandırmağıdır.

qədim hind fəlsəfəsindən


…Uzun-uzadı səhralıq idi... Yox, səhralıq deyildi, saç kimi orda-burda pırpızlanıb bozaran kollarla, əcaib daşlarla dolu ucsuz-bucaqsız, bomboz çöllük idi... Sağ tərəfdə deyəsən dəniz vardı... Dəniz də boz idi... Dəniz yəqin ona görə belə boz idi ki, göyün özü də ətürpədən bir bozluğun içindəydi...


Ara-sıra, buludların arasından, günün zəif şüaları çırtlayırdı, bu gözağrıdan bozluğun üstüylə gümüşü zolaq kimi, düz dənizəcən uzanırdı və elə orda da əriyib itirdi. Olsun ki, dənizin soyuğu idi, zolağın işığını canına çəkib soyuq dərinliklərinə aparırdı...
Dənizin səsi idi, ya külək idi, pırpız kolları bir-birinə çırpıb uğultu yaradan?!.. Ya bəlkə özü idi, nəfəsi təngiyə-təngiyə, ayaqları, yapışqan kimi yumşaq, nəm torpağın içinə bata-bata yeriyə-yeriyə ufulduyurdu?!.. Yenə beli ağrıyırdı, nədi?!..
Yox, ağrıyan gözləriydi, gözləri... Bəbəkləri uzun müddətdən bəri bu bozluğa baxmaqdan bozarıb rəngini itirmişdi, ağı qarasına qarışıb hər yanı anlaşılmaz, boz yuxuya bənzətməyə başlamışdı... Dizləri də torpağın nəmliyindən sızıldayırdı... əlləri də üşüyürdü... barmaqlarının ucları nə vaxtsa, lap çoxdannan donub keyimişdi... onları isitməyə cibləri yox idi... Pencəyi də yox idi ki, əllərini qoltuğuna soxub, donunu orda aça…
Bircə sintetik idman formasıydı əynində... Evdə əyninə geyinib rahat kreslosunda oturduğu, divanda uzana-uzana televizora baxdığı mavi idman forması... Bu formanı nə vaxt keçirmişdi əyninə, necə geyinmişdi, xatırlaya bilmədi... Bura gəlib çıxacağını bilib geyinmişdi, ya bəlkə onu əyninə geydiyinə görə gəlib bu yerə çıxmışdı?!.. Məlum deyildi...
İndi hara gedirdi bu kökdə?!.. Hardasa buralarda idman eləməliydi, nədi?!.. Ya bəlkə bu, axırıydı, həyatının sonuydu, yolunun qurtaracağıydı, ölmək üçün gəlib çıxmışdı bura?!.. Ya bəlkə ölüm - elə buydu, bu sonu, sərhədi bilinməyən boz çöllük idi?.. Bəlkə ömrü boyu «qara» bildiyi Ölüm əslində heç qara deyildi, elə həmin bu bozluq idi?.. Bu bozluq da öldürəcəkdi onu... hə, öldürəcəkdi... Budu artıq yavaş – yavaş nəfəsi də tutulur, dili də quruyub damağına yapışır...
İndi külək var gücünü yığıb, üzü üstə yerə yıxacaqdı onu, nəfəsini kəsə – kəsə quma basdıracaqdı, qumun altında boğub öldürəcəkdi… sonra yumşalıb, bahar yeli kimi mülayim-mülayim üstündən əsəcəkdi...
Dayanıb arxaya baxdı... Arxa yox idi... Ora da qabaq kimiydi... həmin boş bozluq… bozluğun sol tərəfiylə uzanan həmin sakit dəniz, həmin pırpız kollar...
Əyilib ayaqlarına baxdı... Ayaqları dizəcən torpağa batmışdı... Nə vaxt dərinə getmişdi, xəbəri olmamışdı. Hələ də tədricən dibə getməyindəydi...
Torpaq yavaş-yavaş, aramla onu içinə sümürürdü... Torpaq uzun illərin acı idi, onu udub doyacaqdı...
Əl-ayağı əsə-əsə kollardan yapışıb, dartınıb bir təhər kənara çıxdı... Əllərinə baxdı... Kolların tikanları ovuclarına keçmişdi, qara nöqtələr kimi barmaqlarının arasını göynədirdi... Ağrıdan, soyuqdan sızıldaya-sızıldaya, tikanları bir – bir dırnaqlarıyla çıxarmaq istədisə də, alınmadı... Dırnaqları yox idi... elə bil heç yerli-dibli olmamışdı… Onda ovuclarını ağzına salıb, tikanları dişləriylə çıxarmağa çalışdı... Dişləri də yox idi... Dişlərinin əvəzinə, damağı boyu muncuğabənzər gipgirdə, küt daşlar düzülmüşdü...
...Əlini şor suya salmalıydı. Şor su hər dərdin dərmanıydı...
...Dəniz budu burda, beşcə addımlığındaydı... Üşüyə-üşüyə dənizəcən getdi...
...Dəniz tərpənmirdi... Donmuşdu, nədi?..
Bir az da yaxınlaşanda baxıb gördü ki, heç bir dəniz yoxmuş… Dəniz bildiyi, sən demə, həmin bu çöllüyün qorxunc davamıymış… sağı, solu, bilinməyən səliqəylə asfaltlanmış ucsuz-bucaqsız, bomboz sahəymiş...
Nəydi görən bu?!.. – ürəyi sıxıla – sıxıla fikirləşdi. - Stadiondu, ya bəlkə aerodromdu?!.. Sonra nə oldusa, qəfildən özünü, bu açıq genişliyin düz mərkəzində - qarışqa kimi, toz zərrəciyi kimi balaca və köməksiz hiss elədi...
Külək burda – çöllüyün bu ən qorxunc, mərkəzi nöqtəsində necəsə ayrı cür əsirdi… Ha tərəfdənsə şahə qalxan nəhəng dalğalarla üstünə yeriyir, ona gəlib çatmamış hardasa yaxınlığında nəhəng, şəffaf divar kimi dayanıb durur, sonra dayandığı yerdəcə qəfildən, soyunulmuş paltar kimi yerə düşürdü...
...Hardan gəlib çıxmışdı bura, necə gəlmişdi, yadına sala bilmirdi... Evdən çıxdığı dəqiq yadındaydı… Evdən elə bil sübh tezdən, barmaqlarının ucunda, oğru kimi səssizcə çıxmışdı. Pilləkənləri düşəndə, yadına gəlir, qonşunun qızıyla da salamlaşmışdı... Hər dəfə o qızı görəndə bədənindən, mənasını özü də başa düşmədiyi əcaib giziltilər keçirdi... Gəncliyi düşürdü yadına, bu binaya köçməkləri düşürdü, qızın atasıyla dostluğu düşürdü yadına və ən əsas da yadına, bu qızın körpəliyi düşürdü… Onlara qonaq getməyi, körpənin, açıq bələyin içində əl-ayağını oynada-oynada gülümsər üzlə ona baxmağı… O vaxtdan bəri hər görüşdə qızın çəhrayı körpə bədənini, şumal dərisini xatırlayırdı... bu səhər də hər şeyi beləcə xatırlamışdı...
...Amma, yox, o dünən olmuşdu. Özü də onda o, idman formasında deyildi, hər gün işə geyindiyi açıq boz kostyumunda, ağ köynəyindəydi... Yadına gəlir, qızla salamlaşandan sonra başını aşağı salıb pillələri tələsik enmişdi, sonra qızın yuxarı qalxdığını görüb azca aşağı əyilərək gözünün ucuyla, onun, qısa paltarının altından görünən qıçlarına baxmışdı… sonra da birdən-birə hər şeydən iyrənmişdi... Özündən də, qızın qıçlarından da, əynindəki boz kostyumundan da, tələsə-tələsə getdiyi iş yerindən də...
…Bəs bu gün? Bu gün nə olmuşdu?!.. Evdən necə çıxmışdı?! Qapıdan, yoxsa bacadan çıxmışdı?!.. Yadına gəlmirdi… Qəribəydi... çox qəribəydi... Qətiyyən heç nə yadına gəlmirdi... Fikirləşdi ki, görən indi evləri ha yandadı, burdan çoxmu uzaqdadı?!..
...Yaxalığını qaldırıb boyun-boğazını tuta-tuta getdi… Əsas məsələ burdan – çöllüyün bu qorxunc mərkəzindən aralanmaq idi… Bir istiqamıtdə yeriyə-yeriyə, əvvəl-axır bir yerə çıxacaqdı…
İstiqaməti müəyyənləşdirmək üçün başını qaldırıb günəşi axtardısa da, görə bilmədi. Günəş göyün üzünü tutan bomboz, ütülü buludların o üzündəydi… Külək fikirlərini bir yerə toplamağa, nə isə fikirləşməyə imkan vermirdi, kolları bir-birinə vura – vura yerin qumunu göyə üfürürdü, qulaqlarına dolub uğulduya-uğulduya, onsuz da dumanlı beynini bir az da dumanlandırırdı...
…Haraydı bu, İlahi?!.. Yuxuydu, qarabasmaydı, nəydi?.. Bura hardan, necə gəlib düşmüşdü?! Ətraf getdikcə elə bil qaralmağa başlayırdı… ya bu, ona elə gəlirdi?!.. Gözləri ağrıya-ağrıya uzaq qaranlıqlara baxa-baxa, orda bircə nöqtə, ya xətt, ya balaca bir işıq ucu axtardısa da tapmadı... Döyüntüsü getdikcə zəifləyən ürəyini ovuda-ovuda fikirləşdi ki, olsun ki, yuxu görür. Sonra həmin dəqiqə də: «Yox, belə də yuxu olar?.. – fikirləşdi - …soyuqdan ilikləri də, fikirləri də donur… tozanaq yanaqlarını yandırır, gözlərini sulandırır... Bax, bu da gözünün suyu... Gözünün yaşını dilinə vurdu... Şor idi... Ağlayırdı, nədi?!.. Bayaqdan bu müsibətin içiylə gedə-gedə gözündən yaş tökürmüş demək...
...Göyün üzü qaralırdı... Axşam düşürdü, nədi?!.. Elə bil göyün üstünə aramla nəhəng, qara qapaq qoyurdular… tabutun ağzını bağlayan tək, buraların üstünü bağlayırdılar... Vahimədən dizləri əsdi… var gücüylə qışqırdı… Sonra qışqırmağından oldu, ya nədən oldusa, elə bil uzaqdan, lap uzaqdan - çöllüyün az qala qurtaracağından kimsə ona tərəf gəlməyə başladı... Ya bəlkə gələn-zad yox idi, gözünə görünürdü?!.. Bəlkə nöqtə kimi gördüyü o qaraltı - elə bu yan-yörəsindəki kollar kimi bir kol idi, külək idi, tərpədib onu adam kölgəsinə oxşadan?!..
...Yox, kimsə gəlirdi… Küləyin müqavimətini bədəniylə yara-yara, qara pal – paltarı, qara matəm bayrağı kimi yellənə-yellənə, ayaqları narın quma batıb çıxa-çıxa onun düz üstünə gəlirdi… Görən kim idi bu adam?.. Hardan gəlib düşmüşdü bura?!.. Ya bəlkə heç adam deyildi, qulyabanı idi, onu dişinə çəkib yeməyə gəlirdi?!..
...Küləyin uğultusu gah azalırdı, gah da elə güclənirdi, elə bil buraları, kol-kosuqarışıq yerin qabığından soyub aparmaq istəyirdi...
...Kölgə yaxınlaşdıqca, ürəyi pis-pis döyünməyə başlayırdı... Ürəyi olsun ki, gələnin kim olduğunu dəqiq bilirdi… Odu ki, döyünürdü… Ürəyi qorxurdu… Nədən qorxmalıydı axı?!.. Bu dəqiqə bütün bu məşəqqətin içində qorxmalı bir şey vardısa, o da bu eni-uzunu bilinməyən, ucsuz-bucaqsız, boz çöllük idi… Bu bozluğa baxa-baxa, durduğun yerdə ölmək olardı...
...Gələn - balaca oğlan uşağıydı... deyəsən oğluydu. Hə, özüdü ki, var, oğluydu...
– Sabir!..
...Oğlu deyəsən eşitmədi onu... Eşitsəydi, mütləq ya əl eləyərdi, ya da yüyürə-yüyürə üstünə qaçardı, boynuna atılardı… Hə, oğlu onu eşitmirdi. Bu uğultuda necə eşidə bilərdi axı?!.. Amma həm də, elə bil heç görmürdü onu… Yox, görməyinə görürdü... çünki düz onun üstünə gəlirdi...
– Sabir!..
...Bu dəfə oğlunun adından özü də diksindi... Fikrini bir yerə toplaya-toplaya yadına salmağa çalışdı ki, oğlunun adı Sabir idi, bəyəm?!.. Yox, decəsən ayrı cür idi axı?!.. Amma «S» hərfiylə başlamağı dəqiq yadındaydı. Sonra başının tükləri qabara-qabara, külək iliyinə işləyə-işləyə fikirləşdi ki, necə olmuşdu ki, oğlunun - aman-zaman bircə övladının adını unutmuşdu?..
...Bir müddət addım-addım ona yaxınlaşan oğlunun yerişinə baxa-baxa, vahimədən az qala boğula-boğula fikirləşdi ki, indi oğlu gəlib ona çatanda nə desin ona, adının əvəzinə nə deyib çağırsın onu, necə baxsın üzünə?!..
Sonra hardansa uzaqlardan - küləyin, tozanağın içiylə elə bil yaddaşı qayıdıb gəldi… oğlunun adı yadına düşdü… Samir idi oğlunun adı... Hə, özüdü ki, var – Samir... Sabir niyə gəlmişdi dilinə?!..
...Hardanca uzaqdan avtobus səsi eşidilirdi... Avtobus deyəsən yaxınlaşırdı buralara… ya da olsun ki, əksinə, uzaqlaşırdı?.. Başa düşmək olmurdu... Sonra lap uzaqdan – toz dumanının içiylə səssiz yuxu kimi ötüb keçən sarı avtobusu axır ki, gördü... Avtobusun tozlu pəncərəsindən görünən cavan üzünü, səliqəsiz qırxılı başını, nazik tələbə boynunu gördü... Avtobusda oturub yol gedə-gedə kitab oxuyurdu…
Yadına düşdü… Sabiri oxuyurdu... «Ah bu urus başdılar...» Oxuyurdu, oxuyurdu, sonra başını qaldırıb, getdiyi naməlum şəhərin əlvan xəyallarından böyümüş gözləriylə tozlu pəncərədən - tozanağın içindən ona elə baxırdı, elə bil şəhərə-oxumağa yox, gedər–gəlməz, qaranlıq uzaqlara yollanırdı… gözləri dolurdu... Ya bu, onun gözünə görünürdü?
...Qışqırmaq istədi, atobusu saxladıb özünü çağırmaq istədi… səsi çıxmadı... Yerimək, yüyürüb avtobusun ardınca qaçmaq istədi, ayaqları getmədi... Ayaqları dizəcən torpağa batmışdı...
Avtobusu elə bil külək aparırdı... Avtobusla bir onu da, uğuldaya-uğuldaya, sümürə-sümürə harasa uzaqlara aparırdı... Amma yox, dizəcən torpağa batan ayaqları onu yerindən tərpənməyə qoymurdu…
…Hə… onu bu bozluğun, bu yolsuz, cığırsız çöllüyün içindən çıxarsa-çıxarsa, bircə bu avtobus çıxaracaqdı... Avtobusun ardınca qaçmalıdı... – fikirləşdi… bu, həmin o avtobus idi… həftənin şənbə günləri, səhər tezdən kəndlərinin yol ayrıcında dayanıb, şəhərə gedənlərin dolmasını gözləyirdi…
Qəfildən ürəyi, avtobusda oturub kitab oxuyan o nazik boyunlu, tələbə oğlana ağrıdı... Boğazını qəhər tutdu... ağlamağı gəldi… sonra qışqırdı... Avtobusun ardınca səsi gəldikcə:
- Səi-i-d!.. - deyib qışqırdısa da, avtobus toz dumanının içinə girib elə bil orda əridi, toza qarışıb yoxa çıxdı…
...Oğlu bayaqdan bəri hələ də ona tərəf gəlirdi... Fikirləşdi ki, gör bir neçə vaxtdı oğlu ona tərəf gəlirdi, gəlib çata bilmirdi... Yerində addımlayırdı, nədi?!.. Torpağın nəmindən ağırlaşan ayaqlarını dartıb bir təhər qırağa çıxdı, ayağa qalxıb oğluna sarı getdi… Yaxınlaşdıqca, baxıb gördü, sən demə bu, oğlu deyil, anasıdı... Şabalıdı kələğayısı başında, dama-dama şalı belində, həmin becib yerişiylə ona tərəf addımlayır...
Ürəyi titrədi... «Can ana... yenə sən... Yenə sən bildin, oğlun dardadı... Yenə sən bildin, balan bu bozartının içində təmtək, gücsüz, səssiz, köməksiz qalıb... Gəl, ana, gəl, qurtar məni bu zillətdən… Apar məni evimizə... evimizi istəyirəm, ana...»
...Anası lap yaxındaydı... soyuq küləkələri yarmaqdan gümüşü rəngə çalan üzündə həyat əlaməti yox idi… gözlərinin ifadəsi dəyişmiş, burnu qəribə sivriliklə nazilib uzanmışdı... Ancaq kiminsə ölüm xəbəri anasının üzünü bu hala sala bilərdi... – ürəyi sıxıla – sıxıla fikirləşdi. Görən kimiydi ölən?!..
…Anası həmin o dəmir üzüylə gah yaxınlaşırdı, gah da elə bil uzaqlaşırdı… Sonra külək qəfildən necə əsdisə, anasını yerdən qoparıb kağız parçası kimi havaya qaldırdı… hərləyə-hərləyə, başındakı kəlağayısını şabalıdı yelkən kimi yellədə-yellədə götürüb harasa apardı...
Bir istədi qışqırıb anasını çağırsın... baxıb gördü, anası yenə ona tərəf gəlir... Küləyin apardığı, sən demə, anasının şabalıdı kələğayısıymış... Sonra anasının başına baxıb gördü, saçı yoxdu… saç əvəzinə, anasının başı sapsarı, qupquru otla doludu... əti ürpəndi, nəfəsi təngidi...
...Bir azdan anası lap yaxındaydı… başındakı da sən demə, ot yox, anasının, kəlağayının altından saçına bağladığı sarı ləçəkdi… Ləçəyin altından anasının xınalı saçları görünürdü... kədərdən qaralmış üzü iztirab və ağrı saçırdı…
– Ana... – deyib ayaq saxladısa da, anası onu eşitmədi… gəlib onun içindən keçdi… həmişəki becid yerişiylə keçib harasa üzü o tərəfə getdi...
Çönüb anasının ardınca baxdı… Anası iti addımlarla saniyəbəsaniyə ondan uzaqlaşırdı...
– Ana... - deyib çağırdısa da, bu dəfə səsi heç çıxmadı… səsi batmışdı, ya uğultu qoymadı eşidə öz səsini?.. Bir də axı hara getdi anası?.. Niyə görmədi onu? Sonra birdən başa düşdü… az qaldı dizi üstə çöküb ağlasın… hönkürüb səsi gəldikcə ulasın, ulasın...
Başa düşdü, niyə anası görmədi onu... Başa düşdü, niyə anası bayaqdan hey ona sarı gəlirdi, gəlirdi, gəlib çata bilmirdi…
Anası unutmuşdu onu… üzü anasının yadından çıxmışdı... Ya bəlkə... Başının tükü qabardı... Bəlkə ölən o idi?.. Anası həmin o gümüşü üzüylə, becid yerişiylə onu basdırmağa gedirdi?!.. Onu - on-on beş il əvvəl şəhərə, oxumağa göndərdiyi aman-zaman bircə oğlunu... Ya bəlkə şəhərə, onu axtarmağa gedirdi ki, tapıb kəndə gətirsin, aparıb həyətlərinin ortasındakı qoca tut ağacının altında basdırsın? Babası yaşında ağacı kökündən qoparıb kənara atsın, ağacın yerində onu əksin? Basdırsın, əksin və rahatlansın nəhayət. Ondan sonra qapıya gələn poçtalyona da daha hay verməsin, şəhərlə danışmaqdan ötrü mərkəzə gedib, orda poçt şöbəsində yay-qış növbəyə durmaqdan canı qurtarsın...
Sonra ürəyi ağzına gələ-gələ fikirləşdi ki, axı kim deyib anasına onun ölməyini? Kimsə qəsdən deyib… Qəsdən... onun ürəyini partlatmaqdan ötrü… qəbrini vaxtından əvvəl qazdırmaqdan ötrü... Əsəbilikdən boğula-boğula fikirləşdi ki, yuz faiz idarədəkilərin işidi... Hə, onların işidi… ayrı kim olacaqdı ki?!.. Alt mərtəbədəki isti otaqlardan selektorunun zənginə diksinənlərin, suallarına titrək quzu səsiylə cavab verənlərin, qəbuluna gələndə, qapısını üç dəfə döyüb içəri, elçiliyə gələn kimi, saxta təbəssümlə daxil olan həmin o «qayğıkeş və mehriban» insanların, qulaqlarını, döşəməsinin altından siçovul kimi, illərlə şəkləyib, onun addım səslərinin nəhayət ki, kəsiləcəyi əziz dəqiqələri gözləyənlərin işiydi...
Bunu fikirləşdikcə, hiss eləyirdi necə saçları dən-dən qalxır… dişləri böyüyür, çənəsini yarıb çölə uzanır, bədəni aramla tük basır… Diksinib əl-ayağına baxmaq istədi... nə əlini gördü, nə ayağını... bədəni də yox idi... amma hardansa görürdü hər şeyi... Hansı dəlikdən, ya arakəsmədən, daha doğrusu nəyinsə içindən, ya arxasından baxırdı və görürdü... necə anası bomboz asfaltın üstüylə getdikcə uzaqlaşır ondan… gözdən itir… onu bu qorxunc çöllüyün ortasında tək-tənha buraxıb gedir...
…Qorxudan nəfəsi kəsilə-kəsilə dayanıb durdu, sonra anasının ardınca qaçmaq istədi… amma qaça bilmədi… Çünki yox idi... heç bir gilə də qalmamışdı… bir qırıq da...
...Anası gedib-gedib nöqtə boyda oldu, sonra deyəsən yerə oturdu… ya yıxıldı?.. Sonra uzaqdan anasının yanıqlı çığırtısı eşidildi...
– Can bala!.. Anan öləydi, bu gününü görmiyəydi!.. Vay bala!..
…Hiss elədi, necə başının tükü ağardı… Anası tapmışdı onu... Orda... dünyanın o başında... tapıb dizi üstə çökmüşdü, sinəsini cıra-cıra, dizlərinə döyə-döyə ağlayırdı...
...Anasını burdan nöqtə boyda görürdü, amma səsini aydın eşidirdi... Elə eşidirdi, elə bil anası burda, lap böyründə idi… qulağına deyirdi o sözləri... sinəsinin, üzünün dərisini sivirən dırnaqlarının, ətürpədən cızıltıyla diblərindən qopan yarıağ, yarıxınalı saçlarının, dizlərini döyəcləyən əllərinin səsini aydındə yaxşı eşidirdi və… ağlayırdı... Üzünü göyə tutub:
– Bu nə müsibətdi, İlahi?! – dedi və baxıb gördü göyün altı dama-damadı..
...Anasının səsi cığırmaqdan batdı... anası indi onu xırıltılı səsiylə çağırırdı:
– Səid!.. Vay Səid!..
– Səid, ay Səid...
...Arvadı idi, başının üstündə dayanıb ona hardansa yuxarıdan baxırdı... Elə bil cərrahiyə otağındaydı, əməliyyat başa çatmışdı...
– Saat ona işləyir...
Arvadının üzü həmişəki kimi yorğun və əsəbi idi... Arvadı hələ bir müddət də başının üstə dayanıb, üstündə bayaqdan bəri təcrübə aparan mütəxəssis üzüylə ona baxdı, sonra çəkilib getdi...
Fikirləşdi ki, o nə qorxunc yer idi elə? O nə müsibətlər idi görürdü yuxuda?!. O nə bozlu idi?.. Belə fikirləşdikcə üşüdü, yorğanı boğazınacan çəkib böyrü üstə çöndü.
...Arvadı otağın qapısına çatıb deyəsən geri çöndü, indi Allah billə, gözünün yanıyla ona həmişəki qara iztehsayla baxa – baxa ağızucu gülümsünür…
Qapıya sarı çöndü… Otaqda heç kəs yox idi… Mətbəxdən, arvadının götür-qoy elədiyi boş nimçələrin səsi gəlirdi…
Gözlərinin içi, qum dolmuş kimi acışırdı… Gözlərini ova-ova fikirləşdi ki, bəlkə yuxudakı o müsibəti, o həyasız kolları, dənizə oxşatdığı o ucsuz-bucaqsız, bomboz asfaltı arvadı yeritmişdi canına?!.. Dərmanı şpritsə doldurub bədəninə yeritdiyi kimi... O, yuxuda ikən, bütün gecəni başının üstə durub beləcə gülümsəyə-gülümsəyə, gözlərindən qığılcım çıxa-çıxa üstündə qorxunc, iblisanə əməliyyatlar aparmışdı?.. Allah bilir, hələ daha nələr eləmişdi, nə oyunlar açmışdı başına?!..
Sonra arvadını, rəngbərəng tüstülərin, qorxulu məhlullar qaynayan əcaib kolbaların arasında təsəvvürünə gətirdi... başının tükləri qabara-qabara fikirləşdi ki, əgər bu dəqiqə arvadı içəri girib, həmin o qığılcım saçan gözləriylə ona baxsa, ordaca ürəyi dayanar.
Arvadı bəzən gözləmədiyi halda belə qəfil hoqqalar çıxarırdı. Heç bir məntiqi ardıcıllığı olmayan anlaqsız, əcaib hərəkətlər eləyirdi. Səssiz addımlarla yeriyib qəfildən otağın hansı küncündənsə peyda olurdu, yaxud danışdığı yerdə qəfildən harasa buxarlanırdı… Bəzi küləkli, fırtınalı gecələr isə, o dərin yuxuya qərq olub, bədəni yuxuları boyu uçunanda, arvadı, içi qovrula-qovrula nə isə pıçıldayırdı qulağına… Ha əlləşib-vuruşub yuxudan ayılmaq, arvadını eləcə pıçıldadığı yerdə, qəfildən yaxalamaq istəyirdisə də, yuxuları şirin mürəbbə bataqlığı kimi əl – ayağına yapışıb onu yerindən tərpənməyə qoymurdu, döşəyinin yumşaqlığına basıb ordan özünə sümürürdü...
Arvadının hər gecə nəfəsi kəsilə-kəsilə, tələm-tələsik qulağına pıçıldadığı sözlərin bircəciyini belə, yadında saxlaya bilmirdi...
...Əsnəyə-əsnəyə fikirləşdi ki, bəlkə gecələrlə qulağına pıçıldayan heç arvadı deyildi, hamısı, həkimi demişkən, onun uzun illərlə çalışdığı mötəbər iş yerindən qazandığı əsəb pozğunluğuydu?.. Kürəyi üstə çönüb, üzbəüz divardan asılmış saata baxdı. Əslində indi yolda olmalıydı… O isə hələ əl – üzünü də yumamışdı. Çünki bezmişdi daha... Vaxtında yataqdan qalxıb gözü saatda, əl – üzünü yumaqdan da, mətbəxə keçib, orda tələm – tələsik nə isə yeyəndən sonra işə yollanmaqdan da… sonra orda, ölüm kamerasını andıran səliqəli otağında oturub, səhər – axşam mənasız cızma – qarayla məşğul olmaqdan, sifətlərindən ürəyi bulanan adamlarla yalandan, gülümsəyə – gülümsəyə danışmaqdan da cana doymuşdu… İşə getməyib evdə qalmaq isə daha böyük faciə idi… Fikirləşdi ki, demək belə çıxır ki… Ardını fikirləşməməkdən ötrü qollarını yorğanın altından çıxarıb gücü gəldikcə gərnəşdi… gərnəşdikcə, sinəsi boyu daraqlanan qəribə, kəsici ağrılar hiss elədi… Sinirləri idi. Axır vaxtlar bütün sinirlərini – bədəni boyu şaxələnən irili-xırdalı əsəb zoğlarını bircə-bircə hiss eləyirdi... Bu zoğlar beynindən baş alıb qollarıyla üzüaşağı, sinəsindən, bədəni boyu ayaqlarınacan, çiyinlərindən əl barmaqlarının ucunacan şaxələnirdi, xırda budaqlarla ovuclarının içində naxışlanırdı... Hamısı da soğan qabığı kimi kövrək idi, çat-çat olub qopmaq ərəfəsindəydi...
Gərnəşib qurtarandan sonra, yenə ürəyi döyünə-döyünə fikirləşdi ki, gecələr qulağına pıçıldayan arvadı deyildisə, onda bəs niyə o, yuxudan - ölüm bataqlığından vurnuxub çıxan kimi çıxanda, ona o cür mənalı-mənalı baxıb gülümsünürdü?!.. Özü də hər səhər, o yuxudan tər-qan içində ayılanda, hər gecənin cəhənnəmində ölüb-ölümdən qayıdanda... O idi, məkrli ifritə kimi hər gecə qulağına pıçıldayan... Qulağı göynədi...
Barmağını qulağının dəliyinə salıb göynərtisini ovuda - ovuda fikirləşdi ki, bir gün - belə gecələrin birində arvadı qulağına eləcə pıçıldaya-pıçıldaya axır ki, azdıracaqdı onu… Həmin o qorxulu yuxularının içində azdırıb, o naməlum qaranlığa… yox-yox, o qatı bozluğa təhvil verib, özü geri qayıdacaqdı...
...Gicgahı elə lükküldəyirdi, elə bil bütün gecəni başını darısqal qabın içinə soxub yatmışdı… Odu ki, indi başı, uzun müddət kiçik ölçülü ayaqqabıgeyməkdən gizildəyən ayaq kimi göynəyirdi…
...Qalxıb yerinin içində oturdu, ayaqlarını döşəməyə sallayıb yadına, dünənki axşamı saldı... Yox, dünən içməmişdi. Yerinə də elə də gec girməmişdi. Bəs, onda niyə özünü belə əzgin, sıyıq xəmir kimi yöndəmsiz hiss eləyirdi?..
...O biri otaqdan arvadının səsi gəldi... Arvadı deyəsən nə isə soruşdu ondan, eşidə bilmədi:
Ağzını dəhlizə sarı çevirib ucadan:
– Nə dedin? – dedi.
– Qayğanaq!!! – arvadının əsəbi səsi bu dəfə şillə kimi dəydi üzünə...
... Yenə qayğanaq… yox, daha qayğanaq istəmir... nəinki qayğanaq, ümumiyyətlə yumurtanın iyini belə eşitmək isətmir. Amma bilirdi ki, «yox», desə, arvadının üzü necə dönəcəkdi, onun qanın qaraltmağa onsuz da bəhanə gəzən arvadı mətbəxdə əsəbi – əsəbi vurnuxa – vurnuxa, qab –qacağı, çəngəl – bıçağı bir – birinə vurub taqqa-turuq sala-sala, sevimli ironiyasıyla:
– Bəs siz nə istəyirsiz, Səid müəllim?.. Nə bişirək sizin üçün, ağa? – deyəcəkdi – Bəlkə xətrinizə quymaq, ya südlüplov düşüb?..
...Fikirləşdi ki, görən arvadı niyə hər səhər qayğanaq yedirdir ona?.. Bişirilməsi asandı, ya nədi?.. Ya bəlkə qəsdən gündə-gündə o ağır, yağlı zülalı yedirir ona ki, ürəyini bulandırsın, ödünü daşdırsın?.. Olsun ki, arvadı bu haqda – adamı məhv eləməyin bu yeni «zülal ölümü» üsulu haqda hardasa, nə isə oxuyub?!..
Fikirləşdi ki, adamı nəylə desən öldürmək olar... Səslə də, rənglə də, yuxuyla da, qoxuyla da… Qayğanaqla da...
Hə... qayğanaq elə-belə, səhər yeməyi deyildi... – fikirləşdi. Bu qayğanaqlara görə, bütün toyuq-cücəyə, yox, ümumiyyətlə bütün yumurtalılar sinfinə nifrət eləyirdi… Bir də qayğanaq yeyəndə yadına, hardansa hərlənib-fırlanıb kəndləri düşürdü… həyətlərindəki zir-zibilin içində eşələnən arıq, kifir toyuqları düşürdü…
...Mətbəxdə nə isə şarappıltıyla yerə dəydi… və o anladı ki, arvadı nifrət eləyir ona… Bunu, axır vaxtlar süfrə arxasında arvadıyla üzbəüz oturanda da, gecələr yataqda yanbayan uzananda da, ayrı-ayrı otaqlarda oturub bir-birinin üzünü görməyəndə də necəsə dəqiq hiss eləyirdi... Odu ki, hər gün qayğanaq yedirdirdi ona…
Arvadının nifrəti evə də çökmüşdü, bütün otaqların, əşyaların canına yerimişdi. İndi elə bil divarlardan da, əşyalardan da yumurta iyi gəlirdi... Arvadının həmin o nifrətiydi, evin hər küncündən, xəbis-xəbis yumurta iyi saça – saça ona baxırdı…
...Çarpayıyla üzbəüzdəki qədim şkafa, şkafın başından tavanacan səliqəylə, üst-üstə, qat-qat yığılan yorğan-döşəyə baxdı... Dəfələrlə yuxularında öləndə, tabut əvəzinə, həmin bu qədim şkafın içində uzandığını görürdü… Bəlkə ona görə ki, arvadı gəlin gələndən bəri burda – bu otaqda qara kabus kimi onunla üzbəüz dayana – dayana onun hər sözünü, hər hərəkətini güdən bu qədim şkaf həm uzununa, həm eninə görə ona tabutu xatırdadırdı?.. O tabutu ki, onun boyuna, bədəninə biçilmişdi?.. Fikirləşdi ki, axır günlərin bir günü, o, yuxuda olanda, bu qədim şkaf başındakıları səliqəylə bir kənara salıb, nəhəng, ağır qapılarını açacaqdı, onu yorğan - döşəyiqarışıq çəkib içinə salacaqdı... Sonra yadına, bunu bir neçə dəfə yuxuda gördüyü düşdü... Yuxuda bu qaradinməz, qorcunc cırıltıyla cırıldayıb qara əjdaha kimi tərpənmişdi, ləngər vurub bir neçə addım qabağa gəlmişdi… qapılarını taybatay açıb içinin qapqaranlıq, dərin uçurumuyla ona zillənmişdi… onda yadına gəlir, vahimədən az qalmışdı yuxudaca ürəyi dayana… Sonra həmin o qaranlıq dərinlikndən ona, gözəl ifritə sifətiylə baxıb gülümsəyən arvadından qorxmuşdu...
  1   2   3   4   5   6


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə