Drużynowe mistrzostwa polski




Yüklə 57.21 Kb.
tarix25.04.2016
ölçüsü57.21 Kb.
DRUŻYNOWE MISTRZOSTWA POLSKI

Historia Drużynowych Mistrzostw Polski sięga 1926r. Właśnie w tym sezonie PZB postanowił, że takie rozgrywki – mające na celu promocję pięściarstwa i posiadające także wartość szkoleniową – będą prowadzone. Jednakże już na starcie inaugurację pięściarskiej ligi trzeba było przesunąć o jeden sezon, bowiem do udziału w zaplanowanych na 1926r. rozgrywkach zgłosiła się tylko jedna drużyna – Warta Poznań.

Po roku lista uczestników I DMP także nie była zbyt bogata, bowiem do miana najlepszej drużyny w kraju zgłosiły się tylko dwa zespoły: Warta Poznań i BKS Katowice. Wystarczyło to jednak do rozegrania decydującego o tytule mistrzowskim spotkania, które na swoją korzyść rozstrzygnęła drużyna poznańska. Tak więc katowicki BKS musiał zadowolić się tytułem wicemistrzowskim.

W kolejnych dwóch sezonach gotowość startu w DMP deklarowała tylko Warta, której w 1928r. przyznano tytuł bez walki, jako ubiegłorocznemu mistrzowi i której nie przyznano tytułu w roku następnym. Znowu bowiem – poza poznańską drużyną – nikt inny nie wyraził zainteresowania udziałem w rozgrywkach drużynowych.

Po dwóch latach – w 1930r. – BKS Katowice po raz drugi przystąpił do walki o DMP i po raz drugi musiał zadowolić się drugą lokatą po przegranej z Wartą Poznań 5:11.

Zupełnie inaczej za to przedstawiała się sytuacja w następnym sezonie, w którym przedwojenna potęga pięściarska – Warta Poznań uległa niespodziewanie łódzkiemu IKP 6:10 i odpadła z rywalizacji. Natomiast BKS Katowice zwyciężył kolejno: warszawską Polonię 9:7 i w finale właśnie IKP Łódź 10:6. Katowiczanom jednak nie dane było poznać, jak smakuje zwycięstwo i pierwszy drużynowy tytuł mistrza Polski wywalczony na ringu, bowiem zgodnie z decyzją PZB rozgrywki zostały unieważnione. Powodem takiej decyzji miały być liczne niedopatrzenia regulaminowe, a przede wszystkim starty zawodników nieuprawnionych do udziału w tej rywalizacji. I chociaż z perspektywy czasu brzmi to trochę dziwnie – bo przecież ktoś z centrali nad zawodami rangi mistrzowskiej powinien w końcu sprawować pieczę, a ponadto podczas rozegranych meczów ktoś tych zawodników dopuścił do startów – to jednak rozgrywki zostały unieważnione, a tytuły wywalczone w ringu – odebrane.

Tak więc do sporych już osiągnięć indywidualnych na arenie krajowej w okresie przedwojennym, śląskie pięściarstwo nie dopisało triumfu drużynowego, na który cierpliwie trzeba było czekać bardzo długo, bo aż do roku 1960. Wtedy bowiem właśnie po raz pierwszy w historii rozgrywek o DMP śląska drużyna – BBTS Bielsko-Biała – sięgnęła po złoty medal.



Do tego czasu – przynajmniej w okresie rozgrywek przedwojennych – po tytuły wicemistrzowskie – poza już wymienionymi – sięgały kolejno: BKS Katowice – 1932, PKS Katowice – 1932/33 oraz Ruch Wielkie Hajduki – 1937/38. I był to w tym czasie komplet zdobyczy medalowych śląskich klubów w rozgrywkach o Drużynowe Mistrzostwo Polski, które na kilka lat przerwała II Wojna Światowa.


Policyjny Klub Sportowy Katowice – sukcesor katowickiego BKS-u,

Drużynowy V-ce Mistrz Polski 1932/33

Po wznowieniu drużynowej rywalizacji na krajowym ringu – co miało miejsce w 1946r. – pierwszym śląskim medalistą DMP został Batory Chorzów, który w sezonie 1949/50 uplasował się na trzeciej pozycji, nagradzanej brązowym medalem.

Później – przez kilka lat – różnie wiodło się drużynom z tego regionu Polski w rywalizacji ligowej. Na ogół jednak ich udział w rozgrywkach kończył się na lokatach nie mieszczących się na medalowym podium.

Wreszcie po latach posuchy pierwszy tytuł wicemistrzowski wywalczył wspomniany już wcześniej BBTS, który w sezonie 1955/56r. w drodze do drużynowego pierwszeństwa uległ tylko warszawskiej Legii. Podobnie rzecz się miała w kolejnych sezonach, a dokładniej mówiąc w latach 1957/58 i 1958/59. Znowu wówczas zawodnicy z Bielska-Białej dekorowani byli srebrnymi medalami DMP. W tamtym czasie jednak – o czym trzeba pamiętać – rywalizacja na ligowym ringu była bardzo zacięta i nie zawsze zespoły, w barwach których walczyły nawet największe pięściarskie gwiazdy miały zagwarantowane sukcesy w cyklu rozgrywek o DMP. Każdy bowiem zespół obok mocnych punktów, dysponował także słabszymi i to była właśnie główna przyczyna – obok kontuzji, które przecież w boksie się zdarzają – zajmowania niższych lokat w ligowych tabelach.

Wreszcie w 1960r. zespół z Podbeskidzia zrzeszony w Śląskim Okręgu, czyli Bielsko-Bialskie Towarzystwo Sportowe Bielsko-Biała przełamał hegemonię warszawskiej Legii – nazywanej w tamtym okresie CWKS – i zdobył upragnione mistrzostwo Polski w rozgrywkach drużynowych. W tym czasie barw BBTS-u bronili następujący zawodnicy: Antoni Sokołowski, Jan Borak, Jan Brychlik, Ludwik Biolik, Józef Sokołowski, Albin Kulec, Marian Kasprzyk, Marian Kryształowicz, Roman Polak, Stanisław Górny, Andrzej Żmijewski, Zygmunt Windak, Szczepan Woźnica, Zbigniew Pietrzykowski, Tadeusz Kliś i Ferdynand Kumorek. Szkoleniowcem klubu był Antoni Zygmunt.


Pierwszy śląski Drużynowy Mistrz Polski – BBTS Bielsko-Biała (1959/60)

Przy tej okazji warto wspomnieć o kolejnym rekordzie należącym do Zbigniewa Pietrzykowskiego, który – jako jedyny polski pięściarz – w licznych startach ligowych nigdy nie doznał porażki.

Na kolejny medal ligowych rozgrywek pięściarskich Śląsk znowu musiał długo czekać. Świadczy to jednak o tym, że polskie pięściarstwo rzeczywiście w tym okresie było potęgą i nawet najlepsi nie mogli być pewni zwycięstw.

W każdym razie w 1971r. BBTS Bielsko-Biała do wywalczonych wcześniej dwóch srebrnych i jednego złotego medalu, dorzucił kolejny krążek DMP – tym razem brązowy. Natomiast w następnym sezonie – także na trzecim miejscu – uplasował się Górnik Pszów.




GKS Jastrzębie – Drużynowy Mistrz Polski w sezonie 1977r.

Dekada lat 70-tych to jednak – na drużynowym ringu – dominacja zespołu górniczego z Jastrzębia, który swoje niemałe zdobycze medalowe w DMP rozpoczął od wywalczenia brązowego krążka w 1976r. Po roku GKS zdobył pewnie tytuł mistrzowski (1977), dorzucając do tego jeszcze brązowy medal w 1979r.

W złotym zespole Jastrzębia walczyli wówczas: Henryk Średnicki, Jerzy Szewczyk, Jan Gudra, Władysław Moruś, Janusz Pik, Kazimierz Krynicki, Krzysztof Bożek, Zdzisław Hołodowski, Bolesław Nowik, Leszek Czarny, Wiesław Kopeć, Andrzej Kaleta, Witold Środa, Marcin Jaworski i Andrzej Biegalski. Natomiast trenerem mistrzowskiej drużyny był Antoni Zygmunt, który kilkanaście sezonów wcześniej do zwycięstwa prowadził BBTS.

W kolejnych sezonach – aż do chwili rozwiązania sekcji seniorów – jastrzębianie jeszcze kilkakrotnie docierali do podium DMP, przyjmując podczas dekoracji: srebrne medale – w latach: 1985 i 2002, a także medale brązowe – w latach: 1984, 1986, 1990 oraz 2001.

Kiedy – po okresie szczytowych osiągnięć swoich zawodników – bielsko-bialski BBTS przechodził powoli do historii ligowych rozgrywek, na ringu Śląskim mozolnie do przyszłej sławy przygotowywała się jaworzniańska Victoria. Ciężka praca musiała prędzej, czy później przynieść spodziewane efekty – i przyniosła. Victoria Jaworzno, zwana także w pewnym okresie Energetykiem – z racji nazwy sponsora strategicznego klubu – najczęściej ze śląskich zespołów sięgała w rozgrywkach drużynowych po medal z najszlachetniejszego kruszcu. Miało to miejsce w latach: 1993, 1994, 1995 oraz 2000.

Do tego należy dodać srebrny medal z roku 2001 oraz brązowe medale wywalczone w sezonach: 1998, 2002 i 2003. Sięgając po pierwsze mistrzostwo kraju w 1993r. w zespole Victorii boksowali: Bogdan Korbiel, Siergiej Kuzmin, Jerzy Struzik, Rafał Chrapek, Robert Gortat, Piotr Jałowiec, Aleksander Toczek, Robert Kopytek, Fiodor Łapin, Tomasz Stanek, Krzysztof Rojek, Piotr Malina, Tadeusz Romański i Dariusz Rukat. Natomiast w kolejnych dwóch sezonach, czyli 1994 i 1995r. barwy drużynowego mistrza Polski, czyli Victorii Jaworzno reprezentowali: Michał Stachnił, Siergiej Kuzmin, Jerzy Struzik, Piotr Jałowiec, Rafał Chrapek, Orest Sosnówka, Aleksander Toczek, Robert Kopytek, Fiodor Łapin, Robert Gortat, Janusz Roter, Cezary Banasiak i Krzysztof Rojek, do których w sezonie 1995r. dołączył Siergiej Gorodniczow. Trenerami w Jaworznie byli w tym czasie: Sylwester Chrapek (1993) oraz Jerzy Rybicki (1994 i 1995), którym pomagał Włodzimierz Michalik.




Victoria Jaworzno – jako jedyna śląska drużyna trzy razy z rzędu wywalczyła Drużynowe Mistrzostwo

Polski w latach 1993, 1994 i 1995. Potem – już w odmłodzonym składzie - w 2000r. powróciła na ligowy tron.
Dwukrotnie jeszcze w dotychczasowej historii ligowych rozgrywek śląskie zespoły sięgały po drużynowy championat kraju. Były to: Concordia Knurów – najlepsza w 1996r. i mająca na swoim koncie jeszcze srebro wywalczone w 1993r. – oraz Walka Zabrze, która mistrzem została w 1997r., dokładając do tego osiągnięcia jeszcze tytuł wicemistrzowski w 1996r. i brązowy medal w sezonie 2000r.


Concordia Knurów – najlepsza na ligowym ringu w 1996r.

W każdym razie w mistrzowskim zespole knurowskiej Concordii z roku 1996 walczyli: Leszek Olszewski, Krzysztof Wróblewski, Rafał Sikora, Piotr Borowski, Marcin Kuźmiński, Dariusz Czernij, Krzysztof Gosiewski, Józef Gilewski, Rostisław Zaulicznij, Tomasz Zeprzałka, Robert Milewicz, Józef Strzechowski, Mariusz Pogorzelski, Jan Kowalczyk, Grzegorz Szeremeta, Krzysztof Marciniak, Krzysztof Kuchczyński i Robert Bryl. W mistrzowskim narożniku knurowianom sekundowali: Zbigniew Kicka i Ireneusz Przywara.




Drużyna Walki Zabrze – Drużynowy Mistrz Polski 1997
Natomiast w Walce Zabrze, która w 1997r., a więc w roku dwóch swoich jubileuszów: 75-lecia klubu i 35-lecia istnienia w klubie sekcji bokserskiej, sięgnęła po tytuł drużynowego mistrza Polski boksowali: Bogdan Jendrysik, Aleksander Afanasjew, Marek Gardziński, Marcin Hertlein, Jarosław Brzozowiec, Sylwester Rajzinger, Arkadiusz Sikora, Siergiej Gorodniczow, Adam Świrzyński, Tomasz Borowski, Henryk Zatyka, Jarosław Żmijan, Andrzej Puk, Bogdan Więcek i Jarosław Spyra. Szkoleniowcem drużyny mistrzowskiej był: Ludwik Buczyński, z którym współpracowali Sylwester Kaczyński oraz Krzysztof Tabak.

I wreszcie ostatni śląski drużynowy mistrz Polski, czyli nowy i stary zarazem krajowy champion – Energetyk Jaworzno, który w 2000r. wrócił na najwyższy stopień podium ligowej rywalizacji. Skład zawodniczy zespołu w tym sezonie stanowili: Łukasz Migacz, Jerzy Struzik, Piotr Jałowiec, Rafał Chrapek, Aleksander Toczek, Jurij Tomaszow, Robert Gortat, Tomasz Chwoszcz, Józef Gilewski, Tomasz Bonin, Marcin Walas, Oleg Sznajder, Przemysław Siga, Witalij Tsypko, Marcin Gajęcki, Władimir Sidorenko oraz Wiktor Poliakow. Szkoleniowcem drużyny był Jerzy Baraniecki, któremu pomagał Włodzimierz Michalik.

Od tego czasu – chociaż jeszcze kilkakrotnie drużyny ze Śląska docierały do medalowego podium rozgrywek ligowych – już nigdy ich udział w DMP nie został okraszony złotem. Dodatkowo w latach 2005 – 2006 PZB podjął decyzję o zawieszeniu rywalizacji ligowej, wprowadzając w jej miejsce cykl turniejów o Grand Prix PZB, w których obok rywalizacji indywidualnej, prowadzono także punktację drużynową. W roku 2007 powrócono co prawda, do rozgrywek o Drużynowe Mistrzostwo Polski, ale tym razem – poza nielicznymi wyjątkami – na starcie DMP stanęły zespoły Okręgowe, a nie klubowe.

Taki też zespół wystawił Okręg Śląski. Jednakże Ogólnośląska Drużyna Bokserska – której trzon stanowili młodzi zawodnicy – nie zanotowała na swoim koncie większych sukcesów, kończąc udział w rozgrywkach poza podium dla medalistów.





Zawodnicy Ogólnośląskiej Drużyny Bokserskiej, biorącej udział w rozgrywkach o DMP w sezonie 2007r.

Była to inauguracja spotkań ligowych w formule Okręgowej, a nie drużynowe. Poza bowiem strzegomskim

AKS-em i poznańskim PKB, pozostałe drużyny były reprezentacjami nie klubowymi, ale właśnie Okręgowymi.

A oto dotychczasowe osiągnięcia śląskich klubów w rozgrywkach o Drużynowe Mistrzostw Polski:




I DMP – 1927

BKS Katowice – II m.



II DMP – 1928

Warta Poznań zdobyła tytuł bez walki.



1929

nie rozegrano mistrzostw,

gdyż do udziału zgłosiła się

ponownie tylko Warta Poznań.



III DMP – 1930

BKS Katowice – II m.



1931

Zwyciężył BKS Katowice.

Jednak PZB podjął decyzję o anulowaniu

wyników i tytuł nie został przyznany.



IV DMP 1932

BKS Katowice – II m.



V DMP 1932/33

PKS Katowice – II m.



VI DMP 1933/34

PKS Katowice odpadł w ćwierćfinale.



VII DMP 1934/35

IKB Świętochłowice – odpadł w eliminacjach.



VIII DMP 1935/36

IKB Świętochłowice – IV m.



IX DMP 1936/37

Ruch Wielkie Hajduki – odpadł w eliminacjach.



X DMP 1937/38

Ruch Wielkie Hajduki – II m.



XI DMP 1938/39

IKB Świętochłowice – odpadł w eliminacjach.



XII DMP 1946/47

Batory Chorzów i CKS Częstochowa nie wyszły z fazy grupowej.



XIII DMP 1947/48

Batory Chorzów wszedł do fazy finałowej.



XIV DMP 1948/49

Batory Chorzów – III m.



XV DMP 1949/50

Stal Chorzów – IV m.



1950/51

nie wyłoniono mistrza w związku z reorganizacją

formy rozgrywek o Drużynowe Mistrzostwo Polski.

XVI DMP 1951/52

W rozgrywkach brały udział zrzeszenia sportowe, a nie kluby.



XVII DMP 1952/53

Stal Chorzów – VI m.



XVIII DMP 1953/54

Stal Łąbędy – VII m.



XIX DMP 1954/55

Sparta Bielsko-Biała – IV m.



XX DMP 1955/56

Sparta Bielsko-Biała II m.



XXI DMP 1956/57

Sparta Bielsko-Biała IV m.



XXII DMP 1957/58

BBTS Bielsko-Biała II m.

W fazie grupowej ŁTS Łabędy

uplasowało się na II m. za warszawską Legią.



XXIII DMP 1958/59

BBTS Bielsko-Biała II m.

ŁTS Łabędy – IV m.

XXIV DMP 1959/60

BBTS Bielsko-Biała I m.

ŁTS Łabędy – VI m.

XXV DMP 1960/61

BBTS Bielsko-Biała – IV m.

ŁTS Łabędy – VI m.

XXVI DMP 1961/62

BBTS Bielsko-Biała – VI m.

ŁTS Łabędy – VII m.

XXVII DMP 1962/63

BBTS Bielsko-Biała – IV m.



XXVIII DMP 1963/64

BBTS Bielsko-Biała – VII m.



XXIX DMP 1965/66

BBTS Bielsko-Biała – VII m.



XXX DMP 1966/67

BBTS Bielsko-Biała – VII m.

ŁTS Łabędy – X m.

Carbo Gliwice – XI m.



XXXI DMP 1968/69

BBTS Bielsko-Biała – X m.

ŁTS Łabędy – XII m.

XXXII DMP 1970

BBTS Bielsko-Biała – VIII m.

Carbo Gliwice – XI m.

XXXIII DMP 1971

BBTS Bielsko-Biała – III m.



XXXIV DMP 1972

Górnik Pszów – III m.

W fazie grupowej udział

brało jeszcze BBTS.



XXXV DMP 1973

BBTS Bielsko-Biała – VI m.

Górnik Pszów – VII m.

XXXVI DMP 1974

GKS Tychy, Carbo Gliwice, BBTS Bielsko-Biała nie wyszły z fazy grupowej rozgrywek.



XXXVII DMP 1975

GKS Tychy, Carbo Gliwice i Górnik Pszów nie wyszły z fazy grupowej rozgrywek.



XXXVIII DMP 1976

GKS Jastrzębie – III m.

Ponadto w fazie grupowej walczyły jeszcze: GKS Tychy i Carbo Gliwice.

XXXIX DMP 1977

GKS Jastrzębie – I m.

Ponadto w fazie grupowej walczyły jeszcze: Carbo Gliwice i Górnik Wesoła.

XL DMP 1978

GKS Jastrzębie – III m.

W fazie grupowej wałczył jeszcze Górnik Wesoła.

XLI DMP 1979

GKS Jastrzębie – III m.

W fazie grupowej udział brały jeszcze: Górnik Wesoła i Carbo Gliwice.

XLII DMP 1980

GKS Jastrzębie – IV m.

Ponadto w fazie grupowej walczyły jeszcze: Carbo Gliwice i Górnik Wesoła.

XLIII DMP 1981/82

W fazie grupowej rozgrywek walczyły: GKS Jastrzębie, Górnik Knurów, Carbo Gliwice i Górnik Wesoła.



XLIV DMP 1982/83

GKS Jastrzębie – IV m.

W fazie grupowej walczył jeszcze Górnik Knurów.

XLV DMP 1984

GKS Jastrzębie – III m.



XLVI DMP 1985

GKS Jastrzębie – II m.



XLVII DMP 1986

GKS Jastrzębie – III m.

Górnik Sosnowiec – IV m.

XLVIII DMP 1987/88

GKS Jastrzębie – V m.

Górnik Sosnowiec – VI m.

XLIX DMP 1989

GKS Jastrzębie – VI m.

Górnik Sosnowiec – VII m.

L DMP 1990

GKS Jastrzębie – III m.

Górnik Sosnowiec – IV m.

Walka Zabrze – V m.



LI DMP 1991

GKS Jastrzębie – VI m.

Walka Zabrze – VII m.

Górnik Sosnowiec – VIII m.



LII DMP 1992

Walka Zabrze – IV m.

Jastrzębie – VI m.

LIII DMP 1993

Victoria Jaworzno – I m.

Concordia Knurów – II m.

Ponadto w fazie grupowej walczyły jeszcze:

GKS Jastrzębie Walka Zabrze i 06 Kleofas Katowice.

LIV DMP 1994

Victoria Jaworzno – I m.



LV DMP 1995

Victoria Jaworzno – I m.

KS Jastrzębie – IV m.

Ponadto w fazie grupowej walczyły jeszcze:

Concordia Knurów, Walka Zabrze i 06 Kleofas Katowice.

LVI DMP 1996

Concordia Knurów – I m.

Walka Zabrze – II m.

Ponadto w fazie grupowej walczyły jeszcze:

Victoria Jaworzno, KS Jastrzębie i 06 Kleofas Katowice.

LVII DMP 1997

Walka Zabrze – I m.



Concordia Knurów – IV m.

LVIII DMP 1998

Victoria Jaworzno – III m.

Concordia Knurów – V m.

06 Kleofas Katowice – VI m.

Walka Zabrze – VII m.

LIX DMP 1999

Victoria Jaworzno – IV m.

06 Kleofas Katowice – VI m.

LX DMP 2000

Energetyk Jaworzno – I m.

Walka Zabrze – III m.

Imex Jastrzębie – IV m.



LXI DMP 2001

Energetyk Jaworzno – II m.

Imex Jastrzębie – III m.

Walka Zabrze – IV m.



LXII DMP 2002

Imex Jastrzębie – II m.

Victoria Jaworzno – III m.

Walka Zabrze – IV m.

06 Kleofas Katowice – VII m.

LXIII DMP 2003

Victoria-Skok Jaworzno – III m.

Walka Zabrze – VI m.

LXIV DMP 2004

Walka Zabrze – IV m.



W latach 2005/06 zawieszono rozgrywki o Drużynowe Mistrzostwo Polski w Boksie

LXV DMP 2007

Ogólnośląska Drużyna Bokserska – V m.


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə