BİNNƏt eloğlu elin dəRDİ, HƏSRƏTİ (şeirlər və poemalar)




Yüklə 2.06 Mb.
səhifə18/20
tarix22.02.2016
ölçüsü2.06 Mb.
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20

Epiloq
Vətən yolunda şəhid-qurban vermişik min-min,

Düşmən məğlub olacaq, Xalqımız olsun əmin.

Sağalacaq qövr edən yaraları sinəmin,

Yağılar xar olacaq, qələbə yaxındadır,

Silkinb bu yasdan da çıxacaqdır şən vətən,

Olacaq daha abad, daha da gülşən vətən.

Yağıların, yadların bu qucağı gen vətən,

Başına dar olacaq, qələbə yaxındadır.

Xalqımız dərd çəkəndə canımdan can çəkilir,

Gözünüz aydın, ellər tüstü, duman çəkilir. Tısbağa kimi qına İvan, Vartan çəkilir,

Haq bizə yar olacaq qələbə yaxındadır.

Qələbə yaxındadır cəsur qəhrəmanların

addımlarıyla gəlir.

Şəhid analarının arzularıyla gəlir...

Düşmənlər sevinməsin,

Dostlar kədərlənməsin!

Ölüm-əbədi ömür,

Ölməzlik, şərafətdir.

El yolunda canından keçən qəhrəmanlara,-

Monument ucaldacaq millətimiz onlara.

Babaların adıyla öyünməklə iş aşmaz

Qəhrəmanların adı qorxaqlara yaraşmaz.

Hücum əmri verəcək bir gün ali komandan

Hücum edib hər yandan

Şəhidlərin öcünü birə-yüz alacağıq,

Onlar kimi vuruşub, qələbə çalacağıq.

Kəndimizin davada şəhid olmuş mərdləri-

qeyrətli igidləri

Ömrü vermədi bada,

Onların şanlı adı

Qalacaqdır dünyada.

qədər ki, cahan var,

Anam Azərbaycan var,

Tovuz var, Cırdaxan var.



19-29 may 1994



Qoymadılar bilək tariximizi
Azərbaycan Demokratik Respublikasının

80 illiyinə ithaf edirəm.
Proloq
Tarix, öz yaşını özün bilirsən,

Yazanlar da bilmir, yazdıranlar da.

Bu gün tarix yazan haradan bilsin

İlk insan xəlq olub, nə zaman, harda?

Bilirik min illər yazı olmayıb,

Xəritə çəkən də, yazı yazan da.

Nəyi yalan, nəyi həqiqət sayıb

Kim bilir tarixçi tarix yazanda.

Deyirlər Adəmlə Həvva olubdur,

Nə vaxtsa bəşərin ata-anası.

On dörd mindən artıq dava olubdur

Kim bilir nə zaman, harada, hansı?

Herodot, Strabon hardan bilərdi

Özündən əvvəlki minillikləri?

Çoxu ehtimallar, fərziyyələrdir,

Çox tarixçilərin, söylədikləri.

Qədim kurqanların, abidələrin

Talanıb, dağılıb-məhv olub çoxu,

Silinib yazısı kitabələrin,

Daşlardakı rəsmin pozulub çoxu...

Məcbur elədilər əzbərlətdilər,

Yadlar öz hərfini, öz tarixini.

Bizə öyrənməyə yasaq etdilər,

Mənim öz hərfimi, öz tariximi.

Qəsdən dəyişdilər əlifbamızı,

Oxuya bilmədik tariximizi.

Nə tarix dəyişə, nə də ki, yazı

Nə də həqiqətin silinə izi.

Dəyişdi lüğətdə sözlərimiz də,

Yad dilində yazdıq ərizəmizi.

Neçə yol dəyişdi xəritəmiz də,

Neçə yol böldülər ərazimizi.


I F ə s i l.
Latın millətitək yox olmadıq biz

Yaşatdıq dilimizi, tariximizi.

Azadlıq uğrunda mübarizəmiz,

Dilimiz, tariximiz yaşatdı bizi.

Bilirəm çox çəkib bizi sınağa

Cahanın çox quduz cahandarlrı.

Olmaq istəyiblər yurdumda ağa,

Ərəb-fars şahları, rusya çarları.

Göydən başımıza tökülüb odlar-

Quduzlar xalqıma cumub hər yandan,

Ancaq son döyüşdə xar olub yadlar,

Zəfərlə çıxmışıq hər imtahandan.

Yüz illər quzeydən bəd yellər əsdi,

Yanmağa qoymadı çırağımızı.

Araz sərhəd oldu, aranı kəsdi,

Yadlar yarı böldü torpağımızı

Yüz illər bitməyib yadlara qarşı,

Xalqımın azadlıq mübarizəsi.

Qanına qarışıb bəzən göz yaşı,

Olmaq istəməyib, yadın köləsi.

Şərəflə yaşayıb bizim nəslimiz,

Poladtək sınsaq da əyilməmişik.

Bir gün ayaq üstə can verməyi biz,

Yüz il qul olmaqdan üstün bilmişik.

Dəyişsə də hərfim, xəritəm bəzən,

Nə biz dəyişmişik, nə tariximiz.

Şərəf-şan bilmişik, anamız, Vətən,

Sənin uğurunda can verməyi biz.

Yad olub tariximi səhv yazdıran, səhv yazan,

bizə səhv öyrətdirən,

Kitabələrimdəki yazılarımı pozan,

elmə xələl gətirən,

Xəritəmi məhv edən, saxta xəritə cızan,

sərhəddimi itirən.

Əgər tariximizi olmasa dürüst yazan,

Xətailərin ruhu inləyər torpaq altda

Nə vaxt ki, vampirlərin əlinə fürsət düşüb,

Xalqımızın qanını sümürüb, sorub, içib,

Sərhəddimi, tariximi, əlifbamı dəyişib.

Babəklər, Koroğlular el üçün candan keçib,

Namərd keçəl Həmzələr gizlənib papaq altda.

Bildiklərmi deyirəm bu gün sizə tarixdən,

Bir az köhnə tarixdən, bir az təzə tarixdən.

Bədhax yad tarixçilər tarix yox, yalan-yanlış,

Uydurmalar deyiblər hər gün bizə tarixdən,

Tarixi faktlar qalıb

Sementi qumundan çox yeddi qat suvaq altda.

Bilirəm yurdumuza bəd niyyətlə gəliblər,

Yunanlar, italyanlar, gürcülər və ərəblər.

Atropatlar, Qazanlar, Cavanşirlər, Çələbilər

Yurdumuzun qədrini candan əziz biliblər,

Yurdun bir qarışını yağıya verməyiblər. Güneydən səmum əsib yüz illər üstümüzə,

Ərbablar əldə qamçı durublar qəsdimizə. Mövhumatçı fanatlar hədyan söyləyib bizə,

Gündə bir Şeyx Nəsrullah “ölü dirildib” bizə, Maymaq Həsənlərimiz “ləbbeyk” deyib qulluqda.

Bizə tariximizi səhv öyrədiblər qəsdən,

Hər yad öz tarixini tədris etdirib dərsdə.

Bizim tariximizi düz yazdıqları üstə,

Tarixçilərimizi «Çekist»lər xəstə-xəstə

Çürüdüblər, qırıblar karserdə qazamatda.

Iki əsrdi ayılar dadanıb balımıza, Tülkülər qurda dönüb, cumurlar malımıza, Həm də sahib çıxırlar dağlıq mahalımıza. Fətəlilər, Cəlillər ağlayıb halımıza,

Bizə qadağan olub halımızı yazmaq da.

Pyotr ermənilərə olub hami, havadar,

Çoxdan istəyirdi ki, Rusiyanın cənubunda

Rusya forpostu olsun,deyib: - harada erməni var,

Üsyankar malakan var,

Çara qarşı çıxan var

Hamısı köçürülsün qərbi Azərbaycana,

İrəvan Xanlığına,

Harada istəsələr, orda məskunlaşsınlar,

Yerlilər gəlmələrə dəyib-dolaşmasınlar.

Istəyirdi yurdumda Ermənistan yaratsın.

Satqın, bic ermənilər darda dadına çatsın-

Ona itaət edən sədaqətli qul olsun,

Atına arpa olsun, qatırına çul olsun,

Aralıq dənizinə Mərmərədən yol olsun,

Rusiyanın paytaxtı qədim İstanbul olsun.

Pyotr bu bəd xəyala düşdüyü gündən bəri,

Əsir odlar yurduna quzeyin bəd yelləri,

Başlayıb xalqımızın müsibətli günləri.

Yurdumuzun səfalı, bərəkətli yerləri

Yurdsuz napakyanların qalır tapdağı altda.

O vaxtdan ermənilər, üsyankar malakanlar,

Nə qədər ki, Rusyada çara qarşı çıxan var.

Hamısı köçürüldü qərbi Azərbaycana,

Irəvan xanlığına,

Güney Azərbaycana.

Minlərlə Azərini yurdundan köçürdülər,

O yurdlara erməni, malakan köçürdülər.

Adını dəyişdilər sonra da bu yurdların,

Şirin oylağı oldu çaqqalların, qurdların....


Sisyanovun ordusu Gəncəni viran etdi,

Bir həftə küçələrdə su yerinə qan getdi.

Cavad Xan öz canını yurduna qurban etdi.

Bu gün xalqım fəxr edir o şanlı qəhrəmanla.

Lisanoviç xaç aldı, mükafatlandı ordu.

Arvadının xətrinə Aleksandr fərmanla

Gəncəmizin adını «Yelizavetapol» qoydu.

Əllərində Aleksandrın verdiyi qanlı fərman,

Quldur qoşunlarıyla Paskeviçlə Lazaryan

İrəvan xanlığında nə bəy,nə xan qoydular,

İrəvanın adını tez Yeravan qoydular.

Xanların mal- mülkünü ityanjara verdilər.

Onlar da Paskeviçə “İravanski”-dedilər.

Sonra bu iki qəsbkar-

Qəlbidaş,vicdanı kor

Türkiyədən, İrandan,

Fələstindən, Livandan.

Irəvan xanlığına köçürüb ityanları,

Xanların yerinə sahib elədilər onları...

Bitən kimi Rusiya-İran müharibəsi,

Bağlandı Türkmənçayda barış müqaviləsi,

Iki yerə bölündü qədim Odlar Ölkəsi.

Çar ilə Şahənşahın oldu müstəmləkəsi.

Ərazimin, xalqımın çoxu İranda qaldı,

Azı da Rusiyanın ixtiyarında qaldı.

Sərhəddi Araz oldu Rusiya ilə İranın

Sinəsi parçalandı anam Azərbaycanın.

O vaxtdan azadlıqçun apardıq mübarizə

O vaxtdan gizli-aşkar əzab verdilər bizə.

Nikolayin fitnəsi, Andronikin feliylə,

Biri-birindən zındıq kafirlərin əliylə

Min doqquz yüz beşinci-yeddinci il Şuşada,

Bakıda, Cəbraildə, Zəngilanda, Culfada,

Naxçıvanda, İravanda.

Su yerinə axdı qan,

Qətl oldu çox müsəlman ...

Bir yarasız, ağrısız yeri yoxdur sinəmin,

Azadlıq uğrunda Şəhidlər verdik min-min

Dözmədi ağrısına, xalqa olan sitəmin.

Xalqın fədakar oğlu-Böyük Məhəmməd Əmin

Bizə hüriyyət verdi üç rəngli bayraq altda.

Iyirmi səkkiz mayda səksən il bundan qabaq

Bizim də üzümüzə güldü işıqlı sabah.

Ədalət zəfər çaldı, azad xoşbəxt oldu xalq.

Əsarət zəncirini dişi, əliylə qırdı,

Şərqdə ilk demokratik, müstəqil dövlət qurdu.

Ancaq iyirmi üç ay oldu azadlığımız,

Fəqət tez sona çatdı bizim bu şadlığımız

Alındı əlimizdən, can verib aldığımız.

Quzeydən üstümüzə yenə əsdi qara yel,

Biz yenə də çarpışdıq yağılarla yetmiş il...

Hələ beşikdəykən bizi yuxudan,

Toplar, pulemyotlar, tanklar oyatdı.

Keçdik, fırtınadan, alovdan, oddan,

Ayazda, şaxtada, qarda boy atdıq.

Sürgün, repressiya artdı günbəgün,

Yenə xalqımızın döndü taleyi

Sevdiyi yurdundan düşdü didərgin

Əmin -Vətənimin protemeyi.

Nə sürgün qorxutdu, nə Sibir bizi,

Nə dar ağacları, nə də zindanlar.

Sındıra bilmədi iradəmizi

Zorla qol, qabırğa, qıç sındıranlar.

Yerə qoymayıblar əldən qılıncı,

Silah babamızın yoldaşı olub.

Bizim babaların çox vaxt balıncı

Qu tükü olmayıb, çöl daşı olub.

Böyüdük günbəgün, dəstəbədəstə,

Keçilməz yolları zəfərlə keçdik.

Nakam şəhidlərin məzarı üstə,

Heykəl qoyduq, çiçək əkdik, and içdik.

Həmişə ən çətin cəbhədə durduq-

Kənddə cütçü olduq, şəhərdə fəhlə.

Bizə kəc baxanı gözündən vurduq,

Vətən üzümüzə baxdı fərəhlə ...

Bitən kimi Rusyada inqilab qalmaqalı

Qroznıdan qorxulu, bədniyyətli,xatalı,

Bir erməni xislətli-dazbaş, pəltək, xaltalı-

Lenin-bədlöyün,zındıq,

Bədəsil,zatıqırıq

Göndərdi üstümüzə Şaumyanı baltalı.

Ona əlli min tüfəng,əlli milyon kağız pul,

Yarım milyon qızıl pul,on səkkiz min də əsgər

Verdi.Əsgərin on üç mini erməni idi,

Onların əksəryəti baş kəsən cani idi.

Bu canillər guruhu Müsavatı məhv etdi,

Otuz – otuz bir martda soyqırımı törətdi,

Doqquz yüz qırx beş kəndi, şəhəri tələf etdi,

Çox çıraqlar söndürtdü, çox ocaqlar qaraltdı

İrəvan xanlığında Ermənistan yaratdı.

Yurdu olmayanların yurdu, dövləti oldu,

Öz paytaxtı, sərhəddi, öz məmləkəti oldu.

Ordakı məscidləri uçurub, dağıtdılar,

Yerində üstlü xaçlı kilsələr ucaltdılar.

Ruslar, daşnaqlar guya bizə qahmar çıxdılar,

Bəylərin mülklərini yağmalayıb, yaxdılar,

Bəyləri soymaq üçün küncdən-küncə sıxdılar

Bizə hürriyyət verən Müsavatı yıxdılar,

Biz yeni azad olub, ağ günə çathaçatda.

Pəltək, daz Ulayanov qənim kəsildi bizə,

Korqanovu qoşunla göndərdi üstümüzə.

Azərbaycanlıları sıxma boğmaya salıb-

yerini mülkünü alıb,

Elindən-obasından didərgin elətdirdi,

Onların torpağını-aranını, dağını

bağçasını bağını,

Başqa yerlərdən gəlmiş toşyanlara verdirtdi.

Yetmiş ildən çoxdur ki, o üsyankar dinsizin

Nə bəd ruhu göydədir, nə zay nəşi yerdədir.

Axirətə getməyə ona verilmir izin.

O neftini, qazını sordu millətimizin

On birinci orduyla qan rəngli bayraq altda.

Fitnə-fəsad olsa da onun işi-peşəsi

Çoxları deyirdilər ona «Şimal günəşi».

O qədər bəd olub ki, onun əməli, işi

Öləndən bu günədək arada qalıb nəşi.

Ruhuna inkir-minkir zülm edir sarkofaqda.

Torpaq qəbul eyləmir nəşini o kafirin,

Ona əzab verdirən Yaradana afərin!

O qədər çox olub ki, onun etdiyi günah

Hələ onun ruhunu dara çəkdirir, Allah.

O fasiqin feliylə,

Dinsiz bolşeviklərin, daşnaqların əliylə:

Şərqi Anadoluda, Rəştdə, Mazandaranda,

Marağada, Salmasda, Urmiyada, Zəncanda,

Bakıda, Şamaxıda, Qubada, Lənkaranda,

Kürdəmirdə, Göyçayda, Hacıqabulda, Ağsuda,

Keşlədə, Suraxanıda, Bülbülədə, Əmircanda

On minlərlə insanı boğdular öz qanında.

Xalqı məscidə yığıb oda qalayanların-

Azğın Şaumyanların, quduz Lalayanlıarın

Çaqqal Əmiryanların, tülkü Mikoyanların

Cəllad Amazokların, “Müsəlmanam”,-deyənin

“Sizin kimi it deyil, mən insanam”,- deyənin

Ağzına daş basdılar,

Ağaclardan asdılar,

başını partlatdılar,

gözünü çıxartdılar.

Xəncərlə, süngü ilə

Hamilə qadınların bətinlərinin yırtdılar,

Bətndəki körpələri dartdılar, çıxartdılar,

süngülərə taxdılar.

Gəlinlərin, qızların döşlərini kəsdilər,

Sinəsinə, üzünə, alnına dağ basdılar.

Çoxunun sinəsinə xəncərlə xaç çəkdilər,

Sonra da soyundurub saçlarından asdılar.

Ağbirçək qarıların, ağsaqqal qocaların

Gözlərinin önündə oğlunun, qızının,

Körpə nəvələrinin başlarını kəsdilər.

Çoxlarının belinə su qaynaya-qaynaya

samovar bağladılar.

Çoxlarını əlindən ağaca mıxladılar,

Çoxlarına divara, xaça çarmıxladılar.

Çoxunun ailəsini evinə doldurdular,

Qapısını bağlayıb, neft töküb, od vurdular.

Möhtəşəm sarayları yandırdılar-yaxdılar.

Məscidləri, pirləri uçurdular yıxdılar,

Ermənilər bax belə nadürist, nacinsdilər-

cindilər, iblisdilər.

divdən, itdən pisdilər...

Üstümüzə cumanda qudurmuş azğın qurdlar-

“volklar”, daşnaqlar, lordlar

Çatdı harayımıza Sultan bəy, Ənvər paşa,

Dar gündə pənah oldu yenə qardaş qardaşa...

Səttar xanla Bağır xan-

Iki şanlı qəhrəman

Istədilər vətəndə azad yaşayaq biz də,

Milləti oyatdılar ,

Məşrutə yaratdılar.

Rusyanın soldatları,

Iranın “sərbaz”ları

Beşiyində boğdular məşrutəni Təbrizdə.

Saysız-hesabsız oldu ölüb-itənimiz də.

Azadlıq yasaq oldu bizə vətənimizdə...

“Dədəlik” eləyəndə bizə “Ellər atası”-

Sovetlər ölkəsinin baş cəlladı, kəttası

Yada- yağıya çatdı yenə bizə çatası,

Yenə də artıq oldu “yoldaşların” arpası.

Yenə də başımızı kəsdi özgə cəlladlar,

Yenə də elimizdə ağalıq etdi yadlar,

Yenə də özgələri evimizdə bəslədik.

“Vıpolnıyay”,- dedilər. Biz:- “Xaroşo”, “yest” -dedik...

Bakıda on beş min şəhid məzarından qalmadı

nə başdaşı, nə nişan.

Xalq düşməni sayıldı bu barədə danışan.

Burdakı səkkiz künçlü Pirvənzəli pirini

Uçurub, dağıtdılar- etdilər yerləyeksan.

Onun təməli üstdə bir qan içən cəlladın-

bizə yağının, yadın

Göz dağıtək ucaldı cin boyda tunç heykəli.

Bakıya kölgə saldı onun qan tökən əli.

Məzarlığı dağıdıb, dinclik parkı etdilər,

Bu parkda gecə-gündüz

Yüzlərlə erməni, rus-

“Hinger”lər,” tovariş”lər-

Ruhsuzlar, qəlbi daşlar

(guya bizə yoldaşlar)

Kef çəkib, “tans” etdilər

Və “dasnı-çors” getdilər.

Məzarsız şəhidlərin-

Günahsız şəhidlərin

ruhunu incitdilər...

Mircəfər olmasaydı,

Yaqin Bakının adı

Dəyişib Kirovokan,

Kirovkerd, Kirovqrad,

Ya da ki, Kirovabad

adlanar, yazılardı.

O vaxt xaçpərəstlərin belə niyyəti vardı.

Bundan sonra çox şəhər, kənd yer adı dəyişdi.

Bizim xəritəmizə çox bəd, yad adlar düşdü:

Leninkənd, Kaleninkənd, Zubovka, İvanovka,

Artyom, Razin, Puşkin, Kirovka, Slavyanka...

Səfalı Xankəndimiz oldu Stepanakert,

Gülüstanımız- Şaumyan,

Gəncəmiz- Kirovabad, Ağdərəmiz- Mardakert.

Ermənilərə qalan doqquz yüzdən çox şəhər,

kənd yer adı dəyişdi:

Hamısının adları ruslaşdı, erməniləşdi:

Leninakan, Tumanyan, Voroşilov, Abovyan,

Qribayedov, Nalbandyan, Kalenino, Mikoyan,

Verdanes, Artik, Sevan...

Bir ad saxlamadılar

O yerlərin, kəndlərin, şəhərlərin adından,

Çalışdılar o yerlər çıxsın xalqın yadından...
II Fəsil
Varlıların əlindən atı-malı alındı,

Arabası, öküzü, cütü, kalı alndı.

Hamısı kolxozlara verildi damğalandı.

Bəylərin bəziləri qazamata salındı

Bəzilərini Sibirə sürdülər yaraq altda.

Taxıl zəmilərində, pambıq tarlalarında;

Çay plantasiyasında, çöldə, bağda, bostanda,

Qış şaxtada, sazaqda,

Yay qızmar günəş altda

Işlədik gecə-gündüz,

Olmadı dincliyimiz.

Çərlədik mədənlərdə, biz fabrikdə, zavodda,

yandıq alovda, odda.

Kişi kimi işlədi yetmiş yaşlı arvad da...

Stalinin hökmüylə

Nə vaxt ki, marionetka oldu bizim başçımız,

Onda yüz-yüz yaxşımız-

Xalqını vətənini sevən vətəndaşımız

Döyüldü, şil-küt oldu, qan qusdu laxta-laxta.

Dinimiz ayinimiz, bayramımız yasaq oldu,

Məscidlərmiz anbar, klub, dindarımız dustaq oldu,

Bizə böyüklük etdi qəlbidaş, başı taxta.

Yüzlərlə ərizəmiz oxunub, dinlənməmiş

Arxivlərə qoyuldu min saxta varaq altda.

Başçımız kim oldusa taleyə, qismətə bax,

Bizə köləlik verdi, xaçpərəstlərə şallaq.

Bizi məhv etmək üçün ac-susuz saxladılar,

Boynumuza qoyuldu hər təxribat, hər günah,

Izahat yazdırdılar, təpik, şapalaq altda. Havadarlı yersizlər yerliləri qovdular, Varlıların varını taladılar, soydular. Yerlilərin mülkünə yersizləri qoydular, El üçün ağlayanın gözlərini oydular, Gəlmələr əzizləndi gül-çiçək, yarpaq altda

Xalqını sevənləri, qanına bələdilər,

Elini sevənləri dərbədər elədilər.

Alimi, yazıçını seçib güllələdilər,

Yüzlərlə ziyalıya “sən cəsussan”,- dedilər,

Döydülər, öldürdülər “padvalda” “zamok” altda.

Yağılar cəhd edirdi cəsustək güllələnsin

ya da sürgün edilsin,

Əliağa Şıxlınski, Səməd bəy Mehmandarov,

Cavan Cəfər Cabbarlı, Üzeyir Hacıbəyov.

Onları xilas etdi Nəriman Nərimanov.

Bilirik üstümüzə bu bəla hardan endi,

Bilirik gözümüzə kül quzeydən ələndi.

Yüzlərlə Hadi kimi ziyalımız diləndi,

Cəfərlər vərəmlədi,

Müşfiqlər güllələndi.

Sibirdə həlak oldu böyük Cavid əfəndi,

Şükür, qoymadıq qala onu yad torpağı altda.

Zorla həsrət qoydular ananı balasına;

Bacını qardaşına, nəvəni babasına.

Qəribi vətəninə, qaçqını obasına.

Qohumun nə toyuna çatdıq, nə də yasına,

Hər sərhəddə çatanda salındıq «sapoq» altda.

Nə qatığımız oldu, nə də ki ayranımız,

Məcbur etdilər dedik:- Xoş keçir dövranımız

Zor ilə üstümüzdən alındı yorğanımız,

Soyuq, nəmli daxmada qızınmadı canımız,

Vergini gec verəndə can verdik çomaq altda.

Döşəyinin içini vergiyə ver, - dedilər;

Qoyununu, keçini vergiyə ver, - dedilər,

Toyuğunu, cücəni vergiyə ver, - dedilər,

Evdə ələ keçəni vergiyə ver, - dedilər.

Verdik nəyimiz vardı,

Soyğunçular apardı.

Onlar geydi, bəzəndi, biz qaldıq yamaq altda.

Yerimizi aldılar yersizlər, ünvansızlar;

Dinimizi dandılar dinsizlər,imansızlar,

Qanımızı sordular zəli kimi qansızlar,

Qara günlər gətirdi qırmızı vicdansızlar,

Qara gündə yaşadıq qırmızı bayraq altda.

Dedilər:-Qardaş deyin bicə, gicə, paxıla,

Neft tapın, pambıq əkin, yer qalmasın taxıla.

Nə şilə rəhm etdilər, nə də qoca ahıla,

Əkdik, səpdik, becərdik biz yıxıla-yıxıla,

Döyüldük, tapdalandıq “Çəkiclə oraq” altda.

Neçə yol yurdumuzdan dərbədər elədilər,

“Qolçomaq”, “Xalq düşməni”, “türk”, “islamist”-dedilər.

Bədhaqlar, haramxorlar haqqımızı yedilər,

Gəlmələrə mükafat, bizə töhmət verdilər,

Bir yaxşı gün görmədik bu işıqlı həyatda.

Yaxşımız güllələndi, naşımız rəhbər oldu;

Yurdumuzda ağalıq edən özgələr oldu,

Eldə yaxşı yaşayan yadlar, gəlmələr oldu,

Bəylərin mülklərində gəlmə gədələr oldu,

Biz gəlmə daxmasında yaşadıq qoltuq altda.

Mazut mədənlərində sümüyümüz çürüdü,

Hər gün bizə gah sarı, gah qara it hürüdü.

Yad bizi yaşatmadı, süründürdü- sürüdü.

Ahımız yerdə yeri, göydə göyü bürüdü,

Bir kölgəlik tapmadıq, dinc nəfəs alaq altda

Matəm günlərimizi

bizə bayram etdilər,

parada çıxartdılar.

Bayram günlərimizi

bizə haram etdilər,

sızladıb ağlatdılar.

Istismar edib bizi,

zülm-sitəm etdilər,

alçaqlar alçaltdılar.

Yüzlərlə şirimizi

tülkülər ram etdilər,

manejdə oynatdılar.

İllərlə sirk şiritək yaşadıq şallaq altda.

Neçə yerə böldülər milləti, məmləkəti,

Neçə dəfə qovdular eldən elə milləti!?

Bizə gözdağı oldu Dərbənd, Təbriz həsrəti.

Eldə qəribtək olduq, çəkdik hər əziyyəti,

Nəydi yazıq millətin günahı Allah altda?!

Sazımız «daloy» oldu;

Tarımız «daloy» oldu,

Muğamımız «daloy » oldu.

Sığorta «Naloq» adlı hər cür soyhasoy oldu.

Işimiz “yoldaşlara”-götür, gətir, qoy oldu.

Dinəndə göz ağardıb, dedilər:-Farağatda!

Yüzlərlə ziyalımız-alilərdən alimiz;

Şairimiz, alimimiz, mollamız, müəllimimiz

Şahidsiz, məhkəməsiz,

Günahsız, cinayətsiz

Vətən xaini kimi,

Ən qəddar cani kimi

Kommist vəsiqəli qansız bolşeviklərin,

Azğın daşnaqçıların, NKVD-çilərin-

tələf edicilərin

Qanlı əlləri ilə güllələndi Nargində.

Saratovda, Daşkənddə, Uralda, Maqadanda

həlak oldu sürgündə.

Elə oldu bir gündə

Onlarla günahsızı Yapon cəsusu kimi,

xəzinə oğrusu kimi

Bayıl bastilyasına buxovlayıb, basdılar.

Satqınların əliylə boğazından asdılar...

Beş il atam cəbhədə oldu necə bilmədik.

Yazıq anam işlədi gündüz-gecə bilmədi.

Bayramda da doyunca yeyib-içə bilmədik,

Yetmiş ildə düşməni, dostu seçə bilmədik,

Qapandı gözlərimiz yüz yerdən barmaq altda...

Altı yüz mindən artıq oğulumuz, qızımız-

Mərdanımız, Leylamız, Mixaylomuz, Həzimiz

Qırx birdən-qırx beşədək vuruşdular cəbhədə,

seçildilər hər yerdə.

Onlar azad etdilər faşistlərdən Mazdoku,

işğaldan Taqanroqu.

Işləsə də Bakının neftiylə Sovet tankı,

Qəhrəman şəhər adına layiq olmadı Bakı.

“Şun” lar hər quduranda bizi qapdı çeynədi,

“Xoz” lər bizə “xoz”-dedi, “Baran”lar “Baran”-dedi:

Əkdik, səpdik, becərdik “xoz” lar, “baran”lar yedi...

Şəhriyarlar millətə “ya yaşa, ya yan” –dedi,

Sinəmiz sipər oldu top, tüfəng-daraq altda...

Səksən səkkizdən bəri yenə dönüb dəfimiz,

Xallı cinin əliylə dolaşıb kələfimiz,

Özümüzün də olub günahımız, səhvimiz

Bəzən inandığımız boş vəd verdi, baş qatdı,

Ördək, balıq, xərçəngtək hərə bir yana dartdı.

Doxsanıncı il yanvar ayının iyirmisi

Dinc nümayişə çıxdı əliyalın insanlar.

Onları qırdı, biçdi.

Qanlar tökdü qan içdi.

Quzeyin müstəmləkə, müharibə iblisi-

keçəl, xallı dənisi.

Şəhid, şikəst, şil oldu yüzlərlə gənclərimiz.

Müstəqillik, müsavat, azadlıq, arzulayan

vətənpərvərlərimiz,

Yenə də yurdumuzda töküldü nahaq qanlar-

şəhid oldu insanlar.

Bir-birindən səfalı Tovuzda, Gədəbəydə,

Qazaxda, Goranboyda, Qarabağ mahalında-

Ecazkar Zəngilanda,

Füsünkar Qubadlıda,

Ağdərədə, Ağdamda, Kəlbəcərdə, Laçında,

Şuşada, Əskəranda, Füzulidə, Xaçında.

Minlərlə abad mülklər, məktəblər, idarələr,

Evlər, muzeylər, pirlər, məscidlər, minarələr,

Topla, tankla, qradla tar-mar oldu, dağıldı.

Xocalıda insanlar qan içində boğuldu.

Qaçan-qaçdı, tutulan girov, əsir alındı

Xankənddə, Yerevanda məhbəslərə salındı.

Xunxarlar qanımızı içməkdən doymadılar

Vandallar dağılmamış kənd, şəhər qoymadılar-

Abadlıqdan şenlikdən bir əsər qoymadılar.

Uçmamış ev tapmadıq, qaçaq sığınaq altda

Bizə keçilən deyil, bax budu tariximiz

Qoy təzədən yazısın,qoy təzədən öyrənək

Vətən tarixini biz...

Dostlar, gəlin birləşək, yüklü arabamızı

Bataqlıqdan çıxardaq, qalmasın bataqlıqda.

Əlbir olaq, heç birimiz dayanmasın qıraqda.

Ya arabanı çıxardaq, ya da məhv olaq altda.

Bu qisas qiyamətə qalsa ar olsun bizə

Ölək, itək, məhv olaq, dünya dar olsun bizə...

Böyük yaradan özü havadar olsun bizə-

Bir el qeyrəti çəkən bayraqdar olsun bizə

Qarabağ azad olsun, qalmasın tapdaq altda!...

Xalqımın qeyrətli mübarizləri,

Vətən uğrunda ayağa qalxaq!

Zəlil olsun işğal, qan hərisləri,

Bizdən-Türkdən torpaq ummasın nahaq.

Azğın işğalçıdan intiqam alaq,

Aləmə yayılsın zəfər sədamız.

Biz ya şəhid olaq, ya qalib olaq,

Təslim olmamışıq heç vaxt yada biz.

Qarabağda nə «şun» qalsın, nə «pyos»

Qarşımızda ağ bayraqla diz çöksün.

Ivan- «duraçok”la Tevan “-şurtuvas”

Yurdumuzdan dizin-dizin sürüksün.

Əsirlər saxlanan daş zindanları,

Uçurub, yerində gül-çiçək əkək.

Qovaq Qarabağdan qudurğanları,

Bakıdan Şuşaya rahat yol çəkək.

Sökək baza adlı cəhənnəmləri

Gümrüdə, Xankənddə yıxaq, uçuraq

Torpaq iddialı ağlı kəmləri,

Yığaq, BMT-yə, məhkəmə quraq.

1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə